στο Μεγάλο Πουθενά..

Ώρα μιάμιση το πρωί.
Γυρίζω από Κολωνάκι-για την ακρίβεια σύνορα με Εξάρχεια. Ιπποκράτους και Σόλωνος στο φανάρι περνάνε δεκάδες ταξί.Ένας από απέναντι, μου αναβοσβήνει τα φώτα. Παράλληλα περνάνε κι άλλα ταξί από μπροστά μου. Τι να κανω, θα τον περιμένω. Το δόλιο. Είπα από μέσα μου.
Μπάντ τσόις..
''Γεια σας, Πετράλωνα''.
Χαμογελάκι στον καθρέφτη. Γουρλώνω μάτι και γυρίζω προς το τζάμι μη με δει.
-Τέλειωσε η διασκέδαση για απόψε?
-..(δεν το σκέφτομαι καν και απαντάω σχεδόν αμέσως) Ναι και πολύ κράτησε.(ψιλο-εύθυμη διάθεση)
- Ε ντάξει, νωρίς είναι ακόμα, σιγά.
-..
-Χαμός στη Σκουφά γίνεται.
-Ναι?.. Τι έχει?
-Ε εκεί δεν ήσουνα?
-..Όχι..!
Περιμένει να του πω πού ήμουνα.Σφίγγα εγώ.Αμ δε, που θα σου πω!Πριτς.
-Κανα σινεμά έχεις πάει τώρα τελευταία?
-Μπα..δεν πηγαίνω πουθενά.
-Γιατί έτσι?
-Λεφτά δεν έχουμε (ε μα τι να πω? ήλπιζα να το βουλώσει!)
-Εγώ λέω έτσι να πάω την επόμενη βδομάδα..
(Σε ρώτησα άνθρωπέ μου?)
Προχωράμε. Διασχίζουμε τώρα την Ακαδημίας. Κάτι μου λέει μέσα μου ότι θα αδημονώ να φτάσω σπίτι για να γλιτώσω από τις ερωτήσεις του μοναχικού καουμπόυ παύλα ταρίφα.
Στρίβει αριστερά για να μπει έπειτα Σοφοκλέους.
-Εδώ έχεις έρθει ποτέ?
Παγώνω.Χέρι στη χειρολαβή που ανοίγει την πόρτα-προσπαθώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου όλες τις σκηνές απόδρασης από αμάξια που έχω δει ενίοτε στην τιβι και ταυτόχρονα να στροφάρω ποιο δρομάκι θα πάρω αν φύγω τρέχοντας.
-.. Έχεις έρθει?
Πιο έντονα.
-Όχι.
Προσπαθώ να αποφύγω κάθε είδους αφορμή για σχόλια και συζητήσεις.Τον φοβάμαι.Δείχνει χαζός και μόνος. Από αυτούς τους χαζούς που άμα δούνε βυζιά τρελαίνονται.
-Να εδώ μέσα λέω στη Στοά (δείχνει τη Στοά του Βιβλίου)
-όχι.Δεν ξέρω καν τι είναι.
-Μπαράκι. Στον πρώτο όροφο νομίζω, κάπου εκεί, κάπως έτσι..
-Μπα.
Παίζει με το κομπολόι του. Τον εκνεύρισα, σκέφτομαι.Τώρα θα με στριμώξει σε κανα στενό(έχουμε ήδη φτάσει κάπου πίσω από το Δημαρχείο)και δεν θα με γλιτώσουν ούτε οι μαυρούλες, εργάρω εγώ.
-Δεν έχεις έρθει. Μάλιστα.
Τόινκ.
-Οι μαύρες πού είναι οι μαύρες? (οέο?)
-..
-Εδώ γεμάτο μαύρες είναι . Τις μαζέψανε.
Και χαζογελάει.Τι έλεγα εγώ για τους χαζούς που αν δουν βυζιά τρελαίνονται? Ε διάνα έπεσα.
Δε μιλάω εγώ.Αρχίζω και μετράω μέσα μου πόσην ώρα θα κάνω αν κατέβω κ το πάρω με τα πόδια
-..τι να κάνουν κι αυτές.. (μονολογεί) Ώστε δεν το'ξερες ότι εδώ έχει μαύρες, ε?
-Μπα δεν ασχολούμαι.
Έχουμε βγει Πειραιώς, δόξασοι.Ακούγεται Χατζηγιάννης από το ανοιχτό ραδιόφωνο.
-Ο Χατζηγιάννος (γιάννος???!!!) σ'αρέσει?
-Μπα..
-Ο Οικονομόπουλος?
-Μπα..
-Ε τι σ''αρέσει?
- Ακούω ξένα.
-Α έτσι πες μας..
Εργάτες ανεβασμένοι με τα κουβούκλια του Δήμου πάνω σε κολώνες, δοκιμάζουν αν τα έλατα από νέον ανάβουν. Πλησιάζουν γιορτές. Εμείς φοράμε κοντομάνικα ακόμη αλλά οκ.Δε θα σχολιάσει?
-Καλά, φωτάκια βάζουν?
-..
-Έρχονται Χριστούγεννα? Έρχονται, ναι..(παραλήρημα μιλάμε τρελό έτσι?)
Κοιταζω γύρω μπας και πετύχω κανά γνωστό αμάξι να με πάει σπίτι, έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι και να φοβάμαι ταυτόχρονα. Καμία πιθανότητα.
Παρακάτω κι άλλοι εργάτες.
- Ο ένας καπνίζει και κοιτάζει κι ο άλλος δουλεύει! (χαζό γέλιο, μόνος του)
Στρίβουμε προς Πτεράλωνα, καμ οννννν!
-Εδώ ήταν το Κάμελ, έκλεισε?
-Δεν ξέρω.
-Το Κάμελ ντε.
-Δεν ξέρω καν τι λέτε.Δεν τα ξέρω τα μαγαζιά ούτε τα μέρη.
-Ε Πετράλωνα δε μένεις?
-Δεν είμαι υποχρεωμένη να γνωρίζω όλη την περιοχή.
-Να, εδώ, εκεί που λέει ''κιου μπαρ''. Ε αυτά αλλάζουν όνομα, ιδιοκτήτες..
-..Μμμμ..
-Ωραία τα Πτεράλωνα, ε?
-Μαγευτικά.
-Ήσυχα.
-Εξωτικά.(ανάθεμα αν κατάλαβε τη λέξη)
-Εσύ δηλαδή για να καταλάβω.
-..???!!! (ξαναγουρλώνω μάτι τέρμα όμως)
-Ελληνικά δεν ακούς άρα μπουζούκια δεν πας, Κολωνάκι δεν πας, τι είσαι αναρχικό στοιχείο είσαι?
Στη φωνή του διακρίνεται μισή πρέζα ειρωνία και 3 δόσεις έπαρση:ήταν λέξη της καρτέλας κι ένιωσε περήφανος που τη χρησιμοποίησε κατά το δοκούν.
-Είμαι πιο πολύ του σπιτιού.
-Ααααααα... (χάρηκε τώρα) Και δε μου λες, μαγειρεύεις κιόλας, μαγειρεύεις? (χαμόγελο τίγκα)
-..ναι.
-Πωωωωωω ρε τι κοπέλα είσαι συ ρε τι κοπέλα, νοικοκυρά!
Ναι με ξες κι από χτες και βγάζεις συμπέρασμα.Τι να σου πω καημένε.
Δε μιλάω μετράω αντίστροφα τα τετράγωνα 5, 4, 3, 2, 1
-Στην επόμενη γωνία με αφήνετε.
-Έτσι να μη βγαίνεις κάθε βράδυ, βαρετά είναι, εξάλλου οι γυναίκες είναι για το σπίτι,
τον κόβω
-Τι σας οφείλω?
Έγραφε 4.37
-Ε 4 κοπέλα μου..μαγειρεύεις κιόλας..
-Ευχαριστώ, καληνύχτα.

Πραλήρημα τέλος.
Για να συνέλθω έκανα καυτό ντους.
Καλά ας μην υπερβάλλω βρωμούσα πουρίλα και τσιγαρίλα γιαυτό έκανα πιο πολύ.
Θεε μου σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας.

Το δίλημμα.

Τα μεσημέρια του καλοκαιριού που ροκανίζαμε τα χιλιόμετρα της αθάνατης ελληνικής επαρχίας με ένα άθλιο βανάκι 9 θέσεων, ανακαλύψαμε ένα ‘’παιχνίδι’’ για να μπορούμε να μένουμε ξυπνητοί και να κάνουμε παρέα στον οδηγό.
Υποθετικά πάντα, βρίσκεσαι σε μία κατάσταση απ’ όπου δεν μπορείς να ξεφύγεις, εγκλωβισμένος σε ένα ασανσέρ επί ώρα, παραδείγματος χάριν.
Εκεί υπάρχει ένα χαλασμένο ραδιόφωνο το οποίο παίζει ένα μόνο τραγούδι κατ’ εξακολούθησιν και καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής σου στο ασανσέρ. Το δίλημμα, πάντα, τίθεται, για το ποιο θα είναι αυτό το τραγούδι. Και δε μιλάμε για τραγούδια που αγαπάμε αλλά για εκείνα που δεν μπορούμε πια να ανεχτούμε επειδή έχουμε ακούσει πάνω από ένα εκατομμύριο φορές. Έχεις λοιπόν να διαλέξεις ανάμεσα στο ‘’Πάμε Χαβάη’’ και το ‘’Ποιος έχει λόγο στην αγάπη’’.
Πόσες φορές τα άκουσες φέτος; Ε λοιπόν θα τα ξανακούσεις, δε γίνεται αλλιώς. Εγκλωβισμένος στο ασανσέρ. Από τα ηχεία ακούγεται να παίζει στο repeat επί 2 ώρες ασταμάτητα ένα από τα δύο τραγούδια. Διάλεξε ποιο θα είναι το μαρτύριό σου. Ασταμάτητα. ‘’..Θωμά είσαι σπίτιιι…; ‘’ .. ‘’Ποιος έχει λόγοοο στην αγάάάπη, να με βγάάάλει απ’τα δεσμά τηςςς..’’ και πάει λέγοντας. Να σου ζαλίζει τ’αυτιά. Και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα ώσπου να σε απεγκλωβίσουν. Πλιάτσικας ή Πρωτοψάλτη. Ο Θωμάς ή ο ‘’λαβ ιζ δι όνλι σολούσιον’’. Α μπε μπα μπλομ μπλιμ μπλομ.
Με αυτό το παιχνίδι διανύσαμε χιλιόμετρα και χιλιόμετρα και γελάσαμε με την ψυχή μας, διότι δεν έχεις ιδέα πού μπορεί να φτάσει το μυαλό του άλλου, ποια κομμάτια ξεχασμένα από το Θεό ή τραγούδια χιλιοπαιγμένα, θα ξεθάψει και θα σου προτείνει για να διαλέξεις.



Τι μουσική ακούς.

Από τις βασικές- ερωτήσεις-που-κάνεις-σε-μία-πρώτη-γνωριμία-ώσπου-να-σπάσει-ο-πάγος-και-να-βρεις-σημείο-επαφής. Οι απαντήσεις πολλές και ποικίλες, ανάλογα ποιον έχεις απέναντί σου. ‘’Λίγο απ’ όλα’’ ,ο τύπος που θέλει να πάει με τα νερά σου ευελπιστώντας να σε κερδίσει, ‘’Ανάλογα τη διάθεση’’ ,η κοπελίτσα δίχως (!) διάθεση για πολλά πολλά, ‘’Τα πάντα εκτός από ποντιακά και χέβι μέταλ’’ , ο ταξιτζής που εννοεί λαϊκά αλλά δεν το δηλώνει ευθαρσώς, ‘’Έντεχνο, ροκ και σάουντρακς’’ , η κουρασμένη από τη ζωή σαραντάρα που ακούει μόνο Μελωδία και στα μεγάλα κέφια λίγο Δίεση, αυτά και άλλα πολλά. Ανάλογα με το συνομιλητή και οι απαντήσεις.
Τους τελευταίους μήνες ο γείτονας του διπλανού διαμερίσματος περνάει μια κρίση προσωπικότητας. Έχει αγοράσει ηχεία και το έχουν μάθει όλα τα Άνω και τα Κάτω Πετράλωνα. Κάθε μέρα αλλάζει γούστα. Σήμερα θ’ακούει ΑΒΒΑ, όλη τη δισκογραφία (!), χτες άκουγε Βlack Sabbath, προχθές είχε βάλει ένα φανταστικό ορχηστρικό που μου θύμιζε δάση και νεράιδες. Αύριο θα βάλει Κηλαηδόνη, ή μπορεί και καμιά όπερα, τώρα που το καλοσκέφτομαι. Όλα αυτά στη διαπασών. Μην τύχει και μας ξεφύγει ένα ντεσιμπέλ παρακάτω. Στο σπίτι μου από την ώρα που θα γυρίσω απ’ τη δουλειά και έως ότου νυχτώσει για τα καλά, οι τοίχοι μου τρέμουν και τα τζάμια μου τρίζουν. Ζω κάθε απόγευμα κι έναν μικρό σεισμό. Διαρκείας.

Τα άστρα, λοιπόν, δεν ευνοούν τους ταύρους για νέες γνωριμίες. Σε ερωτήσεις τύπου ‘’τι μουσική ακούς’’ αναπόφευκτα θα απαντήσω ..‘’ ό,τι ακούει ο δίπλα’’. Κι άντε μετά να καταλάβεις.




Think green.


Το σύνθημα που μας ενώνει. Αρχικός στόχος ήταν να ευαισθητοποιηθεί ο λαός μέσω των οικολογικών μηνυμάτων που θα προβάλλονταν από τις οθόνες ‘’πλάσμα’’ που εγκαταστάθηκαν σε κάθε αποβάθρα του ΗΣΑΠ και του μετρό. Κάθε στιγμή της ημέρας και χωρίς καθόλου σταματημό τριβελίζει τ’αυτιά μου/μας μία και μόνο (απαίσια) μελωδία. Oικολογικός οργασμός κακογουστιάς.
Και ρωτώ: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Μένω ακριβώς πάνω από το σταθμό του ΗΣΑΠ . Φυσικά και ακούγεται ολοκάθαρα κάθε στίχος και κάθε νότα. Και φυσικά το τραγούδι παίζει ΠΑΝΤΑ. Έλεος, όχι άλλο..! Ανοίγω το ραδιόφωνο. Το ακούω. Τα νεύρα μου. Κατεβάζω τέρμα το παντζούρι. Το ακούω ακόμη. Ωτοασπίδες. Θα σωθώ επιτέλους - ‘’..όσο πιο πολύ το γκάζι σουυ πατάάς, πολύτιμη ενέέέέργεια σκορπάάάς..’’ θεέ μου αρχίζω να καταρρέω, θα κατέβω να κάνω παρατήρηση. ‘’Συγγνώμη , αλλά ξέρετε, μένουμε άνθρωποι τριγύρω και είναι πολύ ενοχλητικό που ακούγεται τόσο πολύ το τραγουδάκι, μήπως θα μπορούσατε- ‘’Κοπέλα μου έτσι μας είπαν έτσι κάνουμε τι θες να κάνω δηλαδή να με απολύσουν;’’ ο βαριεστημένος υπάλληλος στον γκισέ των εισιτηρίων έτοιμος να με δείρει με το βλέμμα και μόνο. Τζίφος, δε θα ηρεμήσουμε ποτέ δηλαδή. Μέχρι τις 12 που κλείνει ο σταθμός. Θ’αρχίσω να ουρλιάζω. Δεν παλεύεται. Μ’αυτόν τον τρόπο δηλαδή ευαισθητοποιείται ο κόσμος? Εμένα προσωπικά το μόνο που μου προκαλεί είναι νννννννννννννεύρρρρρρρρρρρρρρρρρα. ΚΡΙΣΗ. Ανακύκλωση έκανα ούτως ή άλλως και τα μέσα μεταφοράς τα χρησιμοποιώ αποκλειστικά. Σε τι χρησιμεύει το ρημάδι το τραγούδι??? Ηχορρύπανση, πεταμένα λεφτά στις τηλεοράσεις ‘’πλάσμα’’- λεφτά που πληρώσαμε εμείς οι φορολογούμενοι!- και τα νεύρα κουρέλι.
Σταματήστε το σας παρακαλώ, δε θα ξαναπαίξω ποτέ πια το ‘’δίλημμα’’ το υπόσχομαι.

Βιάστηκα να κάνω παρατήρηση στον διπλανό. Τώρα κιόλας πάω να του πω να το δυναμώσει και πάω να κλειστώ για δύο ώρες στο ασανσέρ. Μια χαρά ακούω ό,τι ακούει κι ο δίπλα.

Το φιλί είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση του ανθρώπου. Στον κατάλογο των μεγαλύτερων εφευρέσεων είναι ψηλότερα από το ''θερμός'' και το τροχόσπιτο ''Αίρστριμ''. Ψηλότερα ακόμη και από το ρουμ-σέρβις , ίσως επειδή ο κύριος λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε το ρουμ σέρβις ήταν για να μπορούν οι πελάτες των ξενοδοχείων να μένουν στα κρεβάτια τους και να φιλιούνται χωρίς να πεινούν.

ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ, ''ΑΓΡΙΟΠΑΠΙΕΣ ΠΕΤΟΥΝ ΑΝΑΣΤΡΟΦΑ''



πιάσε το πρώτο βιβλίο δίπλα σου
άνοιξε τη σελίδα 123
αντέγραψε στο μπλογκ σου τις σειρές 5, 6, 7 από αυτήν τη σελίδα


προσκαλώ την τσικουμίτα, τον αλέξανδρο, την παπαρούνα, το πατριωτάκι, την τάνιουτσκα .

Από πίσω


Βλέπεις μιλάει στο τηλέφωνο
και ξέρεις
από τη στάση του σώματος
ότι εκείνη την ώρα

απολογείται.


Οι γυναίκες
καμπουριάζουν
σηκώνουν τους ώμους
ο λαιμός χώνεται βαθιά στην πλάτη
κλείνονται μέσα
στα δικά τους μπράτσα
το ένα χέρι λυγίζει προς το στέρνο
σα να λέει ''εγώ''
κι αρχίζει θαρρείς
συνομιλία με τον εαυτό της
χειρονομεί
''εγώ . εμένα. εγώ''
πάντα σκυφτή
σαν ένοχη

''σαν΄΄ ..?




Οι άντρες
στυλώνουν τα πόδια στη γη
σαν πεισματάρικα παιδιά
ανοίγουν διάπλατα τα χέρια
χειρονομούν προς τα έξω
παλάμες ανοιχτές
κινήσεις κοφτές-
από την πλάτη , ακόμη,
διακρίνει κανείς
την υπεροψία
την ειρωνία
την απαξίωση.
Δε δείχνουν το ''εγώ'' τους
κατηγορούν το ''εσύ''.

Από την πλάτη
πάντα
τηλεφωνήματα
που ξέρεις
ότι κάποιος
κατηγορεί
και
κάποιος
απολογείται.

Δεν έχει σημασία
αν είναι το ''εγώ''
που σκύβει
ή το ''εσύ''
που τανύζεται

σημασία
έχει
πως
αν πάντα το ένα σκύβει
προς τα εμπρός
και το άλλο τεντώνεται προς τα πίσω
μπορούν να χωρέσουν
σε μια αγκαλιά
το ''εσύ'' στο ''εγώ''
και τούμπαλιν.