στο Μεγάλο Πουθενά..

'Η αλλιώς, Μακάρι Να Είχες Θυμώσει

Στο πιάτο τρεις φράουλες. κόκκινες, λαχταριστές. βάζει μισή στο στόμα και ρουφάει το χυμό. είναι τραγανή- την καταπίνει ολόκληρη και βγάζει έναν αναστεναγμό ικανοποίησης.

ο ήλιος δε ρώτησε κανέναν και όρμηξε στα παράθυρα. Γέμισε το δωμάτιο πορτοκάλια. πατάει ξιπόλυτη τα σχήματα, στο κίτρινο ζέστη, στη σκιά πιο νορμάλ. τραβάει τις λαδί κουρτίνες και το φως μπαίνει φιλτραρισμένο. τώρα νιώθει πως βρίσκεται στον ελαιώνα, μακριά, στο χωριό, παρέα με τα τζιτζίκια και τη μυρωδιά του ζεστού χώματος.

ονειρεύεται το καλοκαίρι. άμμο και κοχύλια. αλάτι ξεραμένο στο δέρμα. στραβοπατημένες σαγιονάρες, σανδάλια δερμάτινα . μαλλιά ατίθασα και μπλεγμένα απ' τον αέρα. πλάτη δυνατή απ'τις απλωτές, σημάδι λευκό σ' ολα τ'απόκρυφα του κορμιού. πολύχρωμα μαγιώ και πετσέτες νωπές απλωμένα στο σύρμα. Ζουμιά από καρπούζι μέχρι τα’ αυτιά, μύγες τριγύρω, χαχανητά, καλαμπόκι ψημένο, ηλιόσποροι με αλάτι.

μαζεύει τα πράγματά της. δεν θα φύγει. θέλει απλώς να τα'χει έτοιμα για παν ενδεχόμενο. να βρει πρώτα νησί ν'αράξει. φίλους κάνει πολύ εύκολα, δεν ανησυχεί. αν είχε σκύλο θα τον έπαιρνε μαζί. έχει ποδήλατο και σκέφτεται πώς θα τα ταιριάξει. να χωρέσουν τ'απαραίτητα.

στη λαϊκή σήμερα ζήλεψε τα κόκκινα της ντομάτας και τα πράσινα της πιπεριάς. το κίτρινο του λεμονιού τη γέμισε αισιοδοξία και τα λογής λογής μπουκέτα της φώναζαν να τ'αγοράσει. ένα πορτοκαλί δυνατό, εκτυφλωτικό , της ζήτησε να φαγωθεί: ΦρέσΚαρότα. Κάνουν καλό και στο μαύρισμα.

Στο δρόμο ένα παιδί με βρώμικα γόνατα και φλογισμένα μάγουλα της φώναξε ‘’έϊ κοπέλα’’ και κρύφτηκε πίσω απ’ το κόκκινο ντάτσουν. Μια γάτα που ήλιο νωχελικά εκείνη την ώρα μάζευε πήδηξε απ’ την καρότσα και βούτηξε σ’ έναν κάδο. Τόσο ντελικάτη κι όμως δεν την πτοεί η ξινή, βαριά μυρωδιά απ’ τα σκουπίδια .

Στο ισόγειο της πολυκατοικίας είχε δροσιά και το ποδήλατό της γυάλιζε προκλητικά χαρούμενο στη γωνιά του. Ανέβηκε μερικούς ορόφους και ταχτοποίησε τα φρούτα κι όλα τα υπόλοιπα στο ψυγείο. Άνοιξε το κρύο νερό και χώθηκε ολόκληρη μέσα στην κρυστάλλινη δροσιά του.

Παλιά , πολύ παλιά, αγαπούσε ένα αγόρι από μακριά- παλιά αγαπούσε πολλά αγόρια αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο- τότε που αγαπούσε αυτό το ένα αγόρι, το πρώτο, νόμιζε πως είχε βρει το κλειδί για έναν άλλο κόσμο. Και πως όσα ζούσε την έκαναν κοινωνό και συμμέτοχο σε κάτι κρυφό. Συνένοχοι. Είχανε πάει διακοπές σ’ένα νησί και είχαν κάνει σεξ μες στο ντους, την είχε αιφνιδιάσει, θυμάται. Της είχε αρέσει όμως, πολύ. Κάτι πρωτόγνωρο, κάτι πιο άγριο και μαζί τρυφερό. Μια ένωση. Οι δυο τους και το νερό.

Μετά μια άλλη φορά που αγαπούσε ένα άλλο αγόρι -για λίγο μόνο, μετά αυτός αρραβωνιάστηκε μιαν άλλη- είχανε πάει στο δάσος και δοκίμασαν κορμούς δέντρων που μύριζαν ρετσίνι, χώματα με πευκοβελόνες και σπηλιές που μύριζαν μούχλα. Μια περιπέτεια που άφησε πίσω της μια οσφυαλγία, ρούχα με κολλημένο ρετσίνι και τριμμένα απ’ το χώμα σορτσάκια.

Μια μέρα, στη μικρή πόλη που σπούδαζε, είχε εξεταστική και αγαπούσε ένα άλλο αγόρι που την πήρε τηλέφωνο όταν εκείνη βγήκε βόλτα στη λίμνη και της είπε να πάει να τον βρει κάπου νότια για διακοπές, 17 ώρες δρόμο. Κι η χαζή πήγε. Αλλ’ αυτός την παράτησε μόνη για 2 μερόνυχτα σ’ ένα δωμάτιο σάπιο και στενό ψηλά σ’ ένα λόφο κι εκείνη ζεσταινόταν, φοβόταν, λυπόταν και την καρδιά της αλώνιζαν ξυράφια απ’ τον πόνο. Στα πόδια της η θάλασσα στραφτάλιζε. Την είδε μόνο δυο φορές, όταν πήγαινε εκεί κι όταν έφυγε. Όπως κι εκείνο το αγόρι που την είχε καλέσει εκεί για διακοπές. Δυο φορές.

Ένας άλλος που αγαπούσε αλλά δεν το’ ξερε ως τότε, την πήγαινε βόλτες μεγάλες και της φερόταν σα μωρό , της μαγείρευε και την πήγαινε σινεμά ή για ψώνια, σ’ εστιατόρια και μπυραρίες και παντού όλη τη νύχτα κι ήταν ο φίλος του άλλου που αγαπούσε και δεν έπρεπε, τη φίλησε ένα βράδυ με πανσέληνο σ’ ένα μπαλκόνι με θέα Ακρόπολη κι ήρθε το σύμπαν άνω κάτω.

Μια νύχτα που είχαν πιει της έκανε κακό κι εκείνη το κατάλαβε μετά από μέρες. Στη διαδρομή για το νοσοκομείο σκεφτόταν τι της συνέβη και η κατάστασή της επιδεινώθηκε. Εκείνη δεν του ξαναμίλησε. Εκείνος δεν την έψαξε ποτέ. Δεν ζήτησε καν συγγνώμη. Της άφησε όμως προίκα. Από τότε όποτε της συμβαίνει κάτι άσχημο και έντονο παραλύει και δεν μπορεί να αναπνεύσει ή να μιλήσει. Όπως τότε.

Πρόσφατα ερωτεύτηκε ένα αγόρι αλλιώτικο από τα άλλα, από τα προηγούμενα και από όλα, γενικά, που είχε αστράκια στα μάτια και στην καρδιά χρυσάφι και όταν την κοίταζε ένιωθε μια αόρατη κουβέρτα να την σκεπάζει και ασυναίσθητα χαμογελούσε και πλημμύριζε με χαρά, ενθουσιασμό, αγάπη, αφοσίωση κι ήθελε να τσιρίξει αλλά κυρίως σώπαινε γιατί ήταν κάτι πολύ μαγικό και μυστήριο και το φύλαγε για τον εαυτό της.

Κι όλες οι βόλτες τους με ανοιχτά παράθυρα είχανε φούσκες που χαρούμενα πετούσαν κι άφηναν πίσω τη μαμά σαπουνάδα, λιχουδιές και νόστιμα φαγητά, πασαλειμμένα μούτρα από παγωτό, φιλιά σαν γλυκιές φράουλες. Αυτή η τελευταία της αγάπη είχε πολλά κοινά με την άλλη, την πρώτη της.

Ο πρώτος που αγάπησε παρέμενε για χρόνια ο καλύτερός της φίλος. Κι ας ήταν μακριά. Ο δικός της άνθρωπος. Τυχαία μονάχα μία φορά μέσα σε 7 χρόνια τον είδε στο δρόμο και καταχάρηκε. Φιλιά, αγκαλιές, να βγούνε για καφέ επιτέλους να τα πουν σαν άνθρωποι. Δεν έγινε ποτέ. Όλο έλεγε να του τηλεφωνήσει να βγούνε και πάντα κατέληγαν να τα λένε από το τηλέφωνο, μια έλειπε εκείνος μια δεν μπορούσε αυτή. Τον σκεφτόταν γιατί του είχε στείλει και μήνυμα προχτές αλλά αυτός δεν της απάντησε. Χαμογέλασε πικρά.

Απ’ το ονειροπόλημά της και τις καλοκαιρινές αναμνήσεις της την έβγαλε ο ήχος του κουδουνιού που πρέπει να χτυπούσε εδώ και κάμποση ώρα. Σκουπίστηκε βιαστικά με μια απαλή, μεγάλη πετσέτα και στάζοντας, ακόμη, κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Από το ματάκι μπόρεσε να διακρίνει το ξυρισμένο κεφάλι του συμφοιτητή της που η τύχη θέλησε να τους κάνει και γείτονες. Ιδρωμένος και πολύ, πολύ ταραγμένος.

Η πόρτα άνοιξε με ένα δυσοίωνο τρίξιμο, ένα παράθυρο κάπου έκλεισε δυνατά από τον αέρα. Έναν μπαμ σαν πυροβολισμός, κατευθείαν στο στόχο. Το στόμα του αγοριού ανοιγόκλεινε μα εκείνη δεν άκουγε, ένα βουητό κάλυπτε τα πάντα, τον κοίταξε για μια στιγμή σα χαμένη και μετά μαύρισε ο τόπος γύρω της. Η αναπνοή της δεν έφτανε ως τα πνευμόνια. Τα πλευρά της πάλλονταν απεγνωσμένα. Η καρδιά της για μερικά δευτερόλεπτα σταμάτησε να χτυπάει. Η τυλιγμένη στο κεφάλι πετσέτα προστάτευσε το κρανίο της από το να συντριβεί καθώς εκείνη σωριαζόταν πελιδνή και αναίσθητη στο μάρμαρο.

Όταν άνοιξε τα μάτια αντίκρισε ένα ξένο δωμάτιο, με τοίχους υποκίτρινους και γυναίκες με

καπελάκια, σύριγγες και λευκές στολές. Όταν κατάλαβε πού βρισκόταν και τι είχε συμβεί δυο μικρά ρυάκια άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια της και να κυλάν στο πηγούνι, στο λαιμό, στις λακουβίτσες των αυτιών της, στο στήθος της. Γύρισε το κεφάλι από την άλλη κι έκλεισε τα μάτια. Ο πόνος οξύς, διαπεραστικός, στην καρδιά. Δε μιλούσε για μέρες. Νευρικό κλονισμό, το είπαν, ανάπαυση και υπομονή, θα συνέλθει με τον καιρό, συνέστησαν οι γιατροί.

Ήρθε να τη δει ο συμφοιτητής της. Εκείνος την είχε μεταφέρει στην κλινική που νοσηλευόταν. Με καρτερία και ελπίδα κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια του γιατί δεν ήθελε να πιστέψει εκείνο που της είχαν ψελλίσει τα χείλη του, τότε, στο σπίτι της. Βούτηξε στο βλέμμα του, στις δυο μικρές λίμνες που είχαν αρχίσει να ξεχειλίζουν από απόγνωση και πόνο. Εκείνος χαμήλωσε το κεφάλι, δε μίλησε. Τι να έλεγε άλλωστε. Της έσφιξε μόνο για μερικές στιγμές το χέρι. Γύρισε από την άλλη , σφάλισε τα μάτια και για μία ακόμη φορά ένα βουβό κλάμα της κράτησε συντροφιά για τις επόμενες μέρες και νύχτες.

Θυμόταν την πρώτη της αγάπη. Ήταν πια φίλοι, παραπάνω από φίλοι, ήταν οικογένεια. Αόρατοι δεσμοί τους ένωναν, δυο θάλασσες τους χώριζαν, ένας εφηβικός άγουρος έρωτας που εξελίχθηκε σε βαθιά ανθρώπινη αγάπη τους κρατούσε μαζί στον αιώνα τον άπαντα. Παντού και για πάντα.

Το απομεσήμερο εκείνο του Ιούλη που χτύπησε η πόρτα εκείνη έτρεξε όπως όπως με τα νερά να στάζουν από πάνω της, για να ανοίξει στον καλό της φίλο και συμφοιτητή. Χίλιες φορές από τότε ευχήθηκε μέσα της σιωπηλά να μην είχε ακούσει ποτέ το κουδούνι.

Ανοίγοντας, σκεφτόταν ακόμη, ότι του είχε στείλει μήνυμα , του πρώτου της έρωτα, να δει τι κάνει κι αναρωτιόταν γιατί δεν της απάντησε. Μήπως δεν είχε μονάδες ή μήπως με κάτι είχε θυμώσει μαζί της και την απέφευγε? Κι αν ναι, τι να’χε πει ή κάνει και να τον είχε θυμώσει? Αυτός πάντα της έστελνε κάτι, έστω και κάτι άσχετο. Δεν της απάντησε, δεν την πήρε τηλέφωνο, γιατί, ρε γαμώτο..

Γιατί είχε σκοτωθεί.

Έχει περάσει ήδη ένας χρόνος και ακόμη κλαίει τα βράδια. Δε μιλάει ποτέ πια γι’ αυτό. Λίγο αλλόκοτη, με ξαφνικά ξεσπάσματα και συννεφιασμένα μάτια. Την έχουν συνηθίσει. Μα δε ρωτάνε. Ξέρουν. Αυτό που εκείνη δεν ξέρει είναι πού τον έχουν θαμμένο, να πάει να αφήσει μερικά λουλούδια και να του πει τα νέα της κι ένα τρυφερό αντίο. Θυμάται μόνο, χαζεύει χαμόγελα ξεθωριασμένα σε παλιές κορνίζες και διαβάζει μανιωδώς τα ημερολόγιο εκείνης της εποχής, τότε που ακόμα ήταν στον κόσμο των ζωντανών και γελαστός της χάριζε τον κόσμο και λουλούδια και βέρες στα κρυφά, την πήγαινε βόλτες με το μηχανάκι και διακοπές και την κερνούσε τα βαριά του τσιγάρα.

Κι αν την αξιώσει ο θεός να γίνει μανούλα, θα ζητήσει από τον άντρα της να δώσουν σε ένα μωράκι τ’ όνομά του. Θα καταλάβει.

με μια ασπρη γομα εσβηνε τα τελευταια γραμματα που ειχε στειλει.

ειχε πλυνει τα πιατα που ειχαν λερωθει με τουρτα φραουλα θελοντας ετσι να εξαφανισει ολα τα μικρα συννεφα απο σαντιγυ και ροζ κρεμα.



κρεμασε την ποδια στο καρφι διπλα απ'την πορτα και ευχηθηκε να ειχε μια φωτογραφια με αναμμενα κερακια για να την ζεσταινε τωρα που αρχισε να φυσαει.
φορουσε ενα καλοκαιρινο, κοντο, νυχτικακι με τον μπαγκς μπαννυ να της πιανει το αγουρο στηθος και καλτσες ριγε, πολυχρωμες μεχρι τους μηρους κρατωντας τους ομηρους.



ξεβιδωσε ολες τις λαμπες απο το στερεωμα για να μην μπαινει ποτε φως και εμεινε να πλεει σε μια υγρη μουσικη, σαν χλιαρη σουπα που τρως ανορεχτα με ρηχο κουταλι. εκει που εφτανε το ματι φυτρωνε μια γκριζα θαλασσα με σκουριασμενες ακτες κι εκει που τελειωναν τα σπιτια αρχιζε η ερημος.



οταν ο αερας γαβγιζε ετρεχε η νυχτα να του δωσει μια μπλε κουβερτα να σκεπαστει ως τα ματια κι οταν το φως ερχοταν το πρωι εστυβε με μανια το πορτοκάλι που ανετειλε απο τον οριζοντα.

υστερα τ'απογευματα που ηθελε να κλειστει στο δωματιο κι εξω ο κοσμος γινοταν σεπια σαν πολυκαιρισμενη φωτογραφια, διαβαζε στον τοιχο γραμματα απο αγιοβασιλεμα που περνουσαν διακεκομμενα απο τις μισοκλειστες γριλιες.

εχυσε πανω στην πλακετα φιλτρο μητρικο και σχηματιστικαν ρυακια με βουλιτσες σαν διαδρομες του μετρο.



προσπαθησε να τελειωσει συντομα κι εψαχνε τον πιο γρηγορο δρομο και μαλωνε με τον τροπο που τη δυσκολευε: αυτον του ''λεγειν'', τον ''κατα καποιον'' κι αλλοτε παλι τον ''τινά''. ζουληξε το σωληναριο της οδοντοκρεμας πανω στις ορθιες τριχες κι εβγαλε ενα σκουληκι μπλε ηλεκτρικ που δεν επαιρνε ρευμα απο πουθενα. βουρτσισε δυο σειρες απο εμφανη κοκαλα και κοιταξε στον καθρεφτη τα σαν απο τυρι φτιαγμενα δοντια της.


δοκιμασε ενα απαλο κιτρινο φορεμα σαν σπιτικη λεμοναδα και δροσισε το μετωμο της με μια υγρη παλαμη. εφταναν τα μαλλια της κατω απο το στηθος και σαν γοργονα φοβηθηκε για την εποχη του ψαρεματος.



τα'πλεξε σε κοτσιδες με εκπληκτικη δεξιοτεχνια παρ'οτι εγερναν προς τ'αριστερα σχηματιζοντας κουλουρες και τσουρεκια και ποτε δεν καταλαβε γιατι οι Γαλλοι ειχαν ανακαλυψει ολα τα ομορφα και χρησιμα πραγματα, το γαλλικο φιλι, τις γαλλικες πλεξουδες, το γαλλικο κλειδι , τις τηγανιτες πατατες.

τυλιξε ολα τα διπλωμενα της ρουχα σε ρολα και τα κατεβασε γιατι σκοπευε να λειψει. οταν την επισκεφθηκε η θλιψη ειχε ετοιμασει ενα σχεδιο που αποδειχτηκε σχεδία και μολις αρχισε να πεφτει η λυπη σαν κομφετι απ'τον ουρανο ανεβηκε πανω της και σωθηκε.

εμβρυα ακομη οταν ηταν, κανεις δεν ηξερε πως ειναι δυο κι οχι ενα. στο νησι δεν ειχαν υπερηχο. ακομη. χαϊδευε η μαμα την κοιλια κι ονειρευοταν ποτε ενα σκανταλιαρικο αγορακι με ματωμενα γονατα και ποτε ενα χαριτωμενο κοριτσακι με κοτσιδακια, φιογκους και κοκαλακια. οταν την επιασαν οι πονοι στους 8 μηνες τρομοκρατηθηκε. στο νοσοκομειο την καθησυχασαν. ζοριστηκε, πονεσε, ιδρωσε, ουρλιαξε, γεννησε. οταν οι γιατροι της ειπαν οτι ερχεται και δευτερο κοντεψε να της ερθει κολπος.


στις φωτογραφιες φορουσαν παντα τα ιδια ρουχα και ειχαν την ιδια ξαφνιασμενη και χαρουμενη εκφραση, ποτε πασαλειμμενοι με σοκολατες και ποτε χτυπωντας παλαμακια απο τη χαρα τους. τα μαλλια τους, δαχτυλιδια, μπουκλες ατιθασες, οι κινησεις τους, οι εκφρασεις τους, ιδιες.


στην ταξη υπηρχαν αλλα 4 ζευγαρια διδυμων. ο μπαμπας ηταν δασκαλος αλλα ποτε δεν τους ξεχωριζε απο τα αλλα διδυμα, ουτε απο τα αλλα παιδακια. τις μερες που ειχε καλο καιρο οταν τελειναν το σχολειο πηγαιναν στη γιαγια στο χωριο. ψαρευαν, λασπωνονταν, επαιζαν κυνηγητο.


με την πρωτη εφηβεια αρχισαν να διαφοροποιουνται. ο ενας πιο κλειστος, πιο ντροπαλος, πιο ''σοβαρος'', ο αλλος εξωστρεφης και λιγο πιο επιπολαιος. κουρεψαν και τα μαλλια τους διαφορετικα, τους αρεσαν διαφορετικες -ευτυχως-γυναικες , εκαναν μηχανογραφικο και περασαν σε διαφορετικες πολεις. ο ενας βορεια ο αλλος στον θεσσαλικο καμπο.


συχνα συναντιοντουσαν τα δυο αδερφια, ποτε πηγαινε ο ενας στη λαρισα ποτε ανεβαινε ο αλλος προς τα πανω. αυτες οι συνευρεσεις ηταν παντα σαν γιορτες. δικες μας. η οικογενεια ηταν ο,τι πιο σημαντικο, μαζι με την εκκλησια.
ακολουθησαν διαφορετικους επαγγελματικους δρομους, ο ενας γυρισε στο νησι, ο αλλος μετοικησε σ'αλλο. ο πρωτος παλευε να παρει το πτυχιο του, εδινε εξετασεις στο λιμενικο, επαιρνε αστερια στις καταδυσεις, παλευε να καταφερει κατι σπουδαιο. αφοτου χωρισαμε δεν μαθαινα και πολλα για τις κατακτησεις του, ωστοσο ξερω οτι ηταν με καποια. ο δευτερος χορτασε απο γυναικες και τρελες και βρηκε λιμανι στην αγκαλια της καλης του, ανοιξαν ενα μαγαζι μαζι και ζουσαν ευτυχισμενοι.

-------------------------------------------------------------------------------------------


ενα βραδυ του καλοκαιριου χτυπησε το τηλεφωνο. ενα αμαξι στραπατσαρισμενο απο μετωπικη συγκρουση. η μαμα ουρλιαξε και σωριαστηκε κατω μην μπορωντας να το πιστεψει, να το δεχτει, να το αντεξει. ο μπαμπας παγωσε για μια στιγμη κι επειτα εβαλε μπρος το αμαξι και πηγε τρεχοντας ως εκει. ενα αγορι, ενα κοριτσι. το κοριτσι εξεπνευσε μετα απο μια βδομαδα στην εντατικη. το αγορι δεν καταλαβε τιποτα. ακαριαια. ετσι οπως μονο το κακο ξερει να χτυπαει.

ο δευτερος αδερφος αφησε το μαγαζι και ξαναγυρισε στο νησι. ηταν πολυ δεμενα τ'αδερφια και δεν μπορουσε να τον αφησει μονο του, να κρυωνει κατω απο το χωμα.

μια μερα σαν κι αυτην, που η ανοιξη φοραγε Μαρτη στον καρπο και μαζευε λουλουδια, μια μερα σαν κι αυτην ενα σπιτι δεχοταν γλαστρες, μπαλονια και λουλουδια εις διπλουν, για τα διδυμα γεννητουρια.
μια μερα σαν κι αυτην για 26 χρονια εκαναν παρτυ στην παραλια, στα μπουζουκια, στο δρομο και χορταιναν ευχες και δωρα.
τωρα η μαμα παιρνει μονο τον εναν τηλεφωνο. τωρα ο μπαμπας χαριζει μονο στον εναν μηχανακι, αυτοκινητο, σπιτι.
μια μερα σαν κι αυτην θελω να παρω τον αδερφο του τηλεφωνο για να του πω ''χρονια πολλα'' ενω το αλλο μισο ειναι στον ουρανο και νιωθω μονο πονο. και τα λουλουδια που η ανοιξη μαζευε και στο χερι φοραγε Μαρτη , μια μερα σαν κι αυτην, θα καταληξουν σ'ενα κρεβατι απο μαρμαρο και σκαλιστους αγγελους.

ο,τι κι αν πω δε σε ξεχνω.
να εισαι καλα εκει πανω και να μας προσεχεις.

Ήταν μια μέρα που τα πουλιά πετούσαν χαμηλά,τρομαγμένα, σαν βέλη μαύρα που έτρεχαν.Ήταν κι ο ουρανός που'χε τυλίξει τους πάνω ορόφους των σπιτιών σα να τ'αγκάλιαζε.Όταν ξεκίνησε να βρέχει μούσκεψαν και τα μάγουλά της.Δάκρυα στα τζάμια κι αέρας παγωμένος που έμπαινε απ'τις χαραμάδες.

Θυμήθηκε τότε, που ήταν μικρούλα και πήγαινε στη γιαγιά.Έψηναν κάστανα στη σόμπα που μπουμπούνιζε-η γιαγιά ήταν κρυουλιάρα σαν εκείνην-, έβαζαν φλούδες μανταρίνι και μοσχομύριζε το δωματιάκι. Έξω είχε κρύο, σχεδόν πάντα βροχή, μελαγχολία, τοπία γκρίζα.Ο στάβλος της Πανάγιως, το σπίτι της Βαγγελιώς, η αυλή της κυραλεξάνδρας.Καμιά τους σήμερα δεν ζει. Όταν ήταν εκεί δεν ήταν κατηφής.Μια αγάπη σαν μυρωδιά από καμμένη ζάχαρη την πλημμύριζε, τη γέμιζε, τη μεθούσε.Διάβαζαν από φυλλάδες της εκκλησίας τα θαύματα της Αγία Ειρήνης, για στέρφες μάνες που γεννούσαν δίδυμα, για ανίατες ασθένειες που η δύναμη της πίστης εξαφάνιζε,για τυφλούς που ξανάβρισκαν το φως τους, για θαύματα.Τα βράδια στην ασπρόμαυρη τιβι παρακολουθούσαν με κατάνυξη και δέος τον Ιησού από τη Ναζαρέτ. Έπλεκε η γιαγιά πατούνια. Και μαγείρευε. Της έφτιαχνε πιτουλίτσες με κανέλα και μέλι, πασπάτες, πατάτες τηγανιτές. Στο μικρό κουζινάκι στο διάδρομο που οδηγούσε στη σάλα τρεμόπαιζε πάντα η φλόγα από το άσβεστο καντήλι.Φοβόταν να περάσει μόνη της , νύχτα, απ' το κουζινάκι. Ένιωθε όλα εκείνα τα μάτια στα αποστεωμένα πρόσωπα των αγίων να την κοιτάνε. Όταν δεν είχε τιποτα η τηλεόραση ο παππούς έβαζε ράδιο. Έβρισκε σταθμούς με με νταούλια και ζουρνάδες και χόρευε. Πιανόταν και η γιαγιά μαζί του. Δυο γεροντάκια με χαμόγελα, ζάρες, μασέλες κι αγάπη.
Στο έπιπλο που είχαν την τηλεόραση μέσα από δεκάδες ετερόκλητες κορνίζες τα εγγόνια τους γελούσαν.


Το καλοκαίρι εκείνο του 2004 ο καρκίνος είχε πια για τα καλά θερίσει τα συκώτια του παππού. Σαν καντήλι άσβεστο δίπλα του η γιαγιά. Καμία Αγία Ειρήνη και κανένας Ιησούς δεν κατάφεραν να παρατείνουν εκείνες τις ευτυχισμένες μέρες. Η γιαγιά απ' την πολλή αγάπη που του είχε τον ακολούθησε ακόμα κι εκεί, στο Δρόμο για τον Κήπο.


Κάτι σαν κλικ άκουσε τότε μέσα της, κάτι σαν άδειασμα, σαν παράλυση. Σαν θυμός.Σαν βουή. Ένας αφόρητος πόνος που έκοβε την ανάσα, έκλεινε τη φωνή, κλείδωνε τα μάτια.Και δεν τους έκλαψε ποτέ.




Όποτε βρέχει κυλάει στα τζάμια όλος ο πόνος της απώλειας κι όλη η αγάπη που σαν μυρωδιά καμμένης ζάχαρης την πλημμύριζε κι έχει σιρόπι πηχτό στα σωθικά της απομείνει.

χτες έπεσα από πολύ νωρίς για ύπνο. σήμερα σηκώθηκα χορτάτη στις 8. χτύπησε κατα λάθος το ξυπνητήρι και με τρόμαξε, ειδάλλως θα χουζούρευα κι άλλο. έξω ο καιρός αμφιταλαντευόταν μεταξύ μουντίλας και φωτός. τα καλοριφέρ δεν μας τα έχουν ανάψει καθόλου φέτος κι ας κοντεύουν χριστούγεννα. φόρεσα μια ζακέτα και πήγα στην κουζίνα. καθάρισα δυο μικρές πατάτες κι έβαλα το τηγάνι με λάδι στο μάτι, να κάψει. ταυτόχρονα ετοίμασα και την καφετιέρα για τον περίφημο γαλλικό καφέ που αγαπώ. άλλαξα φίλτρο, έβαλα νερό, καφέ σε σκόνη, πάτησα το ΟΝ. έριξα στο τηγάνι μια λωρίδα μπέικον και μοσχομύρισε ο τόπος.και μετά 2 αυγά.μάτια.όταν ήταν έτοιμα τα έβαλα στο πιάτο όλα μαζί και τα πασπάλισα με φρεσκοτριμμένο πιπέρι, έριξα κι αλάτι χοντρό, έκοψα 2 φέτες χωριάτικο ψωμί. γέμισα μια μεγάλη κούπα με καφέ γάλα και ζάχαρη και βρέθηκα στη χώρα της ευδαιμονίας.
ακούω στο ράδιο φρανκ σινάτρα -νιου γορκ και το βαλς της αμελί. μμμ..
ο καιρός το'χε γυρίσει σε βροχή.


όταν ήμουν στην καστοριά τα περισσότερα πρωινά μας ήταν τέτοια, μουντά, βροχερά και κρύα, από κείνα που δε θες ν'αφήσεις το κρεβάτι σου για κανέναν λόγο στον κόσμο. όταν δεν είχαμε σχολή έφτιαχνα τέτοια πρωινά, βασιλικά, με ενισχυμένα τοστ με διπλά υλικά, μαρμελάδες, καφέδες με γεύση φουντούκι, μπουγάτσες ζεστές. τα δύο πρώτα χρόνια ζούσα στον κόσμο του έρωτα και δεν έπαιρνα χαμπάρι τι συνέβαινε γύρω μου.ήμασταν εμείς και όλοι άλλοι.είχαμε το σπίτι μας, το μηχανάκι μας. τις εκδρομές μας.κάποια στιγμή μας τη βίδωσε και ανταλλάξαμε κρυφά ασημένιες βέρες με τ'αρχικά μας επάνω.παιδιά ήμασταν, λειτουργούσαμε τελείως αθόρμητα και χωρίς δεύτερες σκέψεις.το'χα ξεχάσει το σκηνικό με τα δαχτυλίδια, τυχαία κάτι μου το θύμισε.σ' όποιον το'χω πει μου λεει πως αυτό ήταν μυστικός αρραβώνας.

τα επόμενα δύο χρόνια της παραμονής μου εκεί το σκηνικό άλλαξε. έγινα εσωστρεφής και μονόχνωτη, έμαθα μόνη μου κιθάρα και δοκίμαζα διαφορετικά ντεκόρ στο σπίτι.έπαιρνα τη φυσαρμόνικα και πήγαινα στην προβλήτα στη βόρεια παραλία μαζί με ένα μπουκάλι κρασί και καθόμουν για ώρες. ξεχνιόμουν. έβαψα το σπίτι. έκανα έναν βυθό με ψάρια, χταπόδια, μέδουσες.κάποιους τοίχους ριγέ. έφτιαξα δικά μου έπιπλα και φωτιστικά.έπαιζα αρμόνιο.έφτιαχνα πρωινά βαρβάτα και ενίοτε χάζευα τα πρωινάδικα. γράφτηκα σε θεατρική ομάδα.γνώρισα τον πιο καλό και αγαπημένο μου φίλο.και βγήκα απ' το σκοτάδι.γιατί μαζι γελούσαμε για ώρες, γιατί είχαμε έναν κώδικα επικοινωνίας διχως λόγια, γιατί είχαμε μια φιλία κι ένα δέσιμο πρωτόγνωρο, ζεστό, αληθινό, βαθύ, δυνατό. απέκτησαν άλλο νόημα οι βόλτες στη λίμνη αφού διακωμωδούσαμε τα πάντα και στήναμε αυτοσχέδια θεατρικά στη μέση του δρόμου μέχρι να πέσουμε κάτω από τα γέλια.και τα θεωρούσαμε όλα φυσικά, πως μας ανήκει η χαρά, πως όλα θα'ναι πάντα έτσι, αγνά, χαρούμενα κι αθώα.



όταν έφυγα από εκεί και ήρθα στην αθήνα ήμουν εύθραυστη και τρομαγμένη.τα χρόνια που ακολούθησαν με βρήκαν συναισθηματικά κουρέλι καθώς η ερωτική μου ζωή ήταν ένα μόνιμο σκωτζέζικο ντουζ. και αρρώστησα και έγινα καλά και ξαναρρώστησα και ξαναέγινα καλά ε ώσπου κάποτε αποφάσισα να πάψω. κι άλλαξα εκατό δουλειές μέχρι να βρω κάποια που να με εκφράζει και να είμαι ήρεμη σε αυτήν αλλά δεν έχω καταλήξει σε κάτι ακόμη παρόλο που όλες τους ήταν για μένα σχολείο.σχεδόν τέσσερα χρόνια και δεν έκανα ούτε έναν καινούργιο φίλο.είχα όμως πολλούς γνωστούς. που έπειτα κάποιοι γίναν φίλοι.

αν με ρωτήσεις πώς περνάω τώρα θα σου απαντήσω ''σχεδόν υπέροχα''. έχω μια ήρεμη και ευτυχισμένη προσωπική ζωή που με βοηθάει να ξεπερνώ τις δυσκολίες που έχω στην καθόλου ήρεμη επαγγελματικη μου ζωή.ο πιο κοντινός μου άνθρωπος είναι αστείος και τρυφερός, με ηρεμεί και με στηρίζει, ενίοτε με παρηγορεί και μου μαθαίνει την αγάπη όπως θα'πρεπε να είναι. η παρέα μας αποτελείται απο φιλους με κοινα ενδιαφεροντα και κοινή αγάπη στη μουσική και στα μακαρόνια (!), κάνουμε πλάκα και περνάμε τρομερά όλοι μαζί. και ξέρω πως όταν είμαστε έτσι, μαζί, χαμογελαστοί και ανέμελοι κάποιο ρολόι μετράει το χρόνο αντίστροφα. και η εποχή της ευδαιμονίας θα πάψει.

ο φίλος που έκανα στην καστοριά και γελούσαμε, μένει εδώ, κοντά μου, περνάμε στιγμές μαζί, πιο σοβαροί, πιο κουρασμένοι, πιο προβληματισμένοι με τις ζωές μας, πάντα όμως αγαπημένοι και συνοδοιπόροι.είν' όμως άρρωστος και τρέμω μη μου πάθει.

ένας συνεργάτης στη δουλειά χτύπησε στην μπάλα κι έπαθε άσχημο εγκεφαλικό-είναι εντατική βδομάδες τώρα.ίσως και να μη ζήσει.

το αγόρι που είχα στην καστοριά σκοτώθηκε.



το ρολόι που μετράει αντίστροφα ως το τέλος της ευδαιμονίας είχε αρχίσει να δουλεύει από καιρό.
πριν πω στο θεό ''κάνε αυτό, σε παρακαλώ'', οφείλω να πω ''ευχαριστώ''. ξέρω πως έρχονται ακόμα χειρότερα.

simera einai i pio ateleiwti mera. i pio megali monaksia edw kai aiwnes. tomoi kyriakis stoivagmenoi o enas panw ston allo.xrisimeyoun ws coffee table, ws siderwstra, trapezi gia to monaxiko sou geyma, thranio gia to pc, epiplo gia tin tv.
simera einai i pio ateleiwti mera.

ginetai otan leipei aytos n'adeiazei oli i poli?
erxetai dyskolos xeimwnas.
ki akoma pio megales kyriakes.
ki akoma pio polli monaksia. kai kryo. kai wres.
ena sfyri parakalw na spasw to xrono-

ζήλευα τότε τη μανουέλλα. και σου'κανα σκηνές όποτε άκουγα τ' όνομά της.κι εσύ γελούσες και με πείραζες και μου'λεγες ''ρε χαζό..εσύ είσαι η κοριτσάρα μου, η αγάπη μου'' και τότε την ξεχνούσα.
άλλαζες σπίτια λες κι ήταν ρούχα. έκανες πατρίδα σου κάθε γειτονιά που σε φιλοξενούσε.
τις μισές μας μέρες μετακομίζαμε και τις άλλες μισές ταχτοποιούσαμε το ''καινούργιο σπίτι'' που μονίμως είχε ρούχα σε βουνά και στο πάτωμα χνούδια και ''μπάμπαλα'' .
και θέλαμε επιτέλους ένα σπίτι με θέα στη λίμνη αλλά ποτέ δεν το βρίσκαμε και αλλάζαμε σαν τους τσιγγάνους.
ατέλειωτες βόλτες στο ντολτσό.
τα φανελένια σεντόνια και οι καρώ πυτζάμες.
αγκαλιασμένες κυριακές στο κρεβάτι.κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο.όλες της καστοριάς οι ταβέρνες.
καρναβάλια.παγωνιά.έγχρωμες πολαρόιντ της στιγμής με μούρες βαμμένες.
μ'έμαθες να οδηγάω μηχανάκι. και με ταχύτητες και χωρίς.βγήκαμε και φωτογραφίες.φορούσα φούξια μπλούζα κι είχα κοτσιδάκια.
παίρναμε από το σουβλατζίδικο ροζ χαρτοπετσέτες και τις μοιράζαμε με το μηχανάκι στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων. από μακριά έμοιαζαν με κλήσεις.κωλοπαίδια.
το πρώτο μας καλοκαίρι κόντεψα να σε ξεχάσω.κατασκήνωση.δεν σου είπα ποτέ τι με είχε αλλάξει.
δεύτερο καλοκαίρι και κατασκήνωση της λήθης ξανά.
όσες φορές κι αν σε αρνιόμουν, γύριζα πίσω και με περίμενες στην κατηφόρα με χέρια ανοιχτά και μάτια που έλαμπαν.
έχω ακόμη την μπλούζα σου που όσο κι αν την πλένω μυρίζει το μαλακτικό της μαμάς σου.
η γιαγιά σου που με είχε συμπαθήσει,<<κατερ'νέλ' >>με φώναζε κι εσύ, γρουνέλ'.έχει μείνει η ατάκα ακόμη.
τα σοκολατάκια φερρέρο ροσέ που τα έλεγες ''σελόλο-λοφάν'' και τους αγγέλους που έλεγες ''βερουχείμ''.και που φορούσα καμιά φορά λιπ γκλος κι εσύ το' λεγες '' γλυψ-γλοψ''.πόσο γελούσαμε με την αφέλειά σου.
τότε που είχα έρθει στο νησί και κοιμόσουν με τον ντίνο για να βολευτώ εγώ στο μεγάλο.και μια φορά που δούλευες και σου έκανα έκπληξη στο σπίτι, καταχείμωνο.
που έκανες παρέα με τον πάνο- που- τον- είχε- χωρίσει- η -τάνια και σου'βαζε ν'ακούς όλη μέρα πλούταρχο.και σου άρεσε το ''αχ κορίτσι μου'' γιατί σου θύμιζε εμένα.
που ένας μαυρούλης είχε ξεχάσει δίπλα σου έναν πάκο σιντι και μου τα χάρισες όλα.και που μου αγόρασες το σιντί των παπαροκάδων.
της γερακίνας γιος το τραγούδι σου.πάντα γελαστό σε θυμάμαι.

σήμερα τέλειωσε το καλοκαίρι μου

το λάμδα εις την νι
σφυροκοπάει στο κεφάλι μου
εκατομμύρια ΜΗ
ουρλιαχτά μέσα μου


εφτά χρόνια δεν ήπιαμε ''εκείνον τον καφέ'' που όλο κανονίζαμε.
λυπάμαι

λ υ π α μ α ι

Λ Υ Π Α Μ Α Ι

δεν ήμουν εκεί.

θα σε θυμάμαι.

..πέφτω έτσι, χωρίς σκοινί ασφαλείας. χωρίς σελίδες νωπές σε ημερολόγιο.





..χωρίς τραμπάλισμα και ταξίδι, φούσκες, παγωτά και μεταλλόφωνα.







..τσίνορα ματιών γρατζουνιές νύχτας και πεταλουδίσματα. σαν γιορτή φορεμένη στους ώμους. μπλε.





..σκόνη και μούχλα στερεωμένη στο λαιμό.μικρές δαγκωματιές στον ουρανίσκο.γεύση συκιάς.




νερό.και απορρυπαντικό ΟΜΟ στο βρεγμένο τσιμέντο.σαγιονάρες πλαστικές.




..συλλογή από άμμο ανάμεσα νύχι και κρέας.ήλιος καθισμένος στην πλάτη και στα γόνατα.αλάτι τυλιγμένο γύρω από κάθε οπή.θα τσούξει.θα περάσει.




..ελλάς του σεφέρη και του ελύτη.εκστατική.αιώνια.κρουστό φως και μάτια νερένια.κελάρρυσμα.διάφανες μέρες τρεμουλιαστές.





..κληματαριά και φανελάκι κολλημένο,μικρές ξυπόλητες καληνύχτες.




το χριτς της σελίδας.




γιασεμί, κιλίμια,





βρώμικα πόδια στη γούρνα.





..χρόνος χαμένος μακριά σου.