στο Μεγάλο Πουθενά..

Πλάτωνας

2012-01-29T22:27:00.000+02:00

φωτο: tumblr.com

Είχε γνωρίσει εκείνη την ημέρα το σούργελο, τον Έκτορα.

Κι εγώ εκείνη την ημέρα τον είδα από κοντά τον Έκτορα, άσχετα που μιλάγαμε από το fb καιρό πριν. Ήταν όντως σούργελο, ένας από ‘μάς.

Το πρόγραμμα είχε ξεκινήσει, Άνοδος Πειραιώς, το κέφι στα ύψη.

Ο Πλάτωνας δεν τα πήγαινε καλά με τα ονόματα.

ήταν η ώρα να κάνει το σόλο του, το show, με τη “Γυριστρούλα” κι όλα τα συναφή χαβαλεδιάρικα νούμερά του.

Ενθουσιασμός, χειροκροτήματα, γέλια, δώστου να τραβάμε με τα κινητά βιντεάκια.

η μασκότ της μπάντας. η ψυχή της παρέας.

ήθελε να κάνει αφιέρωση στον Έκτορα, να τον φωνάξει εκεί κοντά, μπροστά του, να κάνει τα μαγικά του, να γελάσουμε όπως κάθε φορά. πολύ.

Σταμάτησε η μουσική, το φιλοθεάμον κοινό να ξεσπά σε χειροκροτήματα κι ο Πλάτωνας ιδρωμένος, γεμάτος ενθουσιασμό και χαμογελαστός όσο ποτέ να φωνάζει από το μικρόφωνο τον Έκτορα, για να του κάνει αφιέρωση.

Ο Πλάτωνας δεν τα πήγαινε καλά με τα ονόματα.

“Νέστορα! Νέστορα, πού είσαι; Νέέέστοορααα”

-εσένα λέει, γύρισα στον Έκτορα.

ξεσπάσαμε σε γέλια.

τώρα που μας έμειναν μόνο τα βιντεάκια από το γελαστό παιδί, αυτά θυμόμαστε.

τα γέλια και το χαβαλέ.

άκου εκεί “Νέστορα” τον Έκτορα.

φωτο: tumblr.com

2012-01-23T00:21:00.000+02:00

αν κάτι δεν αντέχω
είναι να βλέπω πως όλα ζουν
και συνεχίζουν να υπάρχουν
όταν οι φίλοι μου χάνονται.
για πάντα.

2012-01-17T19:20:00.000+02:00

.. σε φώναζα
-
-
-
-

" καλοκαίρι"
-
-
-
-
-
- για να μπορώ να σε σκέφτομαι όποτε βρέχει..

*The Kinks - Sunny Afternoon*
-
-
-

Μελομακάροning

2011-12-21T22:54:00.002+02:00

βάλε να παίζει δυνατά α υ τ ό  και ξεκινάμε! 

Υ λ ι κ ά

1,5 φλ. λάδι σπορέλαιο
1 φλ. ζάχαρη
3/4 του φλ. χυμό πορτοκαλιού
1/2φλ. βούτυρο ζωικό
2 κ.γ.ξύσμα πορτοκαλιού
1/4 φλ. κονιάκ
2 κ.γ. μπέικιν
1 κ.γ. σόδα
8 φλ. αλεύρι (περίπου)

Για το σιρόπι

2 φλ. ζάχαρη
2 φλ. μέλι
2 φλ. νερό

προαιρετικά:
γαρύφαλλο
ξυλάκι κανέλλας
φλούδα πορτοκαλιού

Εκτέλεση

Ανακατεύω όλα τα υλικά σε ένα μεγάλο μπωλ, εκτός από τη σόδα που τη διαλύω στο χυμό πορτοκαλιού (βαλ'το χυμο σε κανατα γιατι αφριζει πολυ και θα σου χυθει). Για να γίνει μια ζύμη απαλή, τη δουλεύω με τα δάχτυλα και όχι για πολλή ώρα.

----*--*--*--*----

Τα ψήνω μέχρι να ροδίσουν, γύρω στα 30΄,ανάλογα με το φούρνο,στους 175 με 180 βαθμούς.
Κάνω το σιρόπι ενώ ανακατεύω συνέχεια σε μέτρια φωτιά για 7-8' και μόλις αρχίσει να βράζει βγάζω τον αφρό (έβαλα και 2 γαρύφαλλα, ένα ξυλάκι κανέλλας και λίγη φλούδα πορτοκαλιού κι έγινε μοσχομυριστό και υπέροχο) και ενώ τα μελομακάρονα είναι κρύα και το σιρόπι ζεστό, τα βάζω για λίγο απ΄τη μια μεριά, τα γυρίζω απ την άλλη και τα αραδιάζω σε πιατέλα.

 Πάνω στο καθένα βάζω μια κουταλιά τριμμένο καρύδι με κανέλλα και χτυπημένο στο γουδί γαρύφαλλο  και λίγο σιρόπι για να κολλήσει και να σταθεί το καρύδι.

 καλή επιτυχία

και Καλά.. Χρωστούγεννα!

************************************************************

☆★●•° the graduation °•●★☆

2011-12-17T01:32:00.001+02:00

Hogwarts school of witchcraft and wizardry

Published with Blogger-droid v2.0.1

Κουνουπίδι και (γλυκο)πατάτα. Σούπα Βελουτέ.

2011-11-17T16:14:00.001+02:00

Το λοιπόν σήμερα σκεφτόμουν τι θα μαγειρέψω και πήγα να τσεκάρω τις προμήθειές μου. Μεταξύ άλλων, βρήκα ένα ωραιότατο κουνουπίδι, που είναι πολύ χειμωνιάτικο φαγητό και πολύ θρεπτικό επίσης, βρήκα πατάτες, μία γλυκοπατάτα (σαν μεγάλη πατάτα αλλά πιο σκληρή και σε χρώμα λερωμένο φούξια), από μυρωδικά ήμουν κομπλέ, είχα και κρεμμύδια/ σκόρδα κλπ, βούτυρο, κρέμα γάλακτος, μπέϊκον..η απόφαση ήταν εύκολη: σούπα βελουτέ!

Ψιλόκοψα ένα κρεμμύδι και 2 σκελίδες σκόρδο. Πήρα 2 μικρούλες πατάτες, τις καθάρισα και τις έκοψα σε κυβάκια. Η γλυκοπατάτα ήταν τεραστίων διαστάσεων κι έτσι έκοψα ένα κομμάτι ίσα με μια μέτρια πατάτα. Χρειάστηκε λίγη προσπάθεια ώσπου να την τεμαχίσω σε κυβάκια, γιατί είναι πιο σκληρή από την κανονική πατάτα, θυμίζει καρότο και στο χρώμα (εσωτερικά) αλλά και στην υφή (είναι σκληρή). Έκοψα το κουνουπιδέϊσον στη μέση και αφού το έπλυνα, έκοψα τις φουντίτσες του σε μικρά κομμάτια.

Έριξα στην κατσαρόλα ένα κομμάτι βούτυρο (περίπου 2 κουταλιές της σούπας) και τσιγάρισα το κρεμμύδι και το σκόρδο ώσπου να αρχίσουν να γυαλίζουν. Σειρά είχαν οι πατάτες, η γλυκοπατάτα και το κουνουπίδι. Τα σώταρα λίγη ώρα και μετά προσέθεσα 3-4 φλυτζάνια ζωμό χαχανικών και 2 φύλλα δάφνης. Μόλις άρχισε να κοχλαζει έκλεισα το καπάκι στη χύτρα και το άφησα να σιγοβράζει για λιγότερο από 20' . Μόλις άνοιξα το καπάκι της χύτρας έφτασε στα ρουθούνια μου μια υπέροχη μυρωδιά, χειμωνιάτικη.. έβγαλα τα φύλλα δάφνης από τη σούπα.

Δυστυχώς έχει χαλάσει το μπλεντεράκι μου κι έτσι αναγκάστηκα να πολτοποιήσω το περιεχόμενο της κατσαρόλας χειροκίνητα, δηλαδή με ένα πιρούνι ή μία κουτάλα για πουρέ. Έριξα μέσα ένα κουτάλι της σόύπας βούτυρο κι άρχισα να ανακατεύω με το σύρμα που χτυπάμε τα αυγά ρίχνοντας ταυτόχρονα λίγη κρέμα γάλακτος για να ρεντουϊρει (να δέσει). Ανακάτεμα καλό, αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο οπωσδήποτε.

Παράλληλα άναψα το φούρνο και έκοψα σε λωριδίτσες το μπέϊκον και το άφησα να ξεροψηθεί. Έβαλα δίπλα του και μερικές φετούλες ψωμάκι να φρυγανιστεί.

Σέρβιρα σε μπωλάκι τη σούπα βελουτέ, στο κέντρο τα ξεροψημένα κομματάκια μπέϊκον, φρεσκοτριμμένο πιπέρι, στο πλάϊ το φρυγανισμένο ψωμάκι..

Μια εξαιρετική πρόταση για τις κρύες μέρες του χειμώνα.

Καλή όρεξη!

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ ΙΙΙ.

2011-09-21T02:27:00.000+03:00

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ ΙΙΙ.

Σεπτέμβρης.
Πέρασε γρήγορα ο καιρός.
Εδώ δεν έχουμε ρολόγια.
Κρατάμε ημερολόγια.

Μπαρκάραμε πάλι. Δε ρώτησα καν προς τα πού πηγαίνουμε. Δεν έχει κανένα νόημα.

Αποφάσισα να ξυρίσω το κεφάλι μου.
Είναι ακόμη τα δόντια μου στην ίδια κατάσταση και όποτε βιώνω κάτι έντονα "δαγκώνω" τα χείλια μου- ξεχνάω, βλέπεις ότι δεν μπορώ πια να το κάνω αυτό- κι έπειτα μου κρατάει για λίγη ώρα η μεταλλική γεύση του αίματος.
Δεν κλείνουν οι πληγές, το'πε κι ο γιατρός, θα πάρει καιρό.

Εκείνη τη φορά που'χε φύγει το κορίτσι τα πράγματα ήταν λίγο πιο εύκολα για μένα.
Τρόπος του λέγειν, πιο εύκολα.
Απλά χρειάστηκε μόνο μερικές μέρες για να επανέρθουν τα χείλη μου στα κανονικά τους.
Θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα πως δε με ξεσήκωναν τα δαγκωτά της φιλιά.
Κι ας γκρίνιαζα συνέχεια για τα "καημένα τα χειλάκια μου που όλο τα ματώνεις".
Κατά βάθος μου άρεσε. Ένιωθα ότι είναι μεγάλη τιμή για μένα, να υπάρχει ένα πλάσμα σαν αυτό,
τόσο εύθραυστο και τόσο τρυφερό,
αδάμαστο και αναμφίβολα ελεύθερο
που με τη θέλησή του επέλεξε εμένα για "δεσμώτη" του.
Που ήθελε να με φιλάει να με φιλάει να με φιλάει
και να με κατασπαράζει με κάθε του ανάσα και βλέμμα.

Δεν ξέρω.
Τάχα με τα χρόνια αποκτάς εμπειρία και κάνεις λιγότερα λάθη.
Ποιος το λέει;
Κάθε μέρα για μένα ήταν μια καινούργια κρεμάλα.
Δεν έβρισκα ποτέ τα γραμματάκια στις παυλίτσες
κι όλο η αγχόνη με υποδεχόταν σαν αγκαλιά.

Γι'αυτό σου λέω.
Θα το ξυρίσω το κεφάλι μου.
Άφησα και μουστάκι,
δεν ξέρω,
μπορεί να μη βλέπουν έτσι οι άλλοι τι έχει πάθει το στόμα μου,
μπορεί κι εγώ
να μη χαϊδεύω κάθε πρωί και κάθε βράδυ
εκείνο το σημείο που της άρεσε να μου αφήνει ματωμένο.
Και μετά να γελάει προκλητικά και ανέμελα , "έτσι, για να με σκέφτεσαι", μου'λεγε το παλιοκόριτσο
κι έφευγε χοροπηδώντας. Λες και χρειαζόμουν κάτι για να τη θυμάμαι.
Σάμπως έφευγε και ποτέ από τη σκέψη μου;

Αλλά τώρα τι μ'έπιασε πάλι και τα σκέφτομαι αυτά, ο χρόνος πίσω δε γυρνάει.
Τρώω 2 μέρες τώρα το ίδιο φαϊ. Ούτε που καταλαβαίνω τι.
Έτσι μόνο μασάω μηχανικά, καταπίνω, παίρνω τα χάπια μου, πίνω νερο, αυτά.
Δεν μου επιτρέπεται να καπνίσω.
Δεν μπορώ ούτε να πιω.
Να δω τι σκατά θα κάνω.
Ο πόνος είναι πολύ οξύς,
μαχαιριά νιώθω ότι έφαγα.

Σχεδιάζαμε καιρό αυτήν την εποχή να την περνούσαμε ο ένας μέσα στον άλλο.

Και δεν μπορώ ν'αντέξω σήμερα έτσι μόνος,

άδειος

και βουβός,

την πρώτη βροχή του χειμώνα.

η πρώτη βροχή.
λέγαμε πως δε θα ερχόταν ποτέ.
πως δεν θα μπορούσε να χαλάσει το καλοκαίρι μας.
πως αν συνέβαινε
εμείς θα ήμασταν πίσω από ένα νοτισμένο παράθυρο με τις κουρτίνες ανοιχτές,
θα βλέπαμε τις σταγόνες στο τζάμι και τον άνεμο να λυσσομανάει

και θα κάναμε έρωτα.

πάντα η βροχή με κάνει να σκέφτομαι τέτοια.
και να θέλω να τα ζήσω.

μαζι

σου.

συννέφιασε σήμερα, έπεσε κι η θερμοκρασία.
κι έπιασε μπόρα, εκεί, προς το απόγευμα. την ώρα που εμείς συναντιόμασταν και σταμάταγε ο χρόνος.

αστράφτει ο ορίζοντας κι αφήνει πίσω του μια μωβ λάμψη στον ουρανό.
μια ξαφνική ριπή του ανέμου έκανε τα φύλλα στα λιγοστά δέντρα να χορέψουν πάνω από τις στέγες
μια τζαμένια επιφάνεια έσπασε με κρότο αναστατώνοντας τη γειτονιά.

πρώτη βροχή και πρόλαβαν ήδη να πλημμυρίσουν οι δρόμοι.

θες να περάσεις απέναντι κι όμως πρέπει να διασχίσεις έναν χείμαρρο με βρωμόνερα.

αυτοκίνητα με αναμμένα φώτα σκίζουν το γυαλιστερό οδόστρωμα σαν ψαλίδι σε γιορτινή σατέν κορδέλα.

φυσάει ακόμα.

μάζεψα τις τέντες.
αστράφτει.

πρώτη βροχή και πρόλαβαν ήδη να πλημμυρίσουν τα μάτια μου.

θες να περάσεις απέναντι και να ξεχάσεις κι όμως πρέπει
να διασχίσεις έναν χείμαρρο γεμάτο στιγμές που σου'κοψαν την ανάσα.

αυτοκίνητα με αναμμένα φώτα σκίζουν το γυαλιστερό οδόστρωμα
σαν ψαλίδι σε κορδέλα που τυλίγει σε συσκευασία δώρου όλο τον πόνο

κι όλα σ' εσένα οδηγούν, όλα από 'σένα με παίρνουν μακριά.

μια αλλαγή στον καιρό που δηλώνει την καινούργια εποχή.

ίσως αυτή η ξαφνική νεροποντή
σήμανε και το δικό μας

τέλος.

- too afraid to love you -

ημεΡΟΛΟΓΙΑ καταστρώματοΣ _ΙΙ

2011-09-11T20:29:00.000+03:00

Ημερολόγια καταστρώματος.

Μιαν Άνοιξη κι ένα ολόκληρο Καλοκαίρι.

Λέξεις σημειωμένες σε χαρτοπετσέτες.

πίστευα πως θ'άλλαζες γνώμη. ότι μ'αυτό που έγινε δύσκολα θα μπορούσες να φύγεις.

άφησα ανοιχτό το παράθυρο και σ'όλα τα βήματα αφουγκραζόμουν εσένα. άφησες ανοιχτό το κινητό και σ'όλους τους ήχους έψαχνα εμένα.

σήμερα πρώτη φορά με τσίμπησε το κεντρί της ζήλιας. και τρόμαξα.

νόμιζα δεν θα με νοιάζει και δεν θα συγκριθώ με κάτι.

νόμιζα θα ξαναγαγύριζες.

νόμιζα δε σ'αγαπούσα.

νόμιζα μπορώ να σε χάσω χωρίς κόστος. χωρίς ενοχές. χωρίς πισωγύρισμα. ήθελα να καταφέρω κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ. που δε φανταζόμουν. που δεν το περίμενα.

φώλιασε μέσα μου η θλίψη.

όταν θα γινόταν πραγματικότητα η απουσία θα έκλεινα το στόμα μου και δεν θα έλεγα σε κανέναν τίποτα. δε θα εξηγούσα. σε ποιον το χρωστάω, άλλωστε..; η ζωή αυτή είναι εδώ και είναι τώρα. και ζούμε ο ένας μέσα στον άλλο, ποιος μπορεί να καταλάβει τον ηλεκτρισμό που μας διαπερνάει και ποιος να πιστέψει ότι ταξίδεψε ο ένας στο σώμα του άλλου.

ευτυχώς δεν διαψεύστηκα. και γύρισες. και με γαλήνεψε το βλέμμα σου που γυάλιζε από πόθο και με ξεσήκωσαν τα δόντια σου που πάνω τους ο ήλιος σπαρταράει. και όλα τα άλλα έπαψαν πια να έχουν σημασία.

και τώρα ξέρω.

ναι, σ'αγαπώ.

ημεΡΟΛΟΓΙΑ καταστρώματοΣ

2011-09-03T03:26:00.002+03:00

Ημέρα Πρώτη.

Δεκέμβριος 2009.

Το παράθυρο είναι βρώμικο. Έχει σημάδια από μυγοχέσματα και βροχή ξεραμένη.

Δεν έχω τι άλλο να κάνω εδώ μέσα, παρατηρώ τα σημάδια.

Σε μισή ώρα τρώμε.
-----------------------------------------------------------------------------------

Το φαγητό ήταν μέτριο. Αρακάς σχεδόν κρύος και τίγκα στη λαδίλα. Αλλά πεινούσα.

Κάθισα άκρη άκρη στο τραπέζι.

Τον αρακά τον τρώγαμε με κουτάλι. Τόσο πολύ λάδι και ο αρακάς σαν ανεμοβλογιά του βάζελου.

Ενός το κουτάλι ήταν κυρτωμένο. Γιούρι Γκέλλερ φάση. Νομίζω πως έφαγε με ακροβατικές κινήσεις.

Βασικά δεν κοίταζα και πολύ.

Κάθισα στο τραπέζι με τους λιγότερους ανθρώπους.Προσφέρθηκα να βοηθήσω στο καθάρισμα.

Προτιμώ τη χερωνακτική εργασία όταν πονάει το μυαλό μου.

--------------------------------------------------------------------------------------

Σουρουπώνει. Το μαγικό μούχρωμα. Με συνεπαίρνει πάντα.

Νομίζω μου μιλάει καμιά φορά.

Σήμερα, λέει , είναι ανάδρομη η Αφροδίτη. Κι εγώ, λέει, έχω στον κυβερνήτη μου Αφροδίτη (!)

Αλήθεια;

Έχει ειδήσεις. Μαλακίες. Ζώδια στις ειδήσεις. Πφ.

Νύχτωσε ρε.

Επιτέλους.

Νύχτωσε.

Τσιγάρο.
-----------------------------------------------------------------------------------

Φανελάκι-

Πυτζάμα-

Πόδια-

Δόντια-

Έτοιμοι, που λέει κι ο Ρουβάς.

Για τον ύπνο μάλλον χρειάζομαι καινούργια σελίδα.

Δεν το'χω.
------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ημέρα δευτεράντζα. Παραλίγο αλλού.

Σημερα ηταν να παμε μια εκδρομη σε ενα χωριο εδω κοντα και μολις ξυπνησαμε ειδαμε εξω απο τα παραθυρα χιονι. Ε και κατσαμε μεσα.

Εμενα μου ειχε ταξει ενας τυπος οτι θα μου εβρισκε τη διευθυνση μιας γριας που διαβαζε το μελλον στις κορες των ματιων- ποσο σπουκυ..μπρρ , αλλα τελικα μου ειπε οτι η γρια επαθε κατι σαν εμφραγμα ή εγκεφαλικο (?), δε θυμαμαι, τα μπερδευω αυτα επειδη ξεκιναν απο Ε και τωρα πρεπει να περιμενουμε να δουμε αν και ποτε θα γινει καλα.

Μετα απο καμποση ωρα κι αφου ειχα ταχτοποιησει ολα τα υπαρχοντα μου στα συρταρια αποφασισα να παω να παρω εναν καφε και να κατσω στο παραθυρο και να κοιταζω εξω.

Η κοπελα στο μπαρ ηταν πολυ ευγενικη και δε με κοιταξε καθολου παραξενα, παρα τα σπασμενα μου δοντια και το σημαδι στο κουτελο. Μπορει και να της ειχαν μιλησει για μενα, βασικα, και απλα να ηταν ευγενικη και διακριτικη. Δεν μπορει, ολο και καποιος θα της σφυριξε οτι ''ο -τυπος- που -δε- μιλαει -και -κοιταει- απ'το- παραθυρο « εχει περασει μεγαλη φουρτουνα κι εφαγε της χρονιας του επειδη βρεθηκε στο λαθος σημειο τη λαθος ωρα.»

Μου'φτιαξε τον καφε, ενευσα ''ευχαριστω'' κι αρχισα να φυσαω το αχνιστο κυπελλακι. Με αυτην τη μυρωδια νομιζω συνερχομαι. Εχω κατι αναλαμπες που και που. Βλεπω κανα γλαρο να κανει τα αεροπλανικα του και με πιανω να μειδιω. Παλιοτερα χαμογελουσα κιολας. Αλλα τοτε δε μου ειχανε σπασει τα δοντια.
------------------------------------------------------------------------

Για μεσημεριανο ειχε παλι μια αηδια -απορω ποιος διαλεγει το μενου, κρεας κονσερβα και σαλατα λαχανο. Ειδα τον μαγειρα να κουβαλαει τα λαχανα βαστωντας τα κατω απο τις βρωμερες του μασχαλες και μετα φανταστηκα να τα κοβει, ετσι απλυτα, σε μπωλ, και να τα μοιραζει σε δισκους. Μου ανεβηκε ο καφες, κοντεψα να ξερασω και μονο στην ιδεα.

Ο τυπος με το Γιουριγκελλερκουταλι σημερα εφαγε μονο το λαχανο, θαυμασια επιλογη, σκεφτηκα απο μεσα μου, και μαλιστα το'φαγε με τα χερια. 'Ιου. Δεν ηθελα να το κανω αλλα ασυναισθητα το βλεμμα μου επεσε πανω στα δαχτυλα του, με τα κοντοκομμενα βρωμικα νυχια και το λιγδερο νυχακι του μικρου δαχτυλου γεματο απο πουρι αυτιου, μεγαλωμενο γι'αυτον ακριβως το σκοπο, για να γινει συλλεκτης πουριου. Λιαξ δηλαδη, ξερναω επιτοπου.

Δεν εφαγα τιποτα.
------------------------------------------------------------------------------------------

Το απογευμα δεν ειχα τιποτα να κανω και φορεσα τα ακουστικα απο το εμ-πι-θρι μου και ονειρευτηκα πρασινα λιβαδια και δεντροσπιτα και κουνιες και ποταμια κι ενα αλογο που μου ειχαν χαρισει οταν ημουν μικρος και που δεν προλαβα ποτε να καβαλησω αφου μας το κλεψαν κατι τσιγγανοι-αληθεια, τι απεγινε αραγε ο Τσοκο, ετσι τον ελεγα γιατι ηταν καφετης, ενα μικρο καφετι πουλαρι με ενα λευκο σημαδι στο μετωπο.

Με τουτα και με κεινα με πηρε ο υπνος και ουτε τα δοντια μου επλυνα. Νομιζω οτι αποφευγω ο,τι μου θυμιζει την καταντια μου.

Αν δεν ειχαν σπασει τα δοντια μου εκεινοι οι μαλακες τωρα ολα θα ηταν αλλιως.

Ή μπορει και οχι.

----------------------------------------------------------------------

Ημέρα πολλοστή, δε θυμάμαι. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που άνοιξα το τετραδιάκι αυτό που μου θυμίζει δημοτικό. Το είχαμε αγοράσει από ένα παρακμιακό μπακαλικάκι σ’ ένα ξεχασμένο χωριό κάπου στην άκρη του χειμώνα. Σίγουρα θυμάμαι τα άσπρα σου παπούτσια και που μίλαγες με τη θεία Θεανώ σ’ ένα καρτοτηλέφωνο. Μακρινό, φαντάζει, πολύ. Πόσο, 5 μήνες πριν να’ ταν; Δεν ξέρω, αλήθεια.

Τελικά από όσα σχεδιάζαμε ή περιμέναμε δε συνέβη τίποτα. Απολύτως. Κάποιος μπέρδεψε τις διαφάνειες με τα όνειρα ή τις προτιμήσεις και βρέθηκα τυλιγμένος με μεμβράνη φαγητού αντί γι’ αυτό που είχα παραγγείλει από τη ζωή μου.

Ήτανε μέρες που δεν τρώγαμε ποτέ και μια φορά που πρόκαμα να βάλω δυο μπουκιές στο στόμα μου, βρήκα ένα αιχμηρό κομμάτι από άσπρο πλαστικό σαν αυτά που ζουπάμε γύρω απ’ το ψωμί του τοστ για να μείνουν φρέσκα. Και αηδίασα κι ας ήταν παστίτσιο. Μετά είχε πάλι μπάμιες, σπανακόρυζο, μπάμιες, αγκινάρες, κρέας που μύριζε άγρια δύση και ήλιο και σαπίλα και κοράκια από πάνω να κρώζουν χαιρέκακα γυροφέρνοντας την απρόσμενη τούτη λεία. Κάποτε έλεγαν θα τρώγαμε και παγωτό αλλά απ’ ότι έμαθα μόνο παγωτό δεν ήταν αυτό και δεν δοκίμασα ποτέ.

Μέρες τώρα μακριά από ‘κει και δεν ξέρω αν πρέπει να θυμάμαι ή να ξεχνάω. Σίγουρα πολλά αξιόλογα συνέβησαν αλλά τα πιο κραυγαλέα ήταν τα αρνητικά και δε νομίζω πως μου κάνει καλό να τα θυμάμαι. Τουλάχιστον όχι ακόμα.

Σε αυτό το τετράδιο είχε αφήσει μια φορά διπλωμένο μέσα ένα γράμμα μια γκόμενα. Έκανα καιρό να το ανακαλύψω και ομολογώ πως το διάβασα τυχαία σε μιαν ανύποπτη χρονική στιγμή και αφού είχα πείσει τον εαυτό που πως δε μου άξιζε και με έπειθα σιγά σιγά πως την ξεπέρασα. Αλλά, δεν. Έκανα λάθη. Ποιος δεν κάνει. Αλλά μετανιώνω που φέρθηκα τότε σαν κόπανος. Θα μπορούσε αυτός ο γαμημένος μου εγωισμός να την είχε συγχωρέσει. Θα μπορούσα βασικά να έχω παραδεχτεί εγκαίρως το πόσο την αγαπώ και τη χρειάζομαι για να παραμείνει ο κόσμος μου γεμάτος εξοχές και σύννεφα και ταξίδια αστρικά και καύλα ως το θεό. Αλλά δεν το έκανα. Και πέρασε ο καιρός κι εκείνη έπρεπε να φύγει κι εγώ νόμιζα ότι έπρεπε να το παίξω άντρας και να την αφήσω να φύγει. Πικραμένη, μόνη και άδεια. Είχα ανέβει τη μέρα που έφευγε πάνω στο βουνό κι έβλεπα το λεωφορείο της να χάνεται στο φιδωτό δρόμο. Και έκλαψα σα μωρό. Είχα πέσει πάνω στις πευκοβελόνες και έκλαιγα τόσο δυνατά που τρόμαξα κι εγώ ο ίδιος με τη φασαρία που έκανα. Φυσικά δεν το είπα σε κανέναν, δεν το ξέρει κανείς, εκείνη δεν θα μάθει ποτέ τι μου συνέβη εκείνο το καλοκαίρι.

Άρχισε να βρέχει, καλύτερα να κλείσω το παράθυρο.

Εκείνο το κορίτσι μου λείπει θανάσιμα.

Τη φώναζα ‘’καλοκαίρι’’.

Φυσάει κιόλας. Τι κάθομαι και θυμάμαι. Ας κλείσω το παράθυρο.

Θα διαβάσω μία ακόμα φορά το γράμμα της και θα πέσω για ύπνο.

Πάρ’τα μαλάκα. Το κορίτσι σ’αγαπούσε. Μαλάκα.

πήγε σήμερα στη δουλειά πάλι με βαριά καρδιά, όπως και χτες και προχτές, όπως και αύριο και όλες τις υπόλοιπες μέρες. κοίταξε στα κλεφτά από τις ξύλινες χαραμάδες, δεν είδε καμία κίνηση από απέναντι και ανάσανε με ανακούφιση. διέσχισε το δρόμο, ακολούθησε τη γνωστή διαδρομή,έφτασε στον προορισμό της με ένα σωρό σίδερα να σφυροκοπάνε το κεφάλι της. αν ήταν άλλη μέρα θα έψαχνε να βρει ευκαιρίες να περάσει από εκεί και να καθυστερήσει επίτηδες στη διαδρομή βρίσκοντας χίλιες αφορμές. όχι όμως, σήμερα. ούτε και χτες, ούτε κι αύριο, ούτε και τις υπόλοιπες μέρες.

λούστηκε κι έβαλε εκείνο το αφρόλουτρο που πήγαινε σετάκι με την κρέμα σώματος και που τόσο τον τρέλαινε. που τη φιλούσε και δεν χόρταινε να ρουφάει τη μυρωδιά της, που έσκιζε τις σάρκες της για να τις φάει εκείνος και να κοιμηθεί ήρεμος και ευτυχισμένος στα μικρά της μπράτσα που μύριζαν έρωτα και κανέλα.

άνοιξε διάπλατα το παντζούρι κι όρμησε μέσα το γιασεμί από την απέναντι αυλή. χώθηκε αυθάδικα στα ρουθούνια της και κατέβηκε γρήγορα ως τα πνευμόνια, βούτηξε στο αίμα, πήγε βόλτα ως κάτω χαμηλά στ' ακροδάχτυλα και γύρισε πίσω φορτσάτα για να γίνει άρωμα τριπλής απόσταξης αναβλύζοντας από τα λυπημένα της μάτια.

ντύθηκε βιαστικά χωρίς να βάλει κρέμα προσώπου, αποφεύγοντας έτσι άλλη μία μοιραία συνάντηση με τη μυρωδιά του γιασεμιού που τόσο πολύ της θύμιζε εκείνον και που τώρα πια η θύμησή του μόνο πόνο της προκαλούσε.

αυτήν τη φορά είχε προκαλέσει τον εαυτό της να αφεθεί και να μη σημειώνει ημερομηνίες, να μη φυλάει εισιτήρια και αποδείξεις, να μη βγάζει φωτογραφίες και να μην αποθηκεύει κάθε στοιχείο που θεωρούσε σημάδι. αυτήν τη φορά είχε πει πως δε χρειαζόταν να ζει σε κανέναν πύργο κρυμμένη και πως μπορούσε να αφεθεί σε κάτι που έμοιαζε τόσο τρελό όσο ο έρωτας, σε κάτι που ήταν τόσο αγνό όσο η αγάπη. είχε πει πως άξιζε απλά να ζήσει και αφέθηκε εντελώς. και για μερικές στιγμές είχε καταφέρει να αγγίξει την ευτυχία και να γεμίσουν τα μάτια της δάκρυα από την ανείπωτη χαρά. και ήταν κάτι που δεν το περίμενε, που δε φανταζόταν, που όσο κι αν είχε ονειρευτεί δεν μπορούσε να φτάσει μέχρι εκεί ούτε καν με το νου.

τότε ήταν ο χρόνος συμπαγής και ελαστικός. ήταν οι μέρες γεμάτες και οι ώρες απλά ψηφίδες που γέμιζαν το μωσαϊκό του χρόνου με σχήματα και χρώματα. καμία νεκρή αγάπη δεν μπόρεσε να φτάσει το μεγαλείο αυτής της αγάπης. καμία μουσική δεν μπορούσε να συγχρονιστεί με τα παλλόμενα σώματά τους σ'αυτόν τον άγριο χορό και καμιά μελωδία δεν μπόρεσε μέσα της να κλείσει τα σ'αγαπώ και τα φλεγόμενα μες στο σκοτάδι μάτια τους που αχόρταγα κοιτάζονταν βαθιά.

όσα φεγγάρια τους συνόδευαν στα κρυφά τους νυχτέρια κοκκίνιζαν από ντροπή κι όσα αστέρια άντεξαν από τη φωτιά και δεν σκόρπισαν στη θάλασσα σε ασημένια βροχή, θα θυμούνται για καιρό δυο καρδιές να τρέμουν από έρωτα και να τυλίγονται η μία πάνω στην άλλη σαν να μην υπάρχει αύριο.

τα ζεστά τσιμέντα στην ταράτσα και η όπερα στο λιμάνι, τα γέλια και η ησυχία εκεί πάνω, τα παθιασμένα φιλιά και οι ατέλειωτες αγκαλιές, ένα ποτό που μοιραστήκανε, κάτι φωτογραφίες που βγήκαν κουνημένες μα τόσο όμορφες, μία μπουγάδα γεμάτη άσπρα σώβρακα, δυο τούβλα, μερικά νεκταρίνια, μάτια, δόντια, χείλη.

λέξεις και αστεία, πώς γίνεται μερικά πράγματα να είναι τόσο πεζά και στον έρωτα να παίρνουν όψη μαγική, πώς γίνεται το ίδιο πράγμα να το λες πενήντα χρόνια αλλιώς και μέσα σε μια στιγμή αυτό ν'αλλάζει έννοια. και να σ'αρέσει που αλλάζει. δεν ξέραν τι να κάνουν με τα χέρια τους, αυτά τα χέρια που είχαν πιάσει κι είχαν χαϊδέψει τόσα πράγματα και τόσα κορμιά, δίχως νόημα, δίχως υπόσταση, δίχως αγάπη.

μια παραλία που άκουσε τόσα επιφωνήματα θαυμασμού από κόσμο ξένο, μια παραλία που έμπηξε μια πινέζα βαθιά στην ψυχή για να θυμίζει εκείνο το απόγευμα το ονειρεμένο. που είχε κάστρα στην κορφή και κοχύλια στις χούφτες. με μια λυπημένη στην άμμο γοργόνα που ένα γυμνό πόδι τη σημάδεψε στην επίπεδη κοιλιά. που την αγκάλιασε με όλη του την αγάπη ο ουρανός και της έστειλε όλα του τα σύννεφα με αφρούς και ξέφτια κόκκινα και γκρι για να την τυλίξουν στοργικά. που ως και η βροχή κατέβηκε μαλακά να τη χαϊδέψει και να την ποτίσει με έρωτα. που το φεγγάρι γελούσε κι έλεγε θα μείνω εδώ για πάντα, μαζί σου, γιατί σ'αγαπώ και μ'αγαπάς και είναι μόνο αυτό που μετράει και τίποτα πια στον κόσμο αυτό δεν έχει αξία.

που ένα κορίτσι ήταν το καλοκαίρι κι ένα αγόρι ήταν ο μόνος ήλιος αυτής της εποχής.

Π.Παυλίδης " η σπασμένη πολυθρόνα"

Μυρίζεις πσσάρι

2011-07-31T17:12:00.000+03:00

Ημερολόγιο καταστρώματος.

Μάνη, Ιούλιος 2011.

Χτες στην ταβέρνα του Μαύρου Πειρατή φάγαμε ένα καταπληκτικό ψάρι στα κάρβουνα.

Ήταν πολύ μεγάλο, πεντανόστιμο, πολύ ελαφρύ και συγχρόνως χορταστικό αλλά όχι μπουχτιστικό.

Η θάλασσα έσκαγε με μανία δίπλα μας και δεν ήταν λίγες οι φορές που μαζί με τον μανιασμένο αέρα έφταναν και πιτσιλιές στο τραπέζι μας.

Μια γάτα, πολύ γατόνι, μύρισε μεζεδάκι και ξεπρόβαλε κάτω απ’ τις καρέκλες κοιτάζοντάς μας καρτερικά. Της έδινα πέτσες και κόκαλα, κάτι αποφάγια με λίγο κρεατάκι κι εκείνη τα καταβρόχθισε σα να μην υπήρχε αύριο.

Το ψάρι ήταν υπέροχο, είχε μια απαλή, γεμάτη γεύση, μια υφή βελούδινη και σου άφηνε μιαν αίσθηση ελευθερίας στον ουρανίσκο. Χωρίς πολλές φιοριτούρες και τυμπανοκορουσίες, μια γεύση απλή και απαλλαγμένη από περιττές λέξεις, αυθεντική, καλοκαιρινή, ταξιδιάρικη. Με το μανιάτικο ελαιόλαδο και το γλυκολέμονο το παζλ των αισθήσεων συμπληρώθηκε αλλά απογειώθηκε όταν ρίξαμε από πάνω χοντρό, θαλασσινό αλάτι. Ήταν το κάτι άλλο.

Έλιωνε στο στόμα και κατέβαινε γλιστρώντας στον οισοφάγο. Με χίλια πεινασμένα δάχτυλα πέσαμε πάνω του και δεν αφήσαμε ούτε ίχνος. Μουγκρίζοντας και αναστενάζοντας βλέπαμε τον ήλιο να χρυσίζει στον ορίζοντα και απολαμβάναμε το θαλασσινό αεράκι που δεν έλεγε με τίποτα να κοπάσει. Απόλαυση σκέτη.

Πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής ζητήσαμε το λογαριασμό. Ο κύριος πειρατής μας πήρε τα σώβρακα, αφού το μπιλιετάκι έλεγε 89,50 Ε. Το φανταστικόψαρο κόστιζε από μόνο του 60 ευρώ. Τα υπόλοιπα ήταν κάτι κουτσομούρες, μια χωριάτικη, μια πατάτα και δυο κοκα κόλες. Πληρώσαμε μουδιασμένοι και φύγαμε. Δε μιλούσαμε. Πριν φτάσουμε στ’αυτοκίνητο άρχισα να γελάω σαν τρελή. ‘’Τι έγινε ρε Μπόμπο, τι γελάς;’’ Μου λέει ο Αλέκος. ‘’Τίποτα, σκέφτηκα ότι εύχομαι να αργήσω να το χέσω αυτό το ψάρι, λέω να κρατηθώ κανα δυο μέρες ώσπου να κάνω απόσβεση’’ και λυθήκαμε στα γέλια.

coq au Zen *

2011-02-26T20:51:00.000+02:00

*Αρωματικό κοτόπουλο.

---

Υλικά:

1 στήθος κοτόπουλο κομμένο σε λωρίδες
1 κομμάτι τζίντζερ ίσα με ένα σταφύλι κομμένο σε ροδελίτσες
1 μεγάλη σκελίδα σκόρδο κομμένη σε ροδελίτσες
2 καρότα μεγάλα κομμένα ζουλιέν (διαγώνια)
1 μικρό κεσεδάκι φρέσκα μανιτάρια κομμένα στα 4 (σε σταυρό)
150ml κρέμα γάλακτος
50ml λιμοντσέλο
αλάτι,πιπέρι
ξύσμα φλούδας περγαμόντο (προαιρετικά)

εκτέλεση:

Σωτάρω τα φιλετάκια καλά και τ'αφήνω στην άκρη. Στο ίδιο σκεύος σωτάρω τα μανιτάρια, το καρότο, ρίχνω το σκόρδο,αφού ροδίσουν τα σβήνω με λιμοντσέλο.
Προσθέτω τα φιλετάκια, το τζίντζερ, αλάτι και 1 ποτήρι νερό (ή μπορώ αντί για νερό να βάλω χυμό πορτοκάλι και φιλέτο πορτοκαλιού).
Το αφήνω να βράσει σε μέτρια προς δυνατή φωτιά για 10' περίπου, ρίχνω την κρέμα, ανακατεύω και το αφήνω να ρεντουϊρει (να δέσει).
Αν θέλω ρίχνω λίγο ξύσμα από περγαμόντο (μοιάζει σαν πορτοκάλι αλλά μυρίζει διαφορετικά-υπάρχει στο σούπερμάρκετ, στα φρούτα).

Σερβίρω με φρεσκοτριμμένο πιπέρι (μύλος πιπεριού), sticks καρότου (μπαστουνάκια) και κρέμα μπαλσάμικο στο πλάι.
Αν θέλω γαρνίρω και με φιλέτο πορτοκαλιού σε ροδέλες.
Μπορεί να σερβιριστεί και με φλύδες (flakes) από lime και ντεκόρ από φύλλα δυόσμου (αυτό προϋποθέτει ότι στο τέλος του μαγειρέματος ρίχνω μερικές σταγόνες από lime).

Κάθε φορά πειραματίζομαι και ανακαλύπτω κάτι άλλο.
Μην το φοβάσαι.

Καλή όρεξη.
(..Ποτέ δεν έχω φάει ένα μόνο πιάτο. Αυτό.)

αγαπημένο μου χαρουμελόγιο.

2010-12-12T02:28:00.005+02:00

Τα δάκτυλά μου. Ξυλιασμένα και άκαμπτα. Και δέκα. Δάκτυλα. Από το ένα ως το δέκα, από το δέκα πάλι πίσω. Το 1-2-3 στ'αριστερά, το 1-2-3- στα δεξιά, χορεύουν σε κουτάκια με νόημα.
Πριν ξεχάσω τις όμορφες εικόνες τις πληκτρολογώ ένα ένα γράμμα, φθόγγο, συλλαβή, λέξεις με αριθμητικό πρόθεμα μονάδας, λέξεις με δίδυμα οξύ-μωρα σύμβολα στην κοιλιά τους.
Χειμώνας στα ημερολόγια, χειμώνας στην ψυχή και χειμερία νάρκη, χειμώνας ψεύτης καλοκαίρι ντυμένος, στο δέρμα στα μαλλιά στα μάτια, γδυμένος.
Το χιόνι απαλά σ'ελεύθερη πτώση, ελεύθερη πτώση απαλά. Ακουγόταν έτσι κάπως.

Κέντρο Αθήνας.

Φώτα κι εξάστερα σχήματα από νέον,
σχήματα από άστεγα βήματα νέων.

Τίποτα από γόβες,
γούβες μόνο γεμάτες πάλλευκο κρύο. Κάλτσες διπλές, εισιτήρια μονά, μεσοφόρι,εξωφόρι,πανωφόρι, όλα μαζί για το κρύο και το κρύο για μένα.

Κι ύστερα ουϊσκυ, καπνός, φασαρία, διάσημες γκόμενες, όμορφες-άσχημες, πάντοτε όμως διάσημες, στο χέρι τσιγάρο-ποτό-αϊφόν στο τουϊτερ απευθείας αναμετάδοση.

Ώρες μετά στρέφομαι στον ουρανό του σπιτιού μου κι όπως το χιόνι συνεχίζει να πέφτει φέρνω γλυκά στο νου έναν Φλεβάρη κάτασπρο. Και όπως κρυώνει το μούτρο κολλάει στο δικό σου σ'ένα φιλί σαν τις παλιές εποχές εκείνες. Κι ανθίζει στο κρύο, στο χιόνι, στα σκουπίδια-βουνό και στην πόλη που κοιμάται ένα λουλούδι μικρό.
Κοιμάμαι στις 6 π.μ. Κοιμάσαι εδώ.

-----------------------------------------------------------------------------------

Και το πρωί χιονοθύελλα, διπλός καφές αχνιστός, μπέικον, μανιτάρια φρέσκα, πιπεριά, ομελέτα ζουμερή, λαχταριστή.
Γούνινες μπότες μωβ, μάλλινες κάλτσες ψηλές, πράσινο παντελόνι, φανέλες, πουλόβερ 3, χαμός: το κίτρινο το ροζ το γκρι, υπερμεγέθες κασκόλ, γάντια, σκουφί. Και για μπουφάν ένα του σνόουμπορντ.
Λάτε καφές ζεστός με αγαπημένη φίλη, τα νέα, τα παλιά, κοτσομπολιά, σχέδια για μετά, για βόλτες σε πολύχρωμα, για βόλτες σε χρήσιμα, για όμορφα, γλυκά, παραμυθουλιαστά.
Βιβλίων μυρωδιά, 7 όροφοι εστιατόριο γκουρμέ του Ελευθερουδάκη με φαγητό για το πνεύμα. Και στο ασανσέρ οι αδιόρθωτες, να χαιρετάμε Κινέζους ως άλλοι Κινέζοι κι εμείς με τη φωτογραφική σε περίοπτη θέση. Και εννοείται στον καθρέφτη στο ταβάνι γκριμάτσες και πόζες και χαχανητά.

Βόλτα στην πόλη που κρυώνει. Ένας τουρίστας με χάντικαμ μπροστά απ'τη Μεγάλη-η-χάρη-της-Βρεττάνια τραβάει ''δις ιζ Σύνταγκμα-εξηγεί στον εαυτό του- δις ιζ Ατέν ιν κρίστμας μουντ'' κι ένας Ζδραγκαλικάτζαρος επεμβαίνει στο πλάνο με φάτσα χαζή : ''χελλόουυυυ μίστερ μπλου άις..γουέλκαμ του Γκρις..ιν κρίση μουντ'' και πάλι χάχανα, τσιρίδες, λευκές γραμμές στις διαβάσεις υποφέρουν κάτω απ' τα χοροπηδηχτά μας βήματα.

Μπαζάρ κοσμημάτων, χρώμα, χρώμα, χρώμα και φαντασία στο φουλ. Η γλυκύτατη Αθηνά, τα σκουλαρίκια από κυπαρισσόμηλο -δώρο της Χαριτίνης, οι φωτογραφίες στα στενά, μια Κολοκοτρώνη που κατεβαίνουμε κωλοκουτρουβαλώντας και γελώντας και χορεύοντας.

Κι άλλο μπαζάρ κι άλλο χρώμα και μυρωδιές και κρρρρύο και νύχτωσε πια και στου Ψυρρή οι τουρίστες μας ζητάνε να τους δείξουμε πώς γελάμε τόσο δυνατά κι εμείς απλά γελάμε δυνατά και χαρωπά τα πόδια μας χτυπάμε τα δυο.
Κι έπειτα ένα υπόγειο στούντιο που φίλοι αγαπημένοι προβάρουν μουσικές και κάποιοι άγνωστοι τσαρλατάνοι συστήθηκαν ως Κλασίμπο κι όταν τους ρώτησα αν μυρίζουν κιόλας το αστείο είχε κάτι από το χιόνι της ημέρας.

Και τι με νοιάζει εγώ είχα σκουφί και γάντια και σκασκόλ. Αφού.

Σ' ένα μικρό καφέ με λίγο κρασί και κουβεντούλα και σχέδια για το μέλλον και γέλια τρανταχτά και αστεία βάλαμε μια άνω τελεία με την υπόσχεση να επαναληφθεί συντόμως και σε πλήρη απαρτία.

--------------------------------------------------------------------------------

Αγαπημένο μου χαρουμελόγιο
σήμερα χιόνιζε πολύ και πήγα μια μεγάλη όμορφη βόλτα.

Αγαπημένο μου χαρουμελόγιο
μετά από πολύ καιρό
σήμερα δεν πονάω.

Αγαπημένο μου χαρουμελόγιο
σήμερα μπαινοβγαίναμε σαν μπάμπουσκες στα καφέ,
τα μπιστρώ, τα μπαζάρ, τα βιβλιοπωλεία
κοιτάζαμε, γελούσαμε, λέγαμε αστεία, χορεύαμε
βγάζαμε φωτός
και, στο'πα;
μας κοίταζε ο κόσμος και νομίζω χαμογέλαγαν:
κάναμε τρέλες σα να ήμασταν εκδρομή.

Αγαπημένο μου χαρουμελόγιο
σήμερα είχε πιο πολύ κρύο από κάθε άλλη μέρα
και επιτέλους μας άναψαν τα καλοριφέρ.

Αγαπημένο μου χαρουμελόγιο
σήμερα είχε πολύ κρύο,
πολύ περπάτημα,
πολλά γελια,
πολλά τραγούδια,
πολύ χρώμα,
πολλές αγκαλιές,
πολλές εικόνες,
πολλά δώρα,
πολλά ''πολλά''.

Αγαπημένο μου χαρουμελόγιο
χαίρομαι που δε μιλάς
γιατί έχω να σου πω κάτι πολύ σοβαρό
και δεν θέλω να με διακόψεις:

Αγαπημένο μου χαρουμελόγιο
σήμερα επιτέλους δεν πονάω μετά από καιρό
σήμερα επιτέλους αναπνέω
σήμερα επιτέλους πεινάω και μαγειρεύω λιχουδιές
σήμερα επιτέλους θα νυστάξω πριν ξημερώσει
σήμερα επιτέλους δε νιώθω μόνη
σήμερα επιτέλους άλλαξε ονοματεπώνυμο το Μεγάλο Πουθενά

σήμερα επιτέλους γελώ, χαμογελώ, κάνω αστεία
σήμερα επιτέλους η βόλτα ήταν ξέγνοιαστη σαν παιδική
σήμερα επιτέλους μου ζεστάθηκε η ψυχή.

Στη Χαριτινουλήθρα. ''Θα'χουμε πάντα το Παρίσι''..

Στη Βροχή. Μανιταρόσουπα.

2010-11-17T21:17:00.002+02:00


απ' το παράθυρο κοιτώ

Θέλω να φτιάξω μανιταρόσουπα. 

  Αποφασίζω να βγω για να ψωνίσω καλούδια, αψηφώντας τις απειλές του καιρού. ακούω 

 Παρατηρώ τον ουρανό που αλλάζει χρώματα.

 Είναι γαλάζιος, είναι λευκός, είναι γκρι, είναι χρυσός.

 Σύννεφα από στάχτη κρέμονται πάνω απ’ τα χρώματα.

 Σκέφτομαι τη φράση που αγαπούσε ο Αστερίξ, ‘’θα πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας’’. 

στο βάθος πορτομπέλλο, στη μέση αγαρικά, μπροστά άσπρα μέτρια

Διαλέγω τρεις ποικιλίες μανιταριών, άσπρα του αγρού, μέτρια σε μέγεθος, μικρά ασπρομανίταρα αγαρικά(agaricus), καφέ πορτομπέλλο, μεγαλούτσικα. Τα portobello διατηρούνται λίγες μέρες στο ψυγείο και γι' αυτό καταναλώνονται φρέσκα. 

μικρά και μεγαλύτερα άσπρα

Τα καθαρίζω χρησιμοποιώντας υγρή πετσέτα και τα σκουπίζω απαλά. 

πώς ξεφλουδίζουμε τα πόρτο μπέλλο

Τα πορτομπέλλο έχουν μία καφέ φλούδα στο καπελάκι τους την οποία αφαιρώ προσεκτικά με τα δάχτυλα, ξεκινώντας από την έσω μεριά του καπέλου και συνεχίζοντας προς την κορυφή.  

Σε επιφάνεια κοπής τεμαχίζω τα μανιτάρια, περίπου 200-300 γραμμάρια από την κάθε ποικιλία. Αφαιρώ το ποδαράκι από κάτω για να με διευκολύνουν στο τεμάχισμα. 

Τα πορτομπέλλο τα κόβω σε φέτες πάχους μισού εκατοστού κι έπειτα τα κόβω και κάθετα, να μοιάζουν με κυβάκια. 

αυτά είναι άσπρα αλλά και τα πόρτο μπέλλο έτσι τα έκοψα

άσπρα και πάλι

Τα μεσαία άσπρα μανιτάρια τα κόβω λεπτές φέτες με αιχμηρό μαχαίρι κι αν θέλω κόβω τις φέτες στη μέση.

όλα μαζί

Τα μικρά ασπρομανίταρα σε πολύ λεπτές φετούλες.

ωμά φτάνουν ως το χείλος της κατσαρόλας

Αφού έκοψα όλα τα μανιτάρια που σκόπευα  να χρησιμοποιήσω, σειρά είχε το κρεμμύδι. Ένα μεγαλούτσικο, χοντροκομμένο. Ζέστανα το λάδι και προσέθεσα το κρεμμύδι πριν ''κάψει''.  Όταν το λάδι δεν είναι πολύ καυτό, το κρεμμύδι απελευθερώνει σιγά σιγά τα αρώματά του καθώς ζεσταίνεται και δίνει μια άλλη γεύση στο φαγητό. Έριξα πιπεράκι και ελάχιστο χοντρό αλάτι. Μόλις μαράθηκε έριξα μέσα σταδιακά τα μανιτάρια. Λέω σταδιακά, γιατί ήταν πολλά και αν τα έριχνα όλα μαζί θα ξεχείλιζε η κατσαρόλα.

λιγότερος ο όγκος μετά από λίγα λεπτά

 Έκανα με την κουτάλα 2-3.. βόλτες, (που λέει κι η γιαγιά μου..) κι έριξα και τα υπόλοιπα, σε δόσεις, πάντα. Άρχισαν να μαραίνονται και να χάνουν τον όγκο που είχαν όντας ωμά. 

αλευράκι και ανακάτεμα

Σιγά σιγά και με συνεχές ανακάτεμα τα μανιτάρια έβγαλαν το ζουμάκι τους κι άρχισαν να παίρνουν μια βράση. Προσεκτικά έριξα μια γεμάτη κουταλιά αλεύρι πασπαλίζοντας παντού μέσα στην κατσαρόλα και τα ανακάτεψα. Αυτό γίνεται για να πηχτώσει η σουπίτσα μας.

 Λίγο νεράκι για τη συνέχεια, περίπου 1/4 της κούπας και μόλις έβρασε έριξα μια ολόκληρη κρέμα γάλακτος και χαμήλωσα τη θερμοκρασία. Ανακάτεμα συχνά για να μην κολλήσει.

προσθήκη κρέμας

έτσι μοιάζει με την κρέμα γάλακτος

Μου ήρθε μια ιδέα της τελευταίας στιγμής και έριξα μέσα λίγη φρέσκια ρίζα τζίντζερ,περίπου ένα κουταλάκι του τσαγιού,τριμμένη(προαιρετικό). Εν συνεχεία προσέθεσα πιπέρι, λίγο μοσχοκάρυδο σε σκόνη και αλάτι χοντρό (ανάλογα πώς μας αρέσει, αν και του πάει πολύ το αλάτι). 

Δοκίμασα με ένα κουτάλι και τα μανιτάρια ήταν έτοιμα, διατηρούνταν τραγανά αλλά ωστόσο δεν ήταν ωμά. Ήμουν έτοιμη να σερβιριστώ και ήδη μου έτρεχαν τα σάλια εδώ και ώρες αλλά αποφάσισα να κάνω και κάτι ακόμη, να δω πώς θα βγει. 

Έριξα μερικές κουταλιές μέσα στο μπλέντερ και άλεσα τα μανιτάρια και το ζουμί. Έγινε ένας πηχτός σφιχτός χυλός τον οποίο έριξα μέσα στην κατσαρόλα με το υπόλοιπο γεύμα. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό, αφού έχει την υφή σούπας βελουτέ, με κομματάκια μανιταριών (από την υπόλοιπη μη αλεσμένη σούπα), όπου διατηρούν όλο το άρωμα και την υπέροχη γεύση τους(προαιρετικό). 

εδώ έχει προστεθεί και το αλεσμένο φαγητό

Επιτέλους έφτασε η ώρα του σερβιρίσματος. Το μυστικό στο σερβίρισμα είναι στο μπαλσάμικο. Υπάρχει στην αγορά ένα καταπληκτικό κρεμώδες μπαλσάμικο με τίτλο ''βίλα Τρεμπιάνα'', από την Τοσκάνη.

παλιά και νέα συσκευασία του μπαλσάμικου Βίλα Τρεμπιάνα

 Πάντα ρίχνω στη μανιταρόσουπα από αυτό το καταπληκτικό σκεύασμα όταν τη μαγειρεύω, αλλά σημερα θα δοκιμάσει κι ο μικρός μου αδερφός (που είναι σεφ ειρήσθω εν παρόδω) και θέλω να κριθώ αντικειμενικά. Έτσι λοιπόν το έβαλα μόνο στο πιάτο μου. Με τον μύλο του πιπεριού έριξα μερικές νιφάδες και χοντρό θαλασσινό αλάτι.

βουαλά!

Το τζίντζερ απογείωσε τη σούπα και το μπαλσάμικο την εκτόξευσε στα ύψη.

ανακάτεψα με το κουτάλι και έγινε καφετί

Υπάρχουν πολλές παραλλαγές, μπορείτε στο σερβίρισμα να βάλετε παρμεζάνα -και λιγότερο αλάτι- , στο μαγείρεμα αντί για κρέμα γάλακτος σκέτο γάλα και καθόλου νερό, λιγότερες ή περισσότερες ποικιλιές μανιταριών κ.ά. 

Η μαγειρική είναι ένα πείραμα! Δοκιμάστε να δείτε τι σας πάει. 

Τα μανιτάρια λοιπόν, με την υψηλή διατροφική αξία, κατάλληλα για πρόσληψη πρωτεϊνών σε περιόδους νηστείας, σε  χορτοφαγική διατροφή, γνωστά και ως ''το κρέας του φτωχού'' καλλιεργήθηκαν για πρώτη φορά την εποχή του  Λουδοβίκου ΙΔ σε σπηλιές έξω από το Παρίσι. 

''Cibus Deorum'' ή αλλιώς, ''το έδεσμα των Θεών''. Ονομασία που έδωσε ο  Νέρων στα μανιτάρια και όχι άδικα.

Καλή σας απόλαυση. 

το χρονικό μιας μηλόπιτας.

2010-11-11T15:25:00.003+02:00

Όσο χειμωνιάζει και κρυώνει ο καιρός, τόσο έχουμε ανάγκη από σπιτικές λιχουδιές και βραδιές με φίλους. Όταν δεν έχεις κέφια και σου φαίνονται όλα μίζερα και ξένα, μια εύκολη συνταγή με σίγουρα αποτελέσματα θα σε κάνει έστω και για λίγο να νιώσεις μοναδικός καθώς θ'απολαμβάνεις ένα ''απ' τα χεράκια σου'' νόστιμο γλυκό.

Βοηθός στη χτεσινή μου γαστριμαργική ψυχοθεραπεία, η Χρύσα.

Υλικά που θα χρειαστούμε: 

1 φλυτζάνι σπορέλαιο

2 φλυτζάνια ζάχαρη (μαύρη κατά προτίμηση, αν έχουμε μόνο άσπρη δεν τα γεμίζουμε ως τέρμα επάνω τα φλυτζάνια γιατί θα γίνει πολύ γλυκιά)

3 φλυτζάνια αλεύρι

1 μπέικιν πάουντερ (αν βάλουμε αλεύρι που φουσκώνει μόνο του ΔΕΝ βάζουμε μπέικιν)

4 αυγά

4 μήλα μέτρια σε μέγεθος

1 κουταλάκι κοφτό κανέλα

μισό ποτηράκι γάλα (προαιρετικά, αν γίνει πολύ σφιχτή η ζύμη αραιώνουμε με το γάλα).

Βάζουμε όλα τα υλικά στον πάγκο και  εκτελούμε ένα ένα τα βήματα για την παρασκευή της μηλόπιτας. Ταυτόχρονα ανάβουμε το φούρνο μας στους 180C με αντιστάσεις πάνω κάτω για να προθερμανθεί. 

Σε μία λεκανίτσα ή βαθύ μπωλ, χτυπάμε με το μίξερ στη χαμηλή σκάλα, το σπορέλαιο με τη ζάχαρη. Μόλις γίνει ένα ομοιόμορφο μείγμα, προσθέτουμε ένα ένα και τα αυγά. Θα δείχνει κάπως έτσι:

Συνεχίζουμε με το χτύπημα και προσθέτουμε το αλεύρι, λίγο λίγο, για να μην σβωλιάσει το μείγμα αλλά και για να μην ''μπουκώσει'' το μίξερ. Προσθέτω και το μπέικιν. Θα πρέπει να δείχνει έτσι:

Αν δούμε ότι ο πολτός έχει γίνει πολύ σφιχτός ρίχνουμε λίγο γάλα και το προσθέτουμε κουταλιά-κουταλιά, γιατί αν ρίξουμε πολύ θα γίνει υδαρές το ζυμάρι μας και δεν το θέλουμε πολύ υγρό. Δηλαδή: 

Παράλληλα με το χτύπημα, ο βοηθός (εδώ: η Χρύσα) , καθαρίζει τα μήλα από τη φλούδα τους, αφού τα έχει πλύνει φυσικά, κι έπειτα τα κόβει σε κυβάκια σε μέγεθος ζαριού (όχι πολύ μικρά ούτε τεράστια).

Ρίχνουμε στο ζυμάρι την κανέλα και ανακατεύουμε καλά. Το μείγμα μας μοιάζει σα να έχει πολλές μικρές φακίδες : 

Ρίχνουμε τα κομμένα σε κυβάκια μήλα μέσα στη ζύμη και ανακατεύουμε με ένα κουτάλι. 

Ταυτόχρονα ο βοηθός με λίγο βούτυρο αλείφει τα τοιχώματα του ταψιού, το οποίο πρέπει να μην έιναι πολύ ρηχό διότι θα φουσκώσει κατά το ψήσιμο και υπάρχει ο κίνδυνος ξεχειλίσματος. Κατόπιν αυτού, βάζουμε το ταψί μας στο φούρνο και περιμένουμε να περάσει μία ώρα. ΔΕΝ ανοίγουμε το φούρνο γιατί θα ξεφουσκώσει. 

Όταν ψηθεί, γίνεται αφράτη και μυρωδάτη και από πάνω πιάνει μια ωραία τραγανή κρούστα που θρυμματίζεται εύκολα και μοιάζει κάπως έτσι:

Συνοδεύει ιδανικά τον καφέ και κατά προτίμηση, σκέτο.

Μπον απετίτ και καλή επιτυχία!

δική μου λύπη

2010-11-03T17:05:00.000+02:00

Πόσο λυπημένη νιώθω σήμερα,

απογοήτευση και θλίψη 

ο ουρανός ανάμεσα στο κίτρινο, το γκρι και το γαλάζιο,

τσέπες γεμάτες κινητά, εμ πι θρι, εισιτήρια,

έχω τόσο κουραστεί.

Στο δρόμο πανικόβλητοι πεζοί,

εκνευρισμένοι οδηγοί, κόρνες, φωνές, χειρονομίες,

τραμ, λεωφορεία, μετρό, με κόσμο ως τις πόρτες στριμωγμένο,

ένας παππούς διαβάτης σταμάτησε όλη την κυκλοφορία στο Χαλάνδρι.

Υπάρχει τρόπος για όλα και σίγουρα θα βρεις λύση,

άργησες κι ας ήταν εκεί κοντά η στάση,

τρέχεις σε διαδρόμους, σκάλες, εμπορικά κέντρα, ασανσέρ, στενά,

αλλιώτικοι άνθρωποι εδώ, καλοντυμένοι, πιο ξέγνοιαστοι, πιο ''αλλού'',

τα μαγαζιά απλησίαστα για τους μη προνομιούχους κι όμως τόσο θελκτικά.

Χρόνια πριν και με λιγότερες έγνοιες μα με καρδιά πάντα μισή 

στα ίδια μέρη που κάποια πρωινά έφευγες σαν κυνηγημένη, 

πεινασμένη για μπρέκφαστ κι αγάπη κι ας μην ήταν τα  τίφφανυ'ς στη γειτονιά,

σταγόνες από όξινο παρελθόν σου πότισαν το δέρμα ,

η μπυραρία, ο καφενές, ο ευριπίδης στη στοά, το γωνιακό με τη ''φουσκόπιτα'' 

πότε τα χρόνια περάσαν κι άφησαν πίσω τους μονάχα ονόματα

μια σοκολατερί στη γωνία με χρώματα και βινύλλια σ'έκανε πικρά να χαμογελάσεις

κι απότομα μεταβολή και πίσω, γιατί ως γνωστόν με τους δίσκους βάζεις τα κλάματα ,

μπαίνεις στο τραμ, βρίσκεις θέση, επιλέγεις την πιο μακρινή διαδρομή,

κουμπώνεις στ' αυτιά τ' ακουστικά, βυθίζεσαι στη μουσική, 

σήμερα ούτε μπαϊρούτ ούτε καλέξικο σε κάνουν καλά,

κάπως παράξενα όμορφα είναι σήμερα τα μαλλιά σου και σε κοιτάνε τ'αγόρια

ή μπορεί να'ναι η λύπη που σου πάει. 

έξαλλη. (με πολλή επιείκεια)

2010-10-30T01:05:00.000+03:00

Θυμωμένη. Αυτό είμαι, Θυμωμένη,οργισμένη, εκνευρισμένη,

Έξαλλη.

Ξυπνάς ένα πρωί και λες ''τι στο καλό, θα παν όλα κατ' ευχήν σήμερα, γιατί έτσι'' και χαμογελάς και ξεκινάς τη μέρα σου με κέφι.

Πας σε μια καινούργια δουλειά, όλοι σου λένε πόσο καλός είναι ο εργοδότης και πόσο ήρεμη θα είναι η καθημερινότητά σου δουλεύοντας εκεί, πράγμα που το'χες απόλυτα ανάγκη μετά από όσα πέρασες τελευταία, πως ''θα ριζώσεις'' και θα περάσουν οι μήνες και τα χρόνια κι εσύ ακόμα εκεί, με χριστούγεννα και πάσχα διακοπές και αύγουστο ολόκληρο δικό σου, λεφτά καλά, παιδιά εντάξει, ποσοστά, παροχές,φάση οικογενειακή και τα ρέστα. Τι στο καλό, λες από μέσα σου, τι στο καλό, ρόδα είναι και γυρίζει και μάλλον τώρα γύρισε (?).
Γυρίζεις σπίτι, ο κολλητός σου έχει επιστρέψει από έξω και θέλει να'ρθει για καφέ, να τα πείτε. Ο αδερφός σου δουλεύει απ' το πρωί, όμως, κι όταν γυρίσει θα θέλει να ξεκουραστεί. Σέβεσαι την ανάγκη του άλλου και την έλλειψη προσωπικού χώρου κι εφόσον ζει και κοιμάται στο σαλόνι λες ''όχι'' στον κολλητό σου με την ελπίδα να μην παρεξηγηθεί, λες όχι στους δικούς σου φίλους για καφέ, όχι στην τηλεόραση όχι στο ίντερνετ και τον υπολογιστή, επίσης στο σαλόνι. Και σου σκάει το παραμύθι ότι, ξέρεις, δε σε ρωτάω, κι ας είναι σπίτι σου, απλά στο ανακοινώνω, ότι το σουκου που εσύ κανονικά θες να ξεκουραστείς και να ηρεμήσεις, δεν θα τα καταφέρεις, γιατί θα έρθουν δυο φίλοι μου.Κι αν του πεις ''μην το παρακάνουν, εδώ δεν είανι ξενοδοχείο'' σε ρωτάει ''τι εννοείς'' λες και δεν κατάλαβε.Και φυσικά τα παίρνεις που θα έχεις 2 μαντραχαλαίους εδώ ενώ ξεκίνησες δουλειά και θες την ησυχία σου και που μετά θα πλένεις σεντόνια και κουβέρτες γιατί φυσικά δε χωράτε στο σπίτι κι αυτοί θα κυλιούνται στα πατώματα οπότε φάτην, κι εκείνος απλά το παιζει κινέζος και σε γράφει στα παπάρια του.Ενοχλείσαι, νευριάζεις, δε μιλάς, κοιμάσαι, αύριο νέα μέρα μάλλον θα'ναι, λες, πριμένεις να σου περάσουν τα νεύρα για να το συζητήσεις.
Πας στη νέα σούπερ ντούπερ- και καλά -δουλειά, μαθαίνεις γρήγορα , οι συνάδερφοι σε θέλουν εκεί, σε στηρίζουν, περιμένουν από σένα βοήθεια, εκπαιδεύεσαι, είναι μαζί σου πολύ ικανοποιημένοι, στροφάρεις, νιώθεις, πας 10 βήματα μπροστά τη φορά, λες στον εργοδότη ας μιλήσουμε όταν βρείτε χρόνο, με σκοπό να του ανακοινώσεις ότι συνεχίζεις γιατί το θέλεις κι εσύ, ενώ στην αρχή του'πες ''ας το τολμήσουμε, παρ'όλο που δεν το'χω ξανακάνει διότι είστε ήρεμος και πράος και μειλίχιος και συγκαταβατικός κι εμένα μου λείπει όλο αυτό '', με τη διαφορά ότι δεν έχετε συζητήσει το οικονομικό και γιαυτό τον προκαλείς σε συζήτηση και σκάει στο μίτινγκ ρουμ κι αυτός και η ρουκέτα του και η βόμβα του και όλα τα κακά της μοίρας του μαζί και η μασχαλίλα του και η άγνωστη για κείνον παρουσία της ρεξόνα , της νογκζίμα και όλων των συμπαθών- κυριών- που- σε -κάνουν- να -μη -μυρίζεις. Παθαίνει παράκρουση και λέει ότι τελικά εκείνος ήθελε να σε δοκιμάσει κι όχι εσύ εκείνον, πριν καταλήξεις ότι ναι δέχεσαι, δεύτερον , ότι περίμενε πράγματα από σένα, (στις 3 μέρες που είσαι εκεί!!!!!!!!!), ήτοι να βγεις στους δρόμους και να πουλήσεις σε πελάτες, και τρίτον, ότι όλα αυτά θα τα κάνεις με το βασικό μισθό ανειδίκευτου εργάτη, όπερ σημαίνει 600 (? ) ή μήπως λέω πολλά?.. ευρώ, συν ένα ποσοστό επί των πωλήσεων, αν και εφόσον τα καταφέρεις και αφού συζητηθεί το ποσοστό αυτό.
ε και μετά αφού έχουν κοπεί τα πόδια, τα φτερά σου και τα ήπατα, καπνίζεις λίγο, πίνεις πιο πολύ, δεν κλαις αλλά πεισμώνεις και λες ότι όχι, έχω γνωρίσει παρανοϊκούς, εντοπίζω από την αρχή προβληματική συμπεριφορά και δεν πρόκειται να την ανεχτώ και μάλιστα για 600 γαμημένα ευρώ ενώ θα είμαι ολημερίς στους δρόμους, το κρύο, τη βροχή, την πατικωμάρα και την μπίχλα στα τρένα, την άκυρη διαδρομή ως την αττική που από 10 λεπτά έχει γίνει 45', με ένα αφεντικό παπάρα, άδικο και άκυρο, και αποφασίζεις να τον πιστολιάσεις.

τη Δευτέρα αποχαιρέτα την την Κατερίνα που χάνεις.

ΜΠΑΜΜΜ!!!!

Υ.Γ. Σειρά έχει ο αδερφός σου τώρα.

Εκείνο Το Καλοκαίρι

2010-08-04T20:20:00.005+03:00

'Η αλλιώς, Μακάρι Να Είχες Θυμώσει

Στο πιάτο τρεις φράουλες. κόκκινες, λαχταριστές. βάζει μισή στο στόμα και ρουφάει το χυμό. είναι τραγανή- την καταπίνει ολόκληρη και βγάζει έναν αναστεναγμό ικανοποίησης.

ο ήλιος δε ρώτησε κανέναν και όρμηξε στα παράθυρα. Γέμισε το δωμάτιο πορτοκάλια. πατάει ξιπόλυτη τα σχήματα, στο κίτρινο ζέστη, στη σκιά πιο νορμάλ. τραβάει τις λαδί κουρτίνες και το φως μπαίνει φιλτραρισμένο. τώρα νιώθει πως βρίσκεται στον ελαιώνα, μακριά, στο χωριό, παρέα με τα τζιτζίκια και τη μυρωδιά του ζεστού χώματος.

ονειρεύεται το καλοκαίρι. άμμο και κοχύλια. αλάτι ξεραμένο στο δέρμα. στραβοπατημένες σαγιονάρες, σανδάλια δερμάτινα . μαλλιά ατίθασα και μπλεγμένα απ' τον αέρα. πλάτη δυνατή απ'τις απλωτές, σημάδι λευκό σ' ολα τ'απόκρυφα του κορμιού. πολύχρωμα μαγιώ και πετσέτες νωπές απλωμένα στο σύρμα. Ζουμιά από καρπούζι μέχρι τα’ αυτιά, μύγες τριγύρω, χαχανητά, καλαμπόκι ψημένο, ηλιόσποροι με αλάτι.

μαζεύει τα πράγματά της. δεν θα φύγει. θέλει απλώς να τα'χει έτοιμα για παν ενδεχόμενο. να βρει πρώτα νησί ν'αράξει. φίλους κάνει πολύ εύκολα, δεν ανησυχεί. αν είχε σκύλο θα τον έπαιρνε μαζί. έχει ποδήλατο και σκέφτεται πώς θα τα ταιριάξει. να χωρέσουν τ'απαραίτητα.

στη λαϊκή σήμερα ζήλεψε τα κόκκινα της ντομάτας και τα πράσινα της πιπεριάς. το κίτρινο του λεμονιού τη γέμισε αισιοδοξία και τα λογής λογής μπουκέτα της φώναζαν να τ'αγοράσει. ένα πορτοκαλί δυνατό, εκτυφλωτικό , της ζήτησε να φαγωθεί: ΦρέσΚαρότα. Κάνουν καλό και στο μαύρισμα.

Στο δρόμο ένα παιδί με βρώμικα γόνατα και φλογισμένα μάγουλα της φώναξε ‘’έϊ κοπέλα’’ και κρύφτηκε πίσω απ’ το κόκκινο ντάτσουν. Μια γάτα που ήλιο νωχελικά εκείνη την ώρα μάζευε πήδηξε απ’ την καρότσα και βούτηξε σ’ έναν κάδο. Τόσο ντελικάτη κι όμως δεν την πτοεί η ξινή, βαριά μυρωδιά απ’ τα σκουπίδια .

Στο ισόγειο της πολυκατοικίας είχε δροσιά και το ποδήλατό της γυάλιζε προκλητικά χαρούμενο στη γωνιά του. Ανέβηκε μερικούς ορόφους και ταχτοποίησε τα φρούτα κι όλα τα υπόλοιπα στο ψυγείο. Άνοιξε το κρύο νερό και χώθηκε ολόκληρη μέσα στην κρυστάλλινη δροσιά του.

Παλιά , πολύ παλιά, αγαπούσε ένα αγόρι από μακριά- παλιά αγαπούσε πολλά αγόρια αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο- τότε που αγαπούσε αυτό το ένα αγόρι, το πρώτο, νόμιζε πως είχε βρει το κλειδί για έναν άλλο κόσμο. Και πως όσα ζούσε την έκαναν κοινωνό και συμμέτοχο σε κάτι κρυφό. Συνένοχοι. Είχανε πάει διακοπές σ’ένα νησί και είχαν κάνει σεξ μες στο ντους, την είχε αιφνιδιάσει, θυμάται. Της είχε αρέσει όμως, πολύ. Κάτι πρωτόγνωρο, κάτι πιο άγριο και μαζί τρυφερό. Μια ένωση. Οι δυο τους και το νερό.

Μετά μια άλλη φορά που αγαπούσε ένα άλλο αγόρι -για λίγο μόνο, μετά αυτός αρραβωνιάστηκε μιαν άλλη- είχανε πάει στο δάσος και δοκίμασαν κορμούς δέντρων που μύριζαν ρετσίνι, χώματα με πευκοβελόνες και σπηλιές που μύριζαν μούχλα. Μια περιπέτεια που άφησε πίσω της μια οσφυαλγία, ρούχα με κολλημένο ρετσίνι και τριμμένα απ’ το χώμα σορτσάκια.

Μια μέρα, στη μικρή πόλη που σπούδαζε, είχε εξεταστική και αγαπούσε ένα άλλο αγόρι που την πήρε τηλέφωνο όταν εκείνη βγήκε βόλτα στη λίμνη και της είπε να πάει να τον βρει κάπου νότια για διακοπές, 17 ώρες δρόμο. Κι η χαζή πήγε. Αλλ’ αυτός την παράτησε μόνη για 2 μερόνυχτα σ’ ένα δωμάτιο σάπιο και στενό ψηλά σ’ ένα λόφο κι εκείνη ζεσταινόταν, φοβόταν, λυπόταν και την καρδιά της αλώνιζαν ξυράφια απ’ τον πόνο. Στα πόδια της η θάλασσα στραφτάλιζε. Την είδε μόνο δυο φορές, όταν πήγαινε εκεί κι όταν έφυγε. Όπως κι εκείνο το αγόρι που την είχε καλέσει εκεί για διακοπές. Δυο φορές.

Ένας άλλος που αγαπούσε αλλά δεν το’ ξερε ως τότε, την πήγαινε βόλτες μεγάλες και της φερόταν σα μωρό , της μαγείρευε και την πήγαινε σινεμά ή για ψώνια, σ’ εστιατόρια και μπυραρίες και παντού όλη τη νύχτα κι ήταν ο φίλος του άλλου που αγαπούσε και δεν έπρεπε, τη φίλησε ένα βράδυ με πανσέληνο σ’ ένα μπαλκόνι με θέα Ακρόπολη κι ήρθε το σύμπαν άνω κάτω.

Μια νύχτα που είχαν πιει της έκανε κακό κι εκείνη το κατάλαβε μετά από μέρες. Στη διαδρομή για το νοσοκομείο σκεφτόταν τι της συνέβη και η κατάστασή της επιδεινώθηκε. Εκείνη δεν του ξαναμίλησε. Εκείνος δεν την έψαξε ποτέ. Δεν ζήτησε καν συγγνώμη. Της άφησε όμως προίκα. Από τότε όποτε της συμβαίνει κάτι άσχημο και έντονο παραλύει και δεν μπορεί να αναπνεύσει ή να μιλήσει. Όπως τότε.

Πρόσφατα ερωτεύτηκε ένα αγόρι αλλιώτικο από τα άλλα, από τα προηγούμενα και από όλα, γενικά, που είχε αστράκια στα μάτια και στην καρδιά χρυσάφι και όταν την κοίταζε ένιωθε μια αόρατη κουβέρτα να την σκεπάζει και ασυναίσθητα χαμογελούσε και πλημμύριζε με χαρά, ενθουσιασμό, αγάπη, αφοσίωση κι ήθελε να τσιρίξει αλλά κυρίως σώπαινε γιατί ήταν κάτι πολύ μαγικό και μυστήριο και το φύλαγε για τον εαυτό της.

Κι όλες οι βόλτες τους με ανοιχτά παράθυρα είχανε φούσκες που χαρούμενα πετούσαν κι άφηναν πίσω τη μαμά σαπουνάδα, λιχουδιές και νόστιμα φαγητά, πασαλειμμένα μούτρα από παγωτό, φιλιά σαν γλυκιές φράουλες. Αυτή η τελευταία της αγάπη είχε πολλά κοινά με την άλλη, την πρώτη της.

Ο πρώτος που αγάπησε παρέμενε για χρόνια ο καλύτερός της φίλος. Κι ας ήταν μακριά. Ο δικός της άνθρωπος. Τυχαία μονάχα μία φορά μέσα σε 7 χρόνια τον είδε στο δρόμο και καταχάρηκε. Φιλιά, αγκαλιές, να βγούνε για καφέ επιτέλους να τα πουν σαν άνθρωποι. Δεν έγινε ποτέ. Όλο έλεγε να του τηλεφωνήσει να βγούνε και πάντα κατέληγαν να τα λένε από το τηλέφωνο, μια έλειπε εκείνος μια δεν μπορούσε αυτή. Τον σκεφτόταν γιατί του είχε στείλει και μήνυμα προχτές αλλά αυτός δεν της απάντησε. Χαμογέλασε πικρά.

Απ’ το ονειροπόλημά της και τις καλοκαιρινές αναμνήσεις της την έβγαλε ο ήχος του κουδουνιού που πρέπει να χτυπούσε εδώ και κάμποση ώρα. Σκουπίστηκε βιαστικά με μια απαλή, μεγάλη πετσέτα και στάζοντας, ακόμη, κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Από το ματάκι μπόρεσε να διακρίνει το ξυρισμένο κεφάλι του συμφοιτητή της που η τύχη θέλησε να τους κάνει και γείτονες. Ιδρωμένος και πολύ, πολύ ταραγμένος.

Η πόρτα άνοιξε με ένα δυσοίωνο τρίξιμο, ένα παράθυρο κάπου έκλεισε δυνατά από τον αέρα. Έναν μπαμ σαν πυροβολισμός, κατευθείαν στο στόχο. Το στόμα του αγοριού ανοιγόκλεινε μα εκείνη δεν άκουγε, ένα βουητό κάλυπτε τα πάντα, τον κοίταξε για μια στιγμή σα χαμένη και μετά μαύρισε ο τόπος γύρω της. Η αναπνοή της δεν έφτανε ως τα πνευμόνια. Τα πλευρά της πάλλονταν απεγνωσμένα. Η καρδιά της για μερικά δευτερόλεπτα σταμάτησε να χτυπάει. Η τυλιγμένη στο κεφάλι πετσέτα προστάτευσε το κρανίο της από το να συντριβεί καθώς εκείνη σωριαζόταν πελιδνή και αναίσθητη στο μάρμαρο.

Όταν άνοιξε τα μάτια αντίκρισε ένα ξένο δωμάτιο, με τοίχους υποκίτρινους και γυναίκες με

καπελάκια, σύριγγες και λευκές στολές. Όταν κατάλαβε πού βρισκόταν και τι είχε συμβεί δυο μικρά ρυάκια άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια της και να κυλάν στο πηγούνι, στο λαιμό, στις λακουβίτσες των αυτιών της, στο στήθος της. Γύρισε το κεφάλι από την άλλη κι έκλεισε τα μάτια. Ο πόνος οξύς, διαπεραστικός, στην καρδιά. Δε μιλούσε για μέρες. Νευρικό κλονισμό, το είπαν, ανάπαυση και υπομονή, θα συνέλθει με τον καιρό, συνέστησαν οι γιατροί.

Ήρθε να τη δει ο συμφοιτητής της. Εκείνος την είχε μεταφέρει στην κλινική που νοσηλευόταν. Με καρτερία και ελπίδα κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια του γιατί δεν ήθελε να πιστέψει εκείνο που της είχαν ψελλίσει τα χείλη του, τότε, στο σπίτι της. Βούτηξε στο βλέμμα του, στις δυο μικρές λίμνες που είχαν αρχίσει να ξεχειλίζουν από απόγνωση και πόνο. Εκείνος χαμήλωσε το κεφάλι, δε μίλησε. Τι να έλεγε άλλωστε. Της έσφιξε μόνο για μερικές στιγμές το χέρι. Γύρισε από την άλλη , σφάλισε τα μάτια και για μία ακόμη φορά ένα βουβό κλάμα της κράτησε συντροφιά για τις επόμενες μέρες και νύχτες.

Θυμόταν την πρώτη της αγάπη. Ήταν πια φίλοι, παραπάνω από φίλοι, ήταν οικογένεια. Αόρατοι δεσμοί τους ένωναν, δυο θάλασσες τους χώριζαν, ένας εφηβικός άγουρος έρωτας που εξελίχθηκε σε βαθιά ανθρώπινη αγάπη τους κρατούσε μαζί στον αιώνα τον άπαντα. Παντού και για πάντα.

Το απομεσήμερο εκείνο του Ιούλη που χτύπησε η πόρτα εκείνη έτρεξε όπως όπως με τα νερά να στάζουν από πάνω της, για να ανοίξει στον καλό της φίλο και συμφοιτητή. Χίλιες φορές από τότε ευχήθηκε μέσα της σιωπηλά να μην είχε ακούσει ποτέ το κουδούνι.

Ανοίγοντας, σκεφτόταν ακόμη, ότι του είχε στείλει μήνυμα , του πρώτου της έρωτα, να δει τι κάνει κι αναρωτιόταν γιατί δεν της απάντησε. Μήπως δεν είχε μονάδες ή μήπως με κάτι είχε θυμώσει μαζί της και την απέφευγε? Κι αν ναι, τι να’χε πει ή κάνει και να τον είχε θυμώσει? Αυτός πάντα της έστελνε κάτι, έστω και κάτι άσχετο. Δεν της απάντησε, δεν την πήρε τηλέφωνο, γιατί, ρε γαμώτο..

Γιατί είχε σκοτωθεί.

Έχει περάσει ήδη ένας χρόνος και ακόμη κλαίει τα βράδια. Δε μιλάει ποτέ πια γι’ αυτό. Λίγο αλλόκοτη, με ξαφνικά ξεσπάσματα και συννεφιασμένα μάτια. Την έχουν συνηθίσει. Μα δε ρωτάνε. Ξέρουν. Αυτό που εκείνη δεν ξέρει είναι πού τον έχουν θαμμένο, να πάει να αφήσει μερικά λουλούδια και να του πει τα νέα της κι ένα τρυφερό αντίο. Θυμάται μόνο, χαζεύει χαμόγελα ξεθωριασμένα σε παλιές κορνίζες και διαβάζει μανιωδώς τα ημερολόγιο εκείνης της εποχής, τότε που ακόμα ήταν στον κόσμο των ζωντανών και γελαστός της χάριζε τον κόσμο και λουλούδια και βέρες στα κρυφά, την πήγαινε βόλτες με το μηχανάκι και διακοπές και την κερνούσε τα βαριά του τσιγάρα.

Κι αν την αξιώσει ο θεός να γίνει μανούλα, θα ζητήσει από τον άντρα της να δώσουν σε ένα μωράκι τ’ όνομά του. Θα καταλάβει.

to kalokairi mas. part I

2010-07-24T14:20:00.001+03:00

http://xrysfish.blogspot.com/2010/07/blog-post.html

RUFUS WAINWRIGHT.

2010-06-09T22:39:00.008+03:00

Η πρώτη μας επαφή ήταν στη μεγάλη οθόνη. Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Leonard Cohen, το I’m Your Man, όπου ο Rufus Wainwright συμμετείχε ως ένας από τους επίτιμους φίλους-καλεσμένους. «Τι όνομα είναι αυτό», σκέφτηκα μόλις τον είδα, «στη γλώσσα μας θυμίζει κάτι σε ροφό ή ρουφιάνο». Και μετά χάθηκαν όλα από τα μάτια μου. Θυμάμαι ακόμα πώς ηλεκτρίστηκε η ραχοκοκαλιά μου όταν ερμήνευσε το “Chelsea Hotel’’. Και το “Hallelujah’’. Θυμάμαι ακόμη ότι εξαιτίας του πήγα και είδα την ταινία και δεύτερη και τρίτη φορά –κι ότι αγόρασα το soundtrack.

Κι έτσι τον γνώρισα. Σαν υπνωτισμένη άρχισα να ψάχνω λεπτομέρειες για εκείνον στο ίντερνετ. Βρήκα ένα τρομερό βίντεοκλιπ του “Across The Universe’’ (των Beatles) που, τυχαία, εκείνη την περίοδο είχα και ως ήχο κλήσης στο κινητό μου. Άκουσα κι άλλα από εκείνον –διασκευές γνωστών αγαπημένων καλλιτεχνών και κομμάτια δικά του. Γιατί μία από τις πολλές ιδιότητες του Rufus είναι και η τραγουδοποιία: είναι συνθέτης, στιχουργός, ερμηνευτής, performer και άλλα πολλά. Υπήρχε δε μια περίοδος που οι σταγόνες της βροχής και η φωνή του ταίριαζαν τόσο με το “Cigarettes And Chocolate Milk’’, ήταν σα να ’βλεπα στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μπίλιες μικρές υγρές από χυμένο υδράργυρο. Κάπως έτσι μπήκε ο Rufus στη ζωή μου.

Ανακοινώθηκε συναυλία του στην Αθήνα. Καιρό τώρα, έκλεβα αφίσες από τον δρόμο και τις κολλούσα στην κουζίνα μου κι ονειρευόμουν τη φωνή του. Και το Σάββατο έφτασε. Με τον καιρό βροχερό και την ΕΜΥ να προβλέπει καταιγίδα για το βράδυ. Έφτασα στο βράχο του Λυκαβηττού στις 20.30. Δεν είχε πολύ κόσμο. Η σκηνή ήταν άδεια. Ένα επιβλητικό μαύρο πιάνο με ουρά και τίποτ’ άλλο. Πίσω είχε ένα άσπρο πανί, σαν οθόνη κινηματογράφου. Μία ώρα μετά –με αρκετά μεγάλη συνέπεια –έσβησαν τα φώτα, 21.30 ακριβώς. Μια κοπέλα εκ μέρους της διοργάνωσης μας καλωσόρισε ζητώντας μας να παρακολουθήσουμε το πρώτο μέρος της παράστασης χωρίς να χειροκροτούμε ανάμεσα στα τραγούδια.

Αμέσως μετά, στη σκηνή εμφανίστηκε ο Rufus, περπατώντας αργά προς το πιάνο. Ντυμένος στα μαύρα. Στην πλάτη είχε μαύρα φτερά, σαν έκπτωτος άγγελος, και πίσω του έσερνε μια μαύρη ουρά –σαν νύφη. Θεατράλε είσοδος. Κάθισε στο πιάνο κι άρχισε να παίζει. Εμείς, τσιμουδιά. Έπαιξε ένα-ένα όλα τα κομμάτια του νέου του δίσκου, All Days Are Nights, θέλοντας να αποτίσει φόρο τιμής στην πολυαγαπημένη του μητέρα, την επίσης τραγουδίστρια Kate McGarrigle, η οποία έχασε τη μάχη με τη ζωή λίγους μήνες πριν. Το άσπρο πανί πίσω του φωτίστηκε, προβάλλοντας στιγμιότυπα από ένα τεράστιο μάτι που ανοιγόκλεινε θλιμμένα. Υπήρξε λίγο τρομακτικό, γιατί οι βλεφαρίδες του ήταν τόσο τεράστιες και ευδιάκριτες ώστε μου θύμισαν πόδια αράχνης. Προσπάθησα όμως να μην το σκέφτομαι και πολύ. Ο Rufus ερμήνευε τα κομμάτια το ένα μετά το άλλο, ενώ οι σκηνές με τα μάτια εναλλάσσονταν, άλλοτε πολλά μικρότερα κι άλλοτε πάλι το μεγάλο μάτι ανοιγόκλεινε μόνο του. Σαν λυπημένος Κύκλωπας.

Το πρώτο μέρος τελείωσε με τον Rufus να αποχωρεί από τη σκηνή έτσι όπως μπήκε, με αργά βήματα και σέρνοντας πίσω του τη μαύρη ουρά. Ήταν ένα ρέκβιεμ που ισορροπούσε ανάμεσα στην οδύνη και τη λύτρωση. Αν ήταν άλλος θα ’χα φύγει, αλλά ο Rufus έχει μια φωνή σαν λαμπερό διαμάντι. Έκανε ακόμα και τους βράχους τριγύρω να ριγήσουν. Πίσω μου κάποιοι πολυταξιδεμένοι σχολίασαν ότι «αυτό που ακούσαμε έμοιαζε σαν φθινοπωρινή βόλτα στο Central Park της Νέας Υόρκης». Δεν έχω πάει, μα φαντάζομαι πως έτσι θα ’ναι περίπου το θέαμα. Μελαγχολικό και γοητευτικό.

Ξεκινά το δεύτερο μέρος και το σκηνικό έχει ελάχιστα μεν, αισθητά δε, αλλάξει. Τώρα το πιάνο βρίσκεται στο κέντρο και στη σκηνή σκορπισμένα κεράκια ρεσώ, τα οποία έδωσαν μιαν άλλη νότα στην ατμόσφαιρα, πιο νοσταλγική. Ο Rufus βγαίνει με γκρι κοστούμι και με κέφι τρελό και μας χαιρετάει, κάνει μαζί μας πλάκα, ξεκινάει να παίζει ενώ τον τυλίγει ένα κόκκινο φως, θυμίζοντας καμπαρέ. Ερμηνεύει τραγούδια από το σάουντρακ της ταινίας Moulin Rouge για την οποία έχει γράψει μουσική, μνημονεύει τον Jeff Buckley παίζοντας ένα του τραγούδι, αφιερώνει κι ένα τραγούδι στην αδερφή του Martha (επίσης τραγουδοποιό, αν δεν γνωρίζετε), μας μιλάει για τον πατέρα του, λέει για το χαμό της μητέρας του και πόσο τον επηρέασε βαθιά. Ευχαριστεί επίσης τον Άγγελο Φρέντζο –σχεδιαστή που τον έβγαλε από τη δύσκολη θέση, φτιάχνοντας για εκείνον το συνολάκι της εμφάνισης του πρώτου μέρους, καθώς στο αεροδρόμιο κατάφεραν να χάσουν τις αποσκευές του! Ο Rufus όμως κάνει και πλάκα μαζί μας, σχολιάζει την κατάσταση και την ανοργανωσιά της χώρας αλλά καλοπροαίρετα, γιατί «μπορεί να σας πειράζω τους Ευρωπαίους, όμως πουθενά δεν υπάρχουν τόσο ωραία κωλαράκια σαν τα δικά σας!». Ναι, το τσακώσαμε το κομπλιμέντο.

Δεν κατάλαβα για πότε πέρασε η ώρα. Το σόου τελείωσε και ο Rufus μας έστειλε φιλάκια. Χειροκροτούσαμε εμείς δυνατά (είχαμε εξάλλου κρατημένο πολύ χειροκρότημα από το πρώτο μέρος, που τη βγάλαμε στα μουγκά!) και ο καλλιτέχνης ξαναβγήκε για 3-4 τραγούδια –εκεί ακούστηκε και το πολυαναμενόμενο “Going To A Town”. 12 παρά είχαν ανάψει τα φώτα και ο Rufus ήδη σχεδίαζε τις διακοπές του σε κάποιο ελληνικό νησί.

Δεν ήξερα ότι τον είχαν βιάσει στην εφηβεία του, δεν μ’ ένοιαζε που ήταν γκέι. Ο Rufus είναι ένας τεράστιος καλλιτέχνης με καταπληκτικό ταλέντο, ένα παιδί που θα μπορούσαμε να έχουμε κολλητό μας φίλο και να γελάμε με τις ώρες. Μια προσωπικότητα τόσο ταλαντούχα και μοναδική, η οποία έχει προσφέρει στη μουσική και θα συνεχίσει για πολύ ακόμη να μας χαρίζει τέτοια αριστουργήματα. Αν ήταν παιχνίδι θα ’ταν αερόστατο κι αν θα μπορούσε κάπου να ζει, είναι η Χώρα του Ποτέ.

Ένα από τα όνειρά μου είχε γίνει πραγματικότητα. Είδα τον Rufus από κοντά. Από πολύ κοντά. Έριχνε νότες από ψηλά και κατρακυλούσαν μέσα μας, σκάλωναν στα μαλλιά και στα νύχια μας. Στάθηκε στον καθρέφτη και είδαμε εκεί τον εαυτό μας. Κάτω απ’ το δέρμα μας κατοίκησαν για λίγο όλοι οι άνθρωποι που τον είχαν σημαδέψει. Ήθελε απλά να τραγουδήσει κι εμείς πίναμε τη μουσική του αχόρταγα. Ώσπου το μέσα μας να μουλιάσει.

Δημοσιεύτηκε στο www.avopolis.gr , 7/6/2010, φωτογραφίες Αίγλη Δράκου - Κατερίνα Ζδράγκα

οι πεμπτες της απεραντης μοναξιας

2010-05-20T20:37:00.025+03:00

με μια ασπρη γομα εσβηνε τα τελευταια γραμματα που ειχε στειλει.

ειχε πλυνει τα πιατα που ειχαν λερωθει με τουρτα φραουλα θελοντας ετσι να εξαφανισει ολα τα μικρα συννεφα απο σαντιγυ και ροζ κρεμα.

κρεμασε την ποδια στο καρφι διπλα απ'την πορτα και ευχηθηκε να ειχε μια φωτογραφια με αναμμενα κερακια για να την ζεσταινε τωρα που αρχισε να φυσαει.
φορουσε ενα καλοκαιρινο, κοντο, νυχτικακι με τον μπαγκς μπαννυ να της πιανει το αγουρο στηθος και καλτσες ριγε, πολυχρωμες μεχρι τους μηρους κρατωντας τους ομηρους.

ξεβιδωσε ολες τις λαμπες απο το στερεωμα για να μην μπαινει ποτε φως και εμεινε να πλεει σε μια υγρη μουσικη, σαν χλιαρη σουπα που τρως ανορεχτα με ρηχο κουταλι. εκει που εφτανε το ματι φυτρωνε μια γκριζα θαλασσα με σκουριασμενες ακτες κι εκει που τελειωναν τα σπιτια αρχιζε η ερημος.

οταν ο αερας γαβγιζε ετρεχε η νυχτα να του δωσει μια μπλε κουβερτα να σκεπαστει ως τα ματια κι οταν το φως ερχοταν το πρωι εστυβε με μανια το πορτοκάλι που ανετειλε απο τον οριζοντα.

υστερα τ'απογευματα που ηθελε να κλειστει στο δωματιο κι εξω ο κοσμος γινοταν σεπια σαν πολυκαιρισμενη φωτογραφια, διαβαζε στον τοιχο γραμματα απο αγιοβασιλεμα που περνουσαν διακεκομμενα απο τις μισοκλειστες γριλιες.

εχυσε πανω στην πλακετα φιλτρο μητρικο και σχηματιστικαν ρυακια με βουλιτσες σαν διαδρομες του μετρο.

προσπαθησε να τελειωσει συντομα κι εψαχνε τον πιο γρηγορο δρομο και μαλωνε με τον τροπο που τη δυσκολευε: αυτον του ''λεγειν'', τον ''κατα καποιον'' κι αλλοτε παλι τον ''τινά''. ζουληξε το σωληναριο της οδοντοκρεμας πανω στις ορθιες τριχες κι εβγαλε ενα σκουληκι μπλε ηλεκτρικ που δεν επαιρνε ρευμα απο πουθενα. βουρτσισε δυο σειρες απο εμφανη κοκαλα και κοιταξε στον καθρεφτη τα σαν απο τυρι φτιαγμενα δοντια της.

δοκιμασε ενα απαλο κιτρινο φορεμα σαν σπιτικη λεμοναδα και δροσισε το μετωμο της με μια υγρη παλαμη. εφταναν τα μαλλια της κατω απο το στηθος και σαν γοργονα φοβηθηκε για την εποχη του ψαρεματος.

τα'πλεξε σε κοτσιδες με εκπληκτικη δεξιοτεχνια παρ'οτι εγερναν προς τ'αριστερα σχηματιζοντας κουλουρες και τσουρεκια και ποτε δεν καταλαβε γιατι οι Γαλλοι ειχαν ανακαλυψει ολα τα ομορφα και χρησιμα πραγματα, το γαλλικο φιλι, τις γαλλικες πλεξουδες, το γαλλικο κλειδι , τις τηγανιτες πατατες.

τυλιξε ολα τα διπλωμενα της ρουχα σε ρολα και τα κατεβασε γιατι σκοπευε να λειψει. οταν την επισκεφθηκε η θλιψη ειχε ετοιμασει ενα σχεδιο που αποδειχτηκε σχεδία και μολις αρχισε να πεφτει η λυπη σαν κομφετι απ'τον ουρανο ανεβηκε πανω της και σωθηκε.

ΌΜορΦΑ ΠΡάγμΑΤΑ ~

2010-04-24T20:46:00.019+03:00

All is LoVe ~(listen to this!)

τους λένε Ζόε. στα ελληνικά μπορεί να μεταφράζεται και ''Ζωή''. στον Αμαζόνιο ζουν αναντάμ παπαντάμ και ο σύγχρονος πολιτισμός είναι για εκείνους άγνωστη λέξη. ''στην άκρη του κόσμου'' που ζούμε όλοι εμείς, με δέος αντικρύζουμε έναν κόσμο χωρίς άγχος, χωρίς αρχηγούς ή σαμάνους, χωρίς διακρίσεις και χωρίς έχθρες. η πιο ωραία ''τιμωρία'', όταν κάποιος παρεκκλινει των νόμων : μαζεύονται μερικοί Ζόε και τον γαργαλάνε μέχρι να γελάσει!!

παρασκευές στο θησείο, στις 9μιση. ποδηλάτες απ' όλη την Αθήνα συγκεντρωμένοι στην πλατεία με τα ποδηλατίνο τους. η διαδρομή κάθε φορά διαφορετική. πότε κηφισιά και πότε γλυφάδα, άλλοτε δυτικά κι άλλες φορές πάλι βόλτες στο κέντρο. για 5 ώρες γύρω στα 300 ποδήλατα με φωτάκια αλωνίζουν την πόλη και τα προάστεια. καραμούζες, κουδούνια, κουδούνες από γίδια, φωτάκια, τσιρίδες, χρώματα, ξεσηκώνουν την πόλη που μετατρέπεται σ'ένα τεράστιο λούνα παρκ χωρίς βρωμιά, θορύβους, αυτοκίνητα, αγένεια. αν πέσει ένας, σταματάνει όλοι. bikers stick together. αλληλεγύη, σεβασμός, γέλια, φωνές, αρώματα άνοιξης, ανεξερεύνητες διαδρομές, καινούργιες γειτονιές. στα μπαλκόνια απορημένος κόσμος, στους δρόμους φάτσες χαμογελαστές. χειροκροτήματα από τον κόσμο, παραλήρημα στα κουδούνια και τις καραμούζες. ντιν ντιν ντιν ντιν ντιν κλινγκ κλινγκ κλινγκ ντρρρρρ τικ τικ τικ κλαπ κλαπ ξυπνήστεεεεεεε!!!

Pure BlisS Cafe. πολύχρωμο, οικολογικό, αναρχικό. τρόφιμα βιολογικά και στους τοίχους χρώμα. ευφάνταστοι τίτλοι στα πρωτότυπα ροφήματα , για τη χαρά, την ηρεμία, την υγεία : ''ήλιος'', ''κηπουρός'', ''παιδική χαρά'', ουράνιο τόξο''. ζωγραφιές παιδικές στον κατάλογο. νερό σερβίρεται μόνο εφ'όσον ζητηθεί: είναι πολύτιμο και για το πλύσιμο ενός ποτηριού ξοδεύεται ποσότητα ίση με δύο τουλάχιστον ποτήρια(σύνολο τρία, δηλαδή). μαξιλάρες, παιχνίδια, γέλια, χρώματα. ''εδώ δεν υπάρχουν ξένοι παρά μόνο φίλοι που δεν έχουν ακόμα γνωριστεί''.

βόλτα στα βιβλιοπωλεία και τα δισκάδικα. μουσικές καινούργιες και παλιές, φωνές μαγικές και ήχοι εξωτικοί. κόσμοι παράξενοι, ανεξερεύνητοι και μυστικοί, ήρωες του παραμυθιού και του ονείρου. χρώματα. εικόνες. ήχοι.

λουλούδια στο παράθυρο και βλαστοί φρεσκοπράσινοι και μαγικοί. η φασολιά του τζακ.μίσχοι λεπτοί και ευαίσθητοι σαν κορίτσια πριν ανθίσουν. μπουμπούκια σφιχτά κι άλλα μισάνοιχτα σαν χείλη πριν το πρώτο φιλί. ευωδιά αγρών και χρώματα εξοχής. άνοιξη στο μπαλκόνι και τις γλάστρες. χάντρες νερού σε τρυφερά κοτσάνια. ομορφιά.

ζωγραφιές με αγάπη και πολύ κόκκινο, με ζεστασιά και πολύ πορτοκαλί, με φρεσκάδα και πράσινο τρελό, με ταξιδιαρικη διάθεση και μπλε τ'ουρανού, κίτρινο του ήλιου για ζωηράδα και μια κουβέντα ακριβή όσο όλου του κόσμου το χρυσάφι. ''σ'αγαπάω, η Ελένη''.

γενεθλια.

2010-03-02T11:52:00.003+02:00

εμβρυα ακομη οταν ηταν, κανεις δεν ηξερε πως ειναι δυο κι οχι ενα. στο νησι δεν ειχαν υπερηχο. ακομη. χαϊδευε η μαμα την κοιλια κι ονειρευοταν ποτε ενα σκανταλιαρικο αγορακι με ματωμενα γονατα και ποτε ενα χαριτωμενο κοριτσακι με κοτσιδακια, φιογκους και κοκαλακια. οταν την επιασαν οι πονοι στους 8 μηνες τρομοκρατηθηκε. στο νοσοκομειο την καθησυχασαν. ζοριστηκε, πονεσε, ιδρωσε, ουρλιαξε, γεννησε. οταν οι γιατροι της ειπαν οτι ερχεται και δευτερο κοντεψε να της ερθει κολπος.

στις φωτογραφιες φορουσαν παντα τα ιδια ρουχα και ειχαν την ιδια ξαφνιασμενη και χαρουμενη εκφραση, ποτε πασαλειμμενοι με σοκολατες και ποτε χτυπωντας παλαμακια απο τη χαρα τους. τα μαλλια τους, δαχτυλιδια, μπουκλες ατιθασες, οι κινησεις τους, οι εκφρασεις τους, ιδιες.

στην ταξη υπηρχαν αλλα 4 ζευγαρια διδυμων. ο μπαμπας ηταν δασκαλος αλλα ποτε δεν τους ξεχωριζε απο τα αλλα διδυμα, ουτε απο τα αλλα παιδακια. τις μερες που ειχε καλο καιρο οταν τελειναν το σχολειο πηγαιναν στη γιαγια στο χωριο. ψαρευαν, λασπωνονταν, επαιζαν κυνηγητο.

με την πρωτη εφηβεια αρχισαν να διαφοροποιουνται. ο ενας πιο κλειστος, πιο ντροπαλος, πιο ''σοβαρος'', ο αλλος εξωστρεφης και λιγο πιο επιπολαιος. κουρεψαν και τα μαλλια τους διαφορετικα, τους αρεσαν διαφορετικες -ευτυχως-γυναικες , εκαναν μηχανογραφικο και περασαν σε διαφορετικες πολεις. ο ενας βορεια ο αλλος στον θεσσαλικο καμπο.

συχνα συναντιοντουσαν τα δυο αδερφια, ποτε πηγαινε ο ενας στη λαρισα ποτε ανεβαινε ο αλλος προς τα πανω. αυτες οι συνευρεσεις ηταν παντα σαν γιορτες. δικες μας. η οικογενεια ηταν ο,τι πιο σημαντικο, μαζι με την εκκλησια.
ακολουθησαν διαφορετικους επαγγελματικους δρομους, ο ενας γυρισε στο νησι, ο αλλος μετοικησε σ'αλλο. ο πρωτος παλευε να παρει το πτυχιο του, εδινε εξετασεις στο λιμενικο, επαιρνε αστερια στις καταδυσεις, παλευε να καταφερει κατι σπουδαιο. αφοτου χωρισαμε δεν μαθαινα και πολλα για τις κατακτησεις του, ωστοσο ξερω οτι ηταν με καποια. ο δευτερος χορτασε απο γυναικες και τρελες και βρηκε λιμανι στην αγκαλια της καλης του, ανοιξαν ενα μαγαζι μαζι και ζουσαν ευτυχισμενοι.

-------------------------------------------------------------------------------------------

ενα βραδυ του καλοκαιριου χτυπησε το τηλεφωνο. ενα αμαξι στραπατσαρισμενο απο μετωπικη συγκρουση. η μαμα ουρλιαξε και σωριαστηκε κατω μην μπορωντας να το πιστεψει, να το δεχτει, να το αντεξει. ο μπαμπας παγωσε για μια στιγμη κι επειτα εβαλε μπρος το αμαξι και πηγε τρεχοντας ως εκει. ενα αγορι, ενα κοριτσι. το κοριτσι εξεπνευσε μετα απο μια βδομαδα στην εντατικη. το αγορι δεν καταλαβε τιποτα. ακαριαια. ετσι οπως μονο το κακο ξερει να χτυπαει.

ο δευτερος αδερφος αφησε το μαγαζι και ξαναγυρισε στο νησι. ηταν πολυ δεμενα τ'αδερφια και δεν μπορουσε να τον αφησει μονο του, να κρυωνει κατω απο το χωμα.

μια μερα σαν κι αυτην, που η ανοιξη φοραγε Μαρτη στον καρπο και μαζευε λουλουδια, μια μερα σαν κι αυτην ενα σπιτι δεχοταν γλαστρες, μπαλονια και λουλουδια εις διπλουν, για τα διδυμα γεννητουρια.
μια μερα σαν κι αυτην για 26 χρονια εκαναν παρτυ στην παραλια, στα μπουζουκια, στο δρομο και χορταιναν ευχες και δωρα.
τωρα η μαμα παιρνει μονο τον εναν τηλεφωνο. τωρα ο μπαμπας χαριζει μονο στον εναν μηχανακι, αυτοκινητο, σπιτι.
μια μερα σαν κι αυτην θελω να παρω τον αδερφο του τηλεφωνο για να του πω ''χρονια πολλα'' ενω το αλλο μισο ειναι στον ουρανο και νιωθω μονο πονο. και τα λουλουδια που η ανοιξη μαζευε και στο χερι φοραγε Μαρτη , μια μερα σαν κι αυτην, θα καταληξουν σ'ενα κρεβατι απο μαρμαρο και σκαλιστους αγγελους.

ο,τι κι αν πω δε σε ξεχνω.
να εισαι καλα εκει πανω και να μας προσεχεις.

λέλε μάικω

2010-02-06T20:28:00.008+02:00

Ήταν μια μέρα που τα πουλιά πετούσαν χαμηλά,τρομαγμένα, σαν βέλη μαύρα που έτρεχαν.Ήταν κι ο ουρανός που'χε τυλίξει τους πάνω ορόφους των σπιτιών σα να τ'αγκάλιαζε.Όταν ξεκίνησε να βρέχει μούσκεψαν και τα μάγουλά της.Δάκρυα στα τζάμια κι αέρας παγωμένος που έμπαινε απ'τις χαραμάδες.

Θυμήθηκε τότε, που ήταν μικρούλα και πήγαινε στη γιαγιά.Έψηναν κάστανα στη σόμπα που μπουμπούνιζε-η γιαγιά ήταν κρυουλιάρα σαν εκείνην-, έβαζαν φλούδες μανταρίνι και μοσχομύριζε το δωματιάκι. Έξω είχε κρύο, σχεδόν πάντα βροχή, μελαγχολία, τοπία γκρίζα.Ο στάβλος της Πανάγιως, το σπίτι της Βαγγελιώς, η αυλή της κυραλεξάνδρας.Καμιά τους σήμερα δεν ζει. Όταν ήταν εκεί δεν ήταν κατηφής.Μια αγάπη σαν μυρωδιά από καμμένη ζάχαρη την πλημμύριζε, τη γέμιζε, τη μεθούσε.Διάβαζαν από φυλλάδες της εκκλησίας τα θαύματα της Αγία Ειρήνης, για στέρφες μάνες που γεννούσαν δίδυμα, για ανίατες ασθένειες που η δύναμη της πίστης εξαφάνιζε,για τυφλούς που ξανάβρισκαν το φως τους, για θαύματα.Τα βράδια στην ασπρόμαυρη τιβι παρακολουθούσαν με κατάνυξη και δέος τον Ιησού από τη Ναζαρέτ. Έπλεκε η γιαγιά πατούνια. Και μαγείρευε. Της έφτιαχνε πιτουλίτσες με κανέλα και μέλι, πασπάτες, πατάτες τηγανιτές. Στο μικρό κουζινάκι στο διάδρομο που οδηγούσε στη σάλα τρεμόπαιζε πάντα η φλόγα από το άσβεστο καντήλι.Φοβόταν να περάσει μόνη της , νύχτα, απ' το κουζινάκι. Ένιωθε όλα εκείνα τα μάτια στα αποστεωμένα πρόσωπα των αγίων να την κοιτάνε. Όταν δεν είχε τιποτα η τηλεόραση ο παππούς έβαζε ράδιο. Έβρισκε σταθμούς με με νταούλια και ζουρνάδες και χόρευε. Πιανόταν και η γιαγιά μαζί του. Δυο γεροντάκια με χαμόγελα, ζάρες, μασέλες κι αγάπη.
Στο έπιπλο που είχαν την τηλεόραση μέσα από δεκάδες ετερόκλητες κορνίζες τα εγγόνια τους γελούσαν.

Το καλοκαίρι εκείνο του 2004 ο καρκίνος είχε πια για τα καλά θερίσει τα συκώτια του παππού. Σαν καντήλι άσβεστο δίπλα του η γιαγιά. Καμία Αγία Ειρήνη και κανένας Ιησούς δεν κατάφεραν να παρατείνουν εκείνες τις ευτυχισμένες μέρες. Η γιαγιά απ' την πολλή αγάπη που του είχε τον ακολούθησε ακόμα κι εκεί, στο Δρόμο για τον Κήπο.

Κάτι σαν κλικ άκουσε τότε μέσα της, κάτι σαν άδειασμα, σαν παράλυση. Σαν θυμός.Σαν βουή. Ένας αφόρητος πόνος που έκοβε την ανάσα, έκλεινε τη φωνή, κλείδωνε τα μάτια.Και δεν τους έκλαψε ποτέ.

Όποτε βρέχει κυλάει στα τζάμια όλος ο πόνος της απώλειας κι όλη η αγάπη που σαν μυρωδιά καμμένης ζάχαρης την πλημμύριζε κι έχει σιρόπι πηχτό στα σωθικά της απομείνει.

ΑΪ.. ΛΑΪκ*

2010-01-24T00:08:00.010+02:00

Η ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ ΚΑΙ Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΕΤΑΓΛΩΤΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ Η ΙΔΕΑ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. Μ'ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΕΙ, ΜΕ ΤΣΙΤΩΝΕΙ, Μ'ΑΝΕΒΑΖΕΙ. Μ'ΑΡΕΣΕΙ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΟΙ ΒΟΛΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ, ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙ ΚΡΥΟ ΚΑΙ ΦΟΡΑΜΕ ΣΚΟΥΦΙΑ, ΚΑΣΚΟΛ, ΓΑΝΤΙΑ, ΜΠΟΥΦΑΝ ΩΣ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΟΜΑΣΤΕ ΑΠ'ΤΟ ΧΕΡΙ, Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΥΤΗ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΤΑ ΧΕΙΛΙΑ ΤΑ ΣΚΑΣΜΕΝΑ ΑΠ'ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ Η ΔΡΟΣΕΡΗ ΜΕΤΑΞΕΝΙΑ ΥΦΗ ΤΗΣ ΕΝΥΔΑΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΤΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ ΦΑΓΗΤΑ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΩ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΕΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΜΟΥ ΚΟΥΖΙΝΑ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΠΟΥ ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΙΝΩ ΚΡΑΣΙ ΜΟΛΙΣ ΝΥΧΤΩΣΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΥΤΕΣ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ.ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΑ, ΠΟΥ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΑΝ ΑΥΤΟΜΑΤΑ Κ ΚΑΙ ΣΑΝ ΑΠΟ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΝΑ ΤΑ ΠΕΡΝΑΩ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΤΑ ΨΩΝΙΑ, ΣΤΟ ΜΩΛ, ΣΤΗΝ ΕΡΜΟΥ, ΣΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ.ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΦΡΕΣΚΑΔΑ ΜΥΡΙΖΕΙ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΤΑ ΠΟΠΚΟΡΝ ΚΑΙ Η ΚΟΚΑΚΟΛΑ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΚΑΙ ΟΛΗ Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΘΟΝΗΣ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ.Ο ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΣΕ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΑ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΤΥΛ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. Η ΜΟΔΑ ΜΕ Τ'ΑΓΟΡΙΣΤΙΚΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΕ ΚΟΡΙΤΣΙΣΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΙΑ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. Ν'ΑΚΟΥΩ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΣΕ ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ ΜΑΓΑΖΑΚΙΑ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. Η ΘΕΪΚΗ ΜΠΡΙΖΟΛΑ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΣ ΜΠΥΡΑΡΙΑ, ΩΩΩ ΠΟΣΟ Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΣΕΙΡΕΣ, ΝΑ ΑΔΗΜΟΝΩ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. Ο ΥΠΝΟΣ ΜΟΛΙΣ ΓΥΡΙΣΩ ΑΠ'ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΤΟ ΣΦΙΞΙΜΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΣΤΟΥΣ ΓΛΟΥΤΙΑΙΟΥΣ ΟΤΑΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ. ΝΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΙΖΩ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΡΙΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΠΡΙΝ ΑΠ'ΤΟΝ ΟΡΓΑΣΜΟ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ.ΤΑ ΜΑΛΑΚΑ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΕΣ ΑΝΑΣΕΣ, ΨΗΛΑΦΙΣΤΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ. ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ.
Μ'ΑΡΕΣΕΙ.

KAI NA MΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ Μ'ΑΡΕΣΟΥΝ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ.

εξομολογηση και κριση ειλικρινειας.

2009-12-05T09:51:00.004+02:00

χτες έπεσα από πολύ νωρίς για ύπνο. σήμερα σηκώθηκα χορτάτη στις 8. χτύπησε κατα λάθος το ξυπνητήρι και με τρόμαξε, ειδάλλως θα χουζούρευα κι άλλο. έξω ο καιρός αμφιταλαντευόταν μεταξύ μουντίλας και φωτός. τα καλοριφέρ δεν μας τα έχουν ανάψει καθόλου φέτος κι ας κοντεύουν χριστούγεννα. φόρεσα μια ζακέτα και πήγα στην κουζίνα. καθάρισα δυο μικρές πατάτες κι έβαλα το τηγάνι με λάδι στο μάτι, να κάψει. ταυτόχρονα ετοίμασα και την καφετιέρα για τον περίφημο γαλλικό καφέ που αγαπώ. άλλαξα φίλτρο, έβαλα νερό, καφέ σε σκόνη, πάτησα το ΟΝ. έριξα στο τηγάνι μια λωρίδα μπέικον και μοσχομύρισε ο τόπος.και μετά 2 αυγά.μάτια.όταν ήταν έτοιμα τα έβαλα στο πιάτο όλα μαζί και τα πασπάλισα με φρεσκοτριμμένο πιπέρι, έριξα κι αλάτι χοντρό, έκοψα 2 φέτες χωριάτικο ψωμί. γέμισα μια μεγάλη κούπα με καφέ γάλα και ζάχαρη και βρέθηκα στη χώρα της ευδαιμονίας.
ακούω στο ράδιο φρανκ σινάτρα -νιου γορκ και το βαλς της αμελί. μμμ..
ο καιρός το'χε γυρίσει σε βροχή.

όταν ήμουν στην καστοριά τα περισσότερα πρωινά μας ήταν τέτοια, μουντά, βροχερά και κρύα, από κείνα που δε θες ν'αφήσεις το κρεβάτι σου για κανέναν λόγο στον κόσμο. όταν δεν είχαμε σχολή έφτιαχνα τέτοια πρωινά, βασιλικά, με ενισχυμένα τοστ με διπλά υλικά, μαρμελάδες, καφέδες με γεύση φουντούκι, μπουγάτσες ζεστές. τα δύο πρώτα χρόνια ζούσα στον κόσμο του έρωτα και δεν έπαιρνα χαμπάρι τι συνέβαινε γύρω μου.ήμασταν εμείς και όλοι άλλοι.είχαμε το σπίτι μας, το μηχανάκι μας. τις εκδρομές μας.κάποια στιγμή μας τη βίδωσε και ανταλλάξαμε κρυφά ασημένιες βέρες με τ'αρχικά μας επάνω.παιδιά ήμασταν, λειτουργούσαμε τελείως αθόρμητα και χωρίς δεύτερες σκέψεις.το'χα ξεχάσει το σκηνικό με τα δαχτυλίδια, τυχαία κάτι μου το θύμισε.σ' όποιον το'χω πει μου λεει πως αυτό ήταν μυστικός αρραβώνας.

τα επόμενα δύο χρόνια της παραμονής μου εκεί το σκηνικό άλλαξε. έγινα εσωστρεφής και μονόχνωτη, έμαθα μόνη μου κιθάρα και δοκίμαζα διαφορετικά ντεκόρ στο σπίτι.έπαιρνα τη φυσαρμόνικα και πήγαινα στην προβλήτα στη βόρεια παραλία μαζί με ένα μπουκάλι κρασί και καθόμουν για ώρες. ξεχνιόμουν. έβαψα το σπίτι. έκανα έναν βυθό με ψάρια, χταπόδια, μέδουσες.κάποιους τοίχους ριγέ. έφτιαξα δικά μου έπιπλα και φωτιστικά.έπαιζα αρμόνιο.έφτιαχνα πρωινά βαρβάτα και ενίοτε χάζευα τα πρωινάδικα. γράφτηκα σε θεατρική ομάδα.γνώρισα τον πιο καλό και αγαπημένο μου φίλο.και βγήκα απ' το σκοτάδι.γιατί μαζι γελούσαμε για ώρες, γιατί είχαμε έναν κώδικα επικοινωνίας διχως λόγια, γιατί είχαμε μια φιλία κι ένα δέσιμο πρωτόγνωρο, ζεστό, αληθινό, βαθύ, δυνατό. απέκτησαν άλλο νόημα οι βόλτες στη λίμνη αφού διακωμωδούσαμε τα πάντα και στήναμε αυτοσχέδια θεατρικά στη μέση του δρόμου μέχρι να πέσουμε κάτω από τα γέλια.και τα θεωρούσαμε όλα φυσικά, πως μας ανήκει η χαρά, πως όλα θα'ναι πάντα έτσι, αγνά, χαρούμενα κι αθώα.

όταν έφυγα από εκεί και ήρθα στην αθήνα ήμουν εύθραυστη και τρομαγμένη.τα χρόνια που ακολούθησαν με βρήκαν συναισθηματικά κουρέλι καθώς η ερωτική μου ζωή ήταν ένα μόνιμο σκωτζέζικο ντουζ. και αρρώστησα και έγινα καλά και ξαναρρώστησα και ξαναέγινα καλά ε ώσπου κάποτε αποφάσισα να πάψω. κι άλλαξα εκατό δουλειές μέχρι να βρω κάποια που να με εκφράζει και να είμαι ήρεμη σε αυτήν αλλά δεν έχω καταλήξει σε κάτι ακόμη παρόλο που όλες τους ήταν για μένα σχολείο.σχεδόν τέσσερα χρόνια και δεν έκανα ούτε έναν καινούργιο φίλο.είχα όμως πολλούς γνωστούς. που έπειτα κάποιοι γίναν φίλοι.

αν με ρωτήσεις πώς περνάω τώρα θα σου απαντήσω ''σχεδόν υπέροχα''. έχω μια ήρεμη και ευτυχισμένη προσωπική ζωή που με βοηθάει να ξεπερνώ τις δυσκολίες που έχω στην καθόλου ήρεμη επαγγελματικη μου ζωή.ο πιο κοντινός μου άνθρωπος είναι αστείος και τρυφερός, με ηρεμεί και με στηρίζει, ενίοτε με παρηγορεί και μου μαθαίνει την αγάπη όπως θα'πρεπε να είναι. η παρέα μας αποτελείται απο φιλους με κοινα ενδιαφεροντα και κοινή αγάπη στη μουσική και στα μακαρόνια (!), κάνουμε πλάκα και περνάμε τρομερά όλοι μαζί. και ξέρω πως όταν είμαστε έτσι, μαζί, χαμογελαστοί και ανέμελοι κάποιο ρολόι μετράει το χρόνο αντίστροφα. και η εποχή της ευδαιμονίας θα πάψει.

ο φίλος που έκανα στην καστοριά και γελούσαμε, μένει εδώ, κοντά μου, περνάμε στιγμές μαζί, πιο σοβαροί, πιο κουρασμένοι, πιο προβληματισμένοι με τις ζωές μας, πάντα όμως αγαπημένοι και συνοδοιπόροι.είν' όμως άρρωστος και τρέμω μη μου πάθει.

ένας συνεργάτης στη δουλειά χτύπησε στην μπάλα κι έπαθε άσχημο εγκεφαλικό-είναι εντατική βδομάδες τώρα.ίσως και να μη ζήσει.

το αγόρι που είχα στην καστοριά σκοτώθηκε.

το ρολόι που μετράει αντίστροφα ως το τέλος της ευδαιμονίας είχε αρχίσει να δουλεύει από καιρό.
πριν πω στο θεό ''κάνε αυτό, σε παρακαλώ'', οφείλω να πω ''ευχαριστώ''. ξέρω πως έρχονται ακόμα χειρότερα.

i pio ateleiwti mera

2009-10-26T13:01:00.001+02:00

simera einai i pio ateleiwti mera. i pio megali monaksia edw kai aiwnes. tomoi kyriakis stoivagmenoi o enas panw ston allo.xrisimeyoun ws coffee table, ws siderwstra, trapezi gia to monaxiko sou geyma, thranio gia to pc, epiplo gia tin tv.
simera einai i pio ateleiwti mera.

ginetai otan leipei aytos n'adeiazei oli i poli?
erxetai dyskolos xeimwnas.
ki akoma pio megales kyriakes.
ki akoma pio polli monaksia. kai kryo. kai wres.
ena sfyri parakalw na spasw to xrono-

παρΑΛΉρηματιζΆΙσινγΚ

2009-09-26T01:02:00.005+03:00

Η γαμημένη αυτή πόλη δεν κοιμάται ποτέ κι όταν νυχτώνει δε βραδιάζει και νευριάζω. Αν βγω να περπατήσω θα ξέρω πού πατάω κι ας είναι άγνωστοι όλοι οι δρόμοι. Κι αν πω να κοιμηθώ θα πρέπει να κλείσω μέχρι κάτω τα ρολλά τη νύχτα για να νιώσω.
Απ' το μπαλκόνι ρίχνω χίλιες σκέψεις κάτω στο δρόμο που άλλες φυσάω για να πετάξουν κι άλλες αφήνω να βυθιστούν στο όνομά τους. Κάποιες θα φτάσουν ως το απέναντι λούνα παρκ που η σκέψη του μόνο με θλίβει κι άλλες θα γίνουν τρύπες στο οδόστρωμα. Κι αύριο όταν θα πάρω το ποδήλατο θα βλαστημήσω δεκαδυό φορές που είν' έτσι δύσκολος ο δρόμος.
Αν φτιάξω λέξεις θα'ναι το μέγεθός τους για να δοκιμάσω κι αν πάλι τη σιωπή διαλέξω θα πρέπει την ηχώ της να μάθω να αντέχω. Συγκλονισμένη από το θάνατο που είναι τόσο απόλυτος ψάχνω να βρω για πόσα λάθη πρέπει να με δικάσω πριν την αλήθεια του να καταπιώ καταφέρω. Για να'χω στον πόνο αντοχή ετοίμασα μια φόρμουλα από αδρεναλίνη και ανάγκη.
Στο όνομα της αγάπης τρύπησα όλες τις φούσκες από το υλικό του αμπαλάζ και στο επόμενο χτύπημα θα'μαι εντελώς ευάλωτη και θα σπάσω.
Κι αυτή η πολη έχει τόσα σπάταλα φώτα που ακόμα κι αν νυχτώσει δε σκοτεινιάζει ποτέ. Γαμώτη.

δε πικτσερ ιζ τεϊκεν μπαϊ μαϊ γκουντ φρεντ Βιτωνα.τον βρισκεις εδω

To ΛΑΜΔΑ εις την ΝΙ

2009-07-21T13:21:00.005+03:00

ζήλευα τότε τη μανουέλλα. και σου'κανα σκηνές όποτε άκουγα τ' όνομά της.κι εσύ γελούσες και με πείραζες και μου'λεγες ''ρε χαζό..εσύ είσαι η κοριτσάρα μου, η αγάπη μου'' και τότε την ξεχνούσα.
άλλαζες σπίτια λες κι ήταν ρούχα. έκανες πατρίδα σου κάθε γειτονιά που σε φιλοξενούσε.
τις μισές μας μέρες μετακομίζαμε και τις άλλες μισές ταχτοποιούσαμε το ''καινούργιο σπίτι'' που μονίμως είχε ρούχα σε βουνά και στο πάτωμα χνούδια και ''μπάμπαλα'' .
και θέλαμε επιτέλους ένα σπίτι με θέα στη λίμνη αλλά ποτέ δεν το βρίσκαμε και αλλάζαμε σαν τους τσιγγάνους.
ατέλειωτες βόλτες στο ντολτσό.
τα φανελένια σεντόνια και οι καρώ πυτζάμες.
αγκαλιασμένες κυριακές στο κρεβάτι.κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο.όλες της καστοριάς οι ταβέρνες.
καρναβάλια.παγωνιά.έγχρωμες πολαρόιντ της στιγμής με μούρες βαμμένες.
μ'έμαθες να οδηγάω μηχανάκι. και με ταχύτητες και χωρίς.βγήκαμε και φωτογραφίες.φορούσα φούξια μπλούζα κι είχα κοτσιδάκια.
παίρναμε από το σουβλατζίδικο ροζ χαρτοπετσέτες και τις μοιράζαμε με το μηχανάκι στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων. από μακριά έμοιαζαν με κλήσεις.κωλοπαίδια.
το πρώτο μας καλοκαίρι κόντεψα να σε ξεχάσω.κατασκήνωση.δεν σου είπα ποτέ τι με είχε αλλάξει.
δεύτερο καλοκαίρι και κατασκήνωση της λήθης ξανά.
όσες φορές κι αν σε αρνιόμουν, γύριζα πίσω και με περίμενες στην κατηφόρα με χέρια ανοιχτά και μάτια που έλαμπαν.
έχω ακόμη την μπλούζα σου που όσο κι αν την πλένω μυρίζει το μαλακτικό της μαμάς σου.
η γιαγιά σου που με είχε συμπαθήσει,<<κατερ'νέλ' >>με φώναζε κι εσύ, γρουνέλ'.έχει μείνει η ατάκα ακόμη.
τα σοκολατάκια φερρέρο ροσέ που τα έλεγες ''σελόλο-λοφάν'' και τους αγγέλους που έλεγες ''βερουχείμ''.και που φορούσα καμιά φορά λιπ γκλος κι εσύ το' λεγες '' γλυψ-γλοψ''.πόσο γελούσαμε με την αφέλειά σου.
τότε που είχα έρθει στο νησί και κοιμόσουν με τον ντίνο για να βολευτώ εγώ στο μεγάλο.και μια φορά που δούλευες και σου έκανα έκπληξη στο σπίτι, καταχείμωνο.
που έκανες παρέα με τον πάνο- που- τον- είχε- χωρίσει- η -τάνια και σου'βαζε ν'ακούς όλη μέρα πλούταρχο.και σου άρεσε το ''αχ κορίτσι μου'' γιατί σου θύμιζε εμένα.
που ένας μαυρούλης είχε ξεχάσει δίπλα σου έναν πάκο σιντι και μου τα χάρισες όλα.και που μου αγόρασες το σιντί των παπαροκάδων.
της γερακίνας γιος το τραγούδι σου.πάντα γελαστό σε θυμάμαι.

σήμερα τέλειωσε το καλοκαίρι μου

το λάμδα εις την νι
σφυροκοπάει στο κεφάλι μου
εκατομμύρια ΜΗ
ουρλιαχτά μέσα μου

εφτά χρόνια δεν ήπιαμε ''εκείνον τον καφέ'' που όλο κανονίζαμε.
λυπάμαι

λ υ π α μ α ι

Λ Υ Π Α Μ Α Ι

δεν ήμουν εκεί.

θα σε θυμάμαι.

Τα τΕλεΥτΑίΑ ΒρΆδΙα

2009-07-02T14:39:00.027+03:00

..πέφτω έτσι, χωρίς σκοινί ασφαλείας. χωρίς σελίδες νωπές σε ημερολόγιο.

..χωρίς τραμπάλισμα και ταξίδι, φούσκες, παγωτά και μεταλλόφωνα.

..τσίνορα ματιών γρατζουνιές νύχτας και πεταλουδίσματα. σαν γιορτή φορεμένη στους ώμους. μπλε.

..σκόνη και μούχλα στερεωμένη στο λαιμό.μικρές δαγκωματιές στον ουρανίσκο.γεύση συκιάς.

νερό.και απορρυπαντικό ΟΜΟ στο βρεγμένο τσιμέντο.σαγιονάρες πλαστικές.

..συλλογή από άμμο ανάμεσα νύχι και κρέας.ήλιος καθισμένος στην πλάτη και στα γόνατα.αλάτι τυλιγμένο γύρω από κάθε οπή.θα τσούξει.θα περάσει.

..ελλάς του σεφέρη και του ελύτη.εκστατική.αιώνια.κρουστό φως και μάτια νερένια.κελάρρυσμα.διάφανες μέρες τρεμουλιαστές.

..κληματαριά και φανελάκι κολλημένο,μικρές ξυπόλητες καληνύχτες.

το χριτς της σελίδας.

γιασεμί, κιλίμια,

βρώμικα πόδια στη γούρνα.

..χρόνος χαμένος μακριά σου.

Σαν κΆτΙ..και σΑΝ τίΠοΤα.

2009-06-26T15:37:00.010+03:00

λεξικά. στοίβες. περιοδικά. δεν προλαβαίνω να τα διαβάσω. γεμίζω το πάτωμα. με την ελπίδα ότι κάποτε θα βρω χρόνο. είμαι τόσο κουρασμένη. θέλω και να λουστώ. στο ράδιο σάουντρακ ''Αναστασία''. να λουστώ. σε λίγο. στο μέγκα κάτι που μου θυμίζει εφηβεία, μια γνωστή μελωδία και φάτσες οικείες-ναι το ''λόγω τιμής''. επαναλήψεις μόνο.θυμάμαι. όλοι οι συμμαθητές μου ζούσαν με τ' όνειρο. φοιτητές. μηχανάρες. γκόμενες. εκδρομές. χάνονταν μια νύχτα στο παγκράτι. ωραίο το καλοκαίρι με τέτοιες σειρές. θυμάμαι καλοκαίρια στο χωριό με τη θεία μαίρη. ''μη φοβάσαι τη φωτιά '' και ''γυναίκες'' σε επανάληψη. μεσημέρια του σαββατοκύριακου. τίποτα δε θυμάμαι. απέραντη μόνο νοσταλγία. σαν συγγενείς από καιρό χαμένοι.καλοκαιράκι.διακοπές? προσπαθώ να ταιριάξω τις μέρες. τα δρομολόγια.τσίμα τσίμα. εκατοστό μη χάσω απ'τον χάρτη. σταγόνα μη μείνει στο ποτήρι. προλαβαίνω. προλαβαίνω. με εκνευρίζουν στο ράδιο διαφημίσεις. πεινάω πεινάω πεινάω.
μια πόλη. μια λύπη. μια αγάπη. που λείπει.

ΟυΤε οδΗγΊΕς χΡΉσΕΩς

2009-06-15T00:53:00.005+03:00

ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΩ ΜΙΑ ΦΙΛΗ.
ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ. ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΣ, ΛΕΕΙ, ΠΗΡ'ΑΝΑΠΟΔΕΣ.
ΝΑ ΧΩΡΙΣΕΙ ΘΕΛΕΙ. ΚΑΙ Ν'ΑΛΛΑΞΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΜΑ ΑΝ ΤΑ'ΧΕ ΜΕ Τ'ΑΓΟΡΙ ΚΑΛΑ ΘΑ 'ΤΑΝ ΟΛΑ ΚΑΛΑ.
ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΤΗ ΡΩΤΑΩ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΚΑΛΑ-
ΤΗΣ ΛΕΩ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΟΔΗΛΑΤΟ. ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΟΛΤΕΣ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΟΡΔΕΛΑΚΙΑ, Ε, ΘΕΣ? ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΤΡΙΝ ΣΤΙΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΚΥΛΙΑ, ΘΕΛΕΙΣ?ΠΕΣ.ΣΤΙΣ ΚΑΤΗΦΟΡΕΣ Θ'ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΣΙΡΙΖΟΥΜΕ.

ΣΑΝ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΕΣ. ΘΑ'ΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΣΑΠΟΥΝΑΔΑ ΚΑΙ ΘΑ ΦΥΣΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΦΟΥΣΚΕΣ. ΚΑΙ ΘΑ ΓΕΛΑ-ΑΛ--ΑΑΑΑ-ΛΑ-ΑΜΕΕΕ..ΚΑΙ ΘΑ'ΝΑΙ ΟΛΑ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΑΛΛΙΩΣ. ΚΙΤΡΙΝΑ, ΜΩΒ, ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΚΑΙ ΤΡΙΖΑΤΑ.ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ.

ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ''ΡΕ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΧΑΠΠΥ, ΡΕ ΜΠΡΑΒΟ'' ΚΑΙ ΓΩ ΑΠΛΑ ΣΤΕΛΝΩ ΙΜΟΤΙΚΟΝΣ ΑΝΩ ΚΑΤΩ ΤΕΛΕίΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ = ΓΕΛΙΟ. ΚΑΘΕΤΑΙ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ΤΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΜΑ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟΥΣ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΧΑΡΕΙΣ. ΑΡΚΕΙ ΛΙΓΟ ΔΡΑΜΑ ΚΙ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ (ΤΕΛΕίΑ) ΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΠΑΥΣΗ ΚΙ ΕΝΑ ΚΑΡΦΙ ΝΑ ΤΗ ΒΑΛΕΙΣ ΨΗΛΑ (ΑΝΩ ΤΕΛΕίΑ) ΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΥΡΝΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ.

ΕΧΕΙ ΕΤ1 ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΣΩ ΓΙΑ ΥΠΝΟ ΑΛΛΑ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΕ ΕΧΕΙ ΑΠΛΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕΙ.ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΑΝ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΕΥΕΤΑΙ.
ΝΟΜΙΖΩ ΤΟ 'ΧΩ ΛΙΓΑΚΙ ΠΑΡΑΚΑΝΕΙ.ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΗΝΕΣ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΑΓΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΧΗΣ, ΕΔΩΣΑ ΧΤΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΙΩΘΩ ΕΛΕΥΘΕΡΗ.ΑΛΩΝΙΣΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.ΑΛΛΑ ΤΟ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑ. ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΤΕΛΟΣ. ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΗΣ
ΟΥΤΕ ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΕΩΣ

Κάτι αΠό ζΈΣΤη

2009-06-07T19:31:00.003+03:00

Όχι, έχει πλάκα.
στ' αλήθεια.που μια Κυριακή μεγάλωσε και χώρεσε μέσα της όλη τη μέρα.
ήθελα να κάναμε μια βόλτα σήμερα, στην εξοχή. με παράθυρα ανοιχτά και δρόμους μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. και δέντρα. και ξέφωτα. και ρυάκια. κι ουρανό. μου'πες ''στην Αθήνα δεν έχει τέτοια βρε'' και ήταν σαν να μου'λεγε κάποιος ότι στην Ελλάδα δε μιλάει κανείς ελληνικά. αλλά γιατί κι εγώ πια τόσο πολύ παραξενεύτηκα? απλώς, δεν έχει. με την ίδια (παράλογη) λογική κι άλλα πράγματα ''αυτονόητα'' μάλλον δεν είναι. ουφ. για πλάκα. χάσαμε έτσι όλη μας τη μέρα. εγώ ξύπνησα αργά το μεσημέρι και απορούσα γιατί χτες έπεσα νωρίς και θα'πρεπε να 'χα χορτάσει ύπνο. φοράω μια κοντή νυχτικιά καλοκαιρινή κι ο ιδρώτας κατρακυλάει στο στέρνο στο στομάχι στην κοιλιά μου και με γαργαλάει. τη δένω κόμπο κάτω από το στήθος και βουτάω στο νεροχύτη με τα στοιβαγμένα πιάτα και κατσαρολικά. και μετά σφουγγαρίζω. και κάνω μπάνιο. ψήνω κάτι μπουτάκια κοτόπουλο με ένα ντρέσσινγκ δικό μου, με μουστάρδα μέλι μπαλσάμικο πορτοκάλι μείγμα για μπάρμπεκιου αλάτι κ λάδι. και φτιάχνω και σπιτικό πουρέ. το ντιβιντι δεν παίζει και όλα τα κανάλια δείχνουν εκλογές. πλένω το μπαλκόνι. και το μπροστά και το πίσω. δροσίζει κάπως. τώρα θα σφουγγαρίσω ξανά. τέλειωσε το πλυντήριο με τα άσπρα. ας τα απλώσω στο μπαλκόνι. το μπροστά. απ'την ανάποδη. να μη λερωθούν απ'τα καυσαέρια. το τρένο πάει μέρες που πια δεν κάνει στάση εδώ. και σήμερα όλοι λείπουν. έχει ησυχία. και πλάκα. μοιάζει σα να έφτιαξα ένα νέο φόλντερ στο πισι και να χώρεσα μέσα όλα τα μικρά αρχεία. και ο φάκελος λέγεται ''κυριακή''. το βράδυ παίζει ο Α. σ' ένα μπαράκι της παραλιακής. έπλενα τα πιάτα και σκεφτόμουν να πάρω τον μπος να του πω να πάμε αλλά με πρόλαβε. κι άντε μετά ν'αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. θέλω να βάλω μουσική στο μπλογκ μου και κάτι κάνω συνεχώς λάθος και δεν τα καταφέρνω. έβαλα όμως γαμώ τα μπακράουντ. είχα ξεχάσει να ποτίσω μια γλάστρα κι ήταν κίτρινα τα φύλλα και πεσμένα και μόλις της έριξα νερό κάπως σα να ζωντάνεψε. άραγε η γιαγιά Μ. τι να'κανε τώρα αν ζούσε. μετάνιωσα που δε γύρισα νωρίτερα πριν πεθάνει και τα βράδια τη σκέφτομαι πολύ αλλά τι να το κάνεις δε γυρίζει πίσω ο άνθρωπος. κι ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι μην πάθει κάτι η μαμά ή ο μπαμπάς ή ο Κ. κι εγώ δεν είμαι εκεί για να προλάβω. τα μαλλά μου μεγάλωσαν πάλι και με ζεσταίνουν πολύ και μ'ενοχλούν γενικώς τώρα που καλοκαίριασε όλο πετάνε από δω κι από κει κι όποτε κάνω μπάνιο χάνω τούφες ολόκληρες. να σταματήσω να λούζομαι? λολ. είχε χαλάσει το πισί μου λίγο μετά που χώρισα με τον Α. πέρσι και κανείς δεν ήρθε να μου το φτιάξει γιατί μάλλον κανέναν δεν κάλεσα εγώ. φέτος ήταν η πιο παράξενη χρονιά.το βράδυ λέω να βάλω ένα φόρεμα που πήρα από ένα μπαζάαρ αλλά τελικά δεν ξέρω τι θα κάνω.πρέπει να βρω και την παλιά μου κάμερα μπας και γράψω κανά βιντεάκι με τα παιδιά το βράδυ.ποιος ξέρει πού μπορεί να την έχωσα,ταχτοποιώ, όμως, γενικά. και τώρα που έφτιαξα το πισί μου (να' ναι καλά ο Α. ) τους σελιδοδείκτες τους έβαλα όλους σε κατηγορίες. ωχ το βράδυ θα'ναι και άτομα που δεν θα'θελα να δω και μόνο που το σκέφτομαι αναγουλιάζω.πφ.εφαγα κι ένα παγωτάκι τώρα και ήπια και νερό ανέβασα και την τεντα να μπει λίγο φως έχω να βάψω και τα νύχια μου κι αύριο ν'αγοράσω ασετόν γιατί μου τελείωσε.έστειλα μήνυμα στην Ε., άκουγα ένα τραγούδι που μου'χε αφιερώσει πέρσι καθώς πηγαίναμε στη Σύρο, κι έλεγε ''αμόρε μίο εμείς οι δύο σ'αυτήν την πόλη που φύγαν όλοι'' κ μου απάντησε πως ήταν στην παραλία. το Σάββατο δίνω τα γερμανικά επιτέλους και τελειώνω δεν μπορώ άλλο πια με τόσο διάβασμα. ήταν όντως πολύ παράξενη χρονιά. διάβασμα, εγώ, πού ακούστηκε. ζεσταίνομαι πάλι. άλλαξα και σεντόνια να παώ να αράξω λίγο μέσα μπας και μου περάσει η μέση και η πλάτη και το βράδυ θα δω τι θα φορέσω.

ΣαβΒΑπΌΓΕΥμα

2009-04-04T19:55:00.009+03:00

Σάββατο απόγευμα.
Πανεπιστημίου
ωχρή.
Άδεια.
Δέντρα
ανθισμένα.
Μοσχοβολιά.
Αέρας
χρυσόσκονη ενός ήλιου
που
σκορπίστηκε.
Φως
καθισμένο στους τοίχους
και τους δρόμους.
Άνθρωποι
δίχως βιασύνη.
Aλλαγή φρουράς στη Βουλή.
Ένα σμήνος τρομαγμένα περιστέρια πάνω
απ' τα κεφάλια
μας.
Ουρανός.
Το φως
ακόμη καθισμένο παντού.
Τρόλλεϋ.
Στο παράθυρο.Αναποδα. Ένα τραγούδι
στ'αυτιά μου.Για ένα κορίτσι που
δεν έγινε αγόρι.
Μια εφηβεία και μια βαθιά φιλία.
Μια φωτογραφία.Για κάτι
γράμματα σκισμένα κι ένα βέλος
στην καρδιά.Για μια
εποχή και μιαν αγάπη.
Για έναν
θάνατο και για τη λύπη.
Για μια
ζωή και την αγάπη,
για την αγάπη
που είναι ζωή.
Μια ησυχία
σαν ύπνος
μεσημεριανός.
Μια αίσθηση
σαββατόβραδου σαν παιδικές αναμνήσεις ,
μπάνιο-ντύσιμο κι επίσκεψη οικογενειακώς σε φίλους με άπειρα playmobil.
Ζεστή τυρόπιτα. Χυμός ''Φλώρινα'' με κοντό καλαμάκι.
Φούστα μάλλινη γκρι με καλσόν ροζ και φαγούρα.
Στα μαλλιά κοκαλάκια.
Μικρομηχανές, τουβλάκια.
Κρυφτό.
όχι νερό απ' το ψυγείο.
Μέσα γέλια.Μαμάδες μπαμπάδες, μεγάλοι.
Μετά από χρόνια σ'άλλες πόλεις η ί δ ι α α ί σ θ η σ η σαββατόβραδου και επίσκεψης σε φίλους.
Κλειδί στην πόρτα.
Υπολογιστής.
Τα παιδιά με τα Playmobil
τοπ φρεντς
στο facebook.

(to tragoudi einai ayto-MirandA-tou konstantinou B.)

όΛο μ'αΦ'ηΝΕις να Σ' ΑΦήΣω.. ΝΑ Σ'αφΉσΩ???

2009-04-02T21:51:00.003+03:00

Και τότε κλείνει το τηλέφωνο και μένω λειψή και σπασμένη σαν παγωτό ξυλάκι χωρίς το παγωτό.Μια μέρα ακόμη.Μια μέρα.Δεν ξέρω αν πρέπει να μετρήσω αντίτροφα ή κανονικά, δεν ξέρω καν αν πρέπει να μετρήσω, ούτε αν ''αυτό'' απλώς αρχίζει ή αναπόφυκτα τελειώνει.Δεν ξέρω τι κατάφερα.Να χάνω την επαφή μέρα με τη μέρα, να πεινάω για αγκαλιές και να χασμουριέμαι σα λιοντάρι..Και τότε θέλω να σκίσω τις αφίσες που κόλλησα στην κόκκινη κουζίνα.Και να πετάξω απ' το μπαλκόνι τη συσκευή που δε χτυπάει-ούτε τ' όνομά της να λέω δεν μπορώ πια.Κι ας μ' αγαπάς. Κι ας σ' αγαπάω κι εγώ. Πολύ.
Δε φτάνει.
Μου λείπει το φιλαράκι μου.
Μαζι με όλα τ' άλλα που είσαι και που ίσως θα 'σαι, τώρα,χάνω και αυτό.
Σε χάνω.
Κάνε κάτι.
Σε χάνω?

bb + b

2009-03-21T18:13:00.002+02:00

Δε θέλω να κοιτάς
να προσπαθείς να μπεις εδώ μέσα
δεν θέλω
μη μου μιλάς όταν με βλέπεις
και να μαθαίνεις από μένα τίποτα
δεν θέλω
και τον κλοιό μας να σπάσεις δεν πρόκειται

πολλές φορές
μαζεύω χαλίκια
για ν'αφήνω το νερό να περνάει από μέσα
κι άλλοτε πάλι,
βάζω παντού στεγανά
μην μπει μέσα ούτε σταγόνα

άνθρωποι
στιγμές
αγκαλιές
γέλια
αποχωρισμοί
πόσο εύκολα το ζωντανό παύει να είναι
κι αν σπάσεις κι αν ουρλιάξεις
ποτέ ξανά δεν θα'ναι

μου'κοψε τα μαλλιά ενώ δεν ήθελα
μου'πε να την πληρώσω - πολλά-
κι αντί να γίνω εν κομμωτηρίω ταύρος
πλήρωσα κι έφυγα εν εξάλλω
αγριεμένη και
επικίνδυνα σιωπηλή
κι έβρεχε
μ'επιασε τότε ''γκομενίστικο κλάμα''
σαν τις χαζές που σπαέι ένα νύχι
και τα βάφουν μαύρα - όχι τα νύχια, γενικά-
και πήγα αγόρασα καπέλα
κι έφαγα γεύμα των 100 €
με φίλες
σε κυριλέ μαγαζί
κι αν το σκεφτώ λίγο ακόμα
ότι ένας φίλος πέθανε
ότι ένας άλλος χάθηκε
και μερικοί ακόμα θ'αγνοούνται εσαεί
λέω να βάλω το καπέλο χαμηλά ως τα μάτια
να μην μπορώ να δω άλλο πόνο
να γεμίσω τις τσέπες μου χαλίκια
να με κρατάει το βάρος τους στη γη
να περπατάω στη βροχή με τα δικά μου στεγανά
να μη με νοιάζει
και να μην μπαίνουν πια
στη Ζ Ω Η
Μ Ο Υ
και στα μάτια μου
σκουπίδια- γιατί τότε μόνο κλαίω.

Every Night Dreams

2008-11-18T13:31:00.004+02:00

Θέλω να κρατηθώ μακριά μα πάντα γλιστράω σε κάτι που απλώνεται σαν νύχτα πάνω μου και με μπερδεύει. Εκεί έχει χώρο σαν μεγάλη αυλή να χωράει όλο τον κόσμο που δε βλέπω ενώ θα' θελα.
Ήταν μεγάλες οι μέρες και πέφταν απ'τις σκάλες με θόρυβο. Τις άκουγα καθώς γεννούσαν τις επόμενες, το ίδιο στεγνές και κούφιες, ένα κουκούλι που πριν καν γεννηθεί είχε γεράσει και πέθαινε. Λευκά. Ζαρωμένα. Στεγνά και άδεια- μωρά σαν χάρτινες σακούλες μιας χρήσης.
Δεν είχα σκέψη με ειρμό, προτάσεις με υποκείμενο- ρήμα- αντικείμενο, δεν είχα. Χαρτιά είχα στα χέρια μου κι όπως τα'ριχνα μου 'δειχναν τα τραγούδια που άκουγες, ούτε πολύ ψαγμένα ούτε πολύ εμπορικά και που όταν σ'ένα τραγούδι ακούω τις λέξεις ''he'' ή ''boy'' έρχεσαι αυτόματα εσύ στο μυαλό. Που βλέπαμε στο δρόμο ή στο youtube μωρά και γελούσες με τα καμώματά τους και που τ'αγαπούσες τόσο.Που πάντα μύριζες μαλακτικό κι ήσουν τόσο καθαρός. Εικόνες, εικόνες, εικόνες. Ντρεπόσουν κι έσκυβες το κεφάλι, σταύρωνες τα χερια σαν παιδάκι που το μάλωσαν. Άνοιγες την αγκαλιά σου και γινόμουν τοσοδούλα εκεί μέσα. Που μέσα σου ρέει η μουσική. Που με άφηνες να σε κοροϊδεύω και με κορόϊδευες κι εσύ.
Που με σκέπαζες και μ' έβαζες για ύπνο.

Τράπουλα που ανακάτευα κι έριχνα καθε μέρα, το ίδιο όμοια κι απαράλλαχτη με την προηγούμενη ή την επόμενη.
Κάθε μέρα ξεριζώνω φιλιά σου απ' το σώμα μου και κάθε νύχτα φυτρώνουν πάνω μου καινούργια.
Ημερολόγιο φιλιών που κάθε βράδυ μόνο αυτά ονειρεύομαι.
Η κόκκινη χοντρή ζακέτα μου, τώρα κρυώνω και τη φοράω, τότε είχαμε πάει να φάμε και μ' αγκάλιαζες τόσο πολύ.
Και με ρωτούσε ο παππούς ''τι είσαι εσύ Κατερίνα'' κι έλεγα ''αβόι'' και γελούσες όταν στο' λεγα. Και μετά ο παππούς έλεγε ''α μπρε είσαι ένα κορίτσι αλλιώτικο απ' τ' άλλα μπρε'' και μ'αγαπούσες και ένιωθα πως ήμουν αλλιώτικο απ ' τ' άλλα στ' αλήθεια.

(omar) TARIF

2008-10-31T01:28:00.003+02:00

Ώρα μιάμιση το πρωί.
Γυρίζω από Κολωνάκι-για την ακρίβεια σύνορα με Εξάρχεια. Ιπποκράτους και Σόλωνος στο φανάρι περνάνε δεκάδες ταξί.Ένας από απέναντι, μου αναβοσβήνει τα φώτα. Παράλληλα περνάνε κι άλλα ταξί από μπροστά μου. Τι να κανω, θα τον περιμένω. Το δόλιο. Είπα από μέσα μου.
Μπάντ τσόις..
''Γεια σας, Πετράλωνα''.
Χαμογελάκι στον καθρέφτη. Γουρλώνω μάτι και γυρίζω προς το τζάμι μη με δει.
-Τέλειωσε η διασκέδαση για απόψε?
-..(δεν το σκέφτομαι καν και απαντάω σχεδόν αμέσως) Ναι και πολύ κράτησε.(ψιλο-εύθυμη διάθεση)
- Ε ντάξει, νωρίς είναι ακόμα, σιγά.
-..
-Χαμός στη Σκουφά γίνεται.
-Ναι?.. Τι έχει?
-Ε εκεί δεν ήσουνα?
-..Όχι..!
Περιμένει να του πω πού ήμουνα.Σφίγγα εγώ.Αμ δε, που θα σου πω!Πριτς.
-Κανα σινεμά έχεις πάει τώρα τελευταία?
-Μπα..δεν πηγαίνω πουθενά.
-Γιατί έτσι?
-Λεφτά δεν έχουμε (ε μα τι να πω? ήλπιζα να το βουλώσει!)
-Εγώ λέω έτσι να πάω την επόμενη βδομάδα..
(Σε ρώτησα άνθρωπέ μου?)
Προχωράμε. Διασχίζουμε τώρα την Ακαδημίας. Κάτι μου λέει μέσα μου ότι θα αδημονώ να φτάσω σπίτι για να γλιτώσω από τις ερωτήσεις του μοναχικού καουμπόυ παύλα ταρίφα.
Στρίβει αριστερά για να μπει έπειτα Σοφοκλέους.
-Εδώ έχεις έρθει ποτέ?
Παγώνω.Χέρι στη χειρολαβή που ανοίγει την πόρτα-προσπαθώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου όλες τις σκηνές απόδρασης από αμάξια που έχω δει ενίοτε στην τιβι και ταυτόχρονα να στροφάρω ποιο δρομάκι θα πάρω αν φύγω τρέχοντας.
-.. Έχεις έρθει?
Πιο έντονα.
-Όχι.
Προσπαθώ να αποφύγω κάθε είδους αφορμή για σχόλια και συζητήσεις.Τον φοβάμαι.Δείχνει χαζός και μόνος. Από αυτούς τους χαζούς που άμα δούνε βυζιά τρελαίνονται.
-Να εδώ μέσα λέω στη Στοά (δείχνει τη Στοά του Βιβλίου)
-όχι.Δεν ξέρω καν τι είναι.
-Μπαράκι. Στον πρώτο όροφο νομίζω, κάπου εκεί, κάπως έτσι..
-Μπα.
Παίζει με το κομπολόι του. Τον εκνεύρισα, σκέφτομαι.Τώρα θα με στριμώξει σε κανα στενό(έχουμε ήδη φτάσει κάπου πίσω από το Δημαρχείο)και δεν θα με γλιτώσουν ούτε οι μαυρούλες, εργάρω εγώ.
-Δεν έχεις έρθει. Μάλιστα.
Τόινκ.
-Οι μαύρες πού είναι οι μαύρες? (οέο?)
-..
-Εδώ γεμάτο μαύρες είναι . Τις μαζέψανε.
Και χαζογελάει.Τι έλεγα εγώ για τους χαζούς που αν δουν βυζιά τρελαίνονται? Ε διάνα έπεσα.
Δε μιλάω εγώ.Αρχίζω και μετράω μέσα μου πόσην ώρα θα κάνω αν κατέβω κ το πάρω με τα πόδια
-..τι να κάνουν κι αυτές.. (μονολογεί) Ώστε δεν το'ξερες ότι εδώ έχει μαύρες, ε?
-Μπα δεν ασχολούμαι.
Έχουμε βγει Πειραιώς, δόξασοι.Ακούγεται Χατζηγιάννης από το ανοιχτό ραδιόφωνο.
-Ο Χατζηγιάννος (γιάννος???!!!) σ'αρέσει?
-Μπα..
-Ο Οικονομόπουλος?
-Μπα..
-Ε τι σ''αρέσει?
- Ακούω ξένα.
-Α έτσι πες μας..
Εργάτες ανεβασμένοι με τα κουβούκλια του Δήμου πάνω σε κολώνες, δοκιμάζουν αν τα έλατα από νέον ανάβουν. Πλησιάζουν γιορτές. Εμείς φοράμε κοντομάνικα ακόμη αλλά οκ.Δε θα σχολιάσει?
-Καλά, φωτάκια βάζουν?
-..
-Έρχονται Χριστούγεννα? Έρχονται, ναι..(παραλήρημα μιλάμε τρελό έτσι?)
Κοιταζω γύρω μπας και πετύχω κανά γνωστό αμάξι να με πάει σπίτι, έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι και να φοβάμαι ταυτόχρονα. Καμία πιθανότητα.
Παρακάτω κι άλλοι εργάτες.
- Ο ένας καπνίζει και κοιτάζει κι ο άλλος δουλεύει! (χαζό γέλιο, μόνος του)
Στρίβουμε προς Πτεράλωνα, καμ οννννν!
-Εδώ ήταν το Κάμελ, έκλεισε?
-Δεν ξέρω.
-Το Κάμελ ντε.
-Δεν ξέρω καν τι λέτε.Δεν τα ξέρω τα μαγαζιά ούτε τα μέρη.
-Ε Πετράλωνα δε μένεις?
-Δεν είμαι υποχρεωμένη να γνωρίζω όλη την περιοχή.
-Να, εδώ, εκεί που λέει ''κιου μπαρ''. Ε αυτά αλλάζουν όνομα, ιδιοκτήτες..
-..Μμμμ..
-Ωραία τα Πτεράλωνα, ε?
-Μαγευτικά.
-Ήσυχα.
-Εξωτικά.(ανάθεμα αν κατάλαβε τη λέξη)
-Εσύ δηλαδή για να καταλάβω.
-..???!!! (ξαναγουρλώνω μάτι τέρμα όμως)
-Ελληνικά δεν ακούς άρα μπουζούκια δεν πας, Κολωνάκι δεν πας, τι είσαι αναρχικό στοιχείο είσαι?
Στη φωνή του διακρίνεται μισή πρέζα ειρωνία και 3 δόσεις έπαρση:ήταν λέξη της καρτέλας κι ένιωσε περήφανος που τη χρησιμοποίησε κατά το δοκούν.
-Είμαι πιο πολύ του σπιτιού.
-Ααααααα... (χάρηκε τώρα) Και δε μου λες, μαγειρεύεις κιόλας, μαγειρεύεις? (χαμόγελο τίγκα)
-..ναι.
-Πωωωωωω ρε τι κοπέλα είσαι συ ρε τι κοπέλα, νοικοκυρά!
Ναι με ξες κι από χτες και βγάζεις συμπέρασμα.Τι να σου πω καημένε.
Δε μιλάω μετράω αντίστροφα τα τετράγωνα 5, 4, 3, 2, 1
-Στην επόμενη γωνία με αφήνετε.
-Έτσι να μη βγαίνεις κάθε βράδυ, βαρετά είναι, εξάλλου οι γυναίκες είναι για το σπίτι,
τον κόβω
-Τι σας οφείλω?
Έγραφε 4.37
-Ε 4 κοπέλα μου..μαγειρεύεις κιόλας..
-Ευχαριστώ, καληνύχτα.

Πραλήρημα τέλος.
Για να συνέλθω έκανα καυτό ντους.
Καλά ας μην υπερβάλλω βρωμούσα πουρίλα και τσιγαρίλα γιαυτό έκανα πιο πολύ.
Θεε μου σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας.

2008-10-13T13:14:00.003+03:00

Σαν σήμερα μόλις βραδιάσει

Θα με σκοτώσεις

για να'χεις χίλιες αφορμές

να μ'αναστήσεις

και ούτε ένα τόσο δα πόθο

για να το κάνεις στ'αλήθεια.

2008-10-10T11:36:00.000+03:00

Το δίλημμα.

Τα μεσημέρια του καλοκαιριού που ροκανίζαμε τα χιλιόμετρα της αθάνατης ελληνικής επαρχίας με ένα άθλιο βανάκι 9 θέσεων, ανακαλύψαμε ένα ‘’παιχνίδι’’ για να μπορούμε να μένουμε ξυπνητοί και να κάνουμε παρέα στον οδηγό.
Υποθετικά πάντα, βρίσκεσαι σε μία κατάσταση απ’ όπου δεν μπορείς να ξεφύγεις, εγκλωβισμένος σε ένα ασανσέρ επί ώρα, παραδείγματος χάριν.
Εκεί υπάρχει ένα χαλασμένο ραδιόφωνο το οποίο παίζει ένα μόνο τραγούδι κατ’ εξακολούθησιν και καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής σου στο ασανσέρ. Το δίλημμα, πάντα, τίθεται, για το ποιο θα είναι αυτό το τραγούδι. Και δε μιλάμε για τραγούδια που αγαπάμε αλλά για εκείνα που δεν μπορούμε πια να ανεχτούμε επειδή έχουμε ακούσει πάνω από ένα εκατομμύριο φορές. Έχεις λοιπόν να διαλέξεις ανάμεσα στο ‘’Πάμε Χαβάη’’ και το ‘’Ποιος έχει λόγο στην αγάπη’’.
Πόσες φορές τα άκουσες φέτος; Ε λοιπόν θα τα ξανακούσεις, δε γίνεται αλλιώς. Εγκλωβισμένος στο ασανσέρ. Από τα ηχεία ακούγεται να παίζει στο repeat επί 2 ώρες ασταμάτητα ένα από τα δύο τραγούδια. Διάλεξε ποιο θα είναι το μαρτύριό σου. Ασταμάτητα. ‘’..Θωμά είσαι σπίτιιι…; ‘’ .. ‘’Ποιος έχει λόγοοο στην αγάάάπη, να με βγάάάλει απ’τα δεσμά τηςςς..’’ και πάει λέγοντας. Να σου ζαλίζει τ’αυτιά. Και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα ώσπου να σε απεγκλωβίσουν. Πλιάτσικας ή Πρωτοψάλτη. Ο Θωμάς ή ο ‘’λαβ ιζ δι όνλι σολούσιον’’. Α μπε μπα μπλομ μπλιμ μπλομ.
Με αυτό το παιχνίδι διανύσαμε χιλιόμετρα και χιλιόμετρα και γελάσαμε με την ψυχή μας, διότι δεν έχεις ιδέα πού μπορεί να φτάσει το μυαλό του άλλου, ποια κομμάτια ξεχασμένα από το Θεό ή τραγούδια χιλιοπαιγμένα, θα ξεθάψει και θα σου προτείνει για να διαλέξεις.

Τι μουσική ακούς.

Από τις βασικές- ερωτήσεις-που-κάνεις-σε-μία-πρώτη-γνωριμία-ώσπου-να-σπάσει-ο-πάγος-και-να-βρεις-σημείο-επαφής. Οι απαντήσεις πολλές και ποικίλες, ανάλογα ποιον έχεις απέναντί σου. ‘’Λίγο απ’ όλα’’ ,ο τύπος που θέλει να πάει με τα νερά σου ευελπιστώντας να σε κερδίσει, ‘’Ανάλογα τη διάθεση’’ ,η κοπελίτσα δίχως (!) διάθεση για πολλά πολλά, ‘’Τα πάντα εκτός από ποντιακά και χέβι μέταλ’’ , ο ταξιτζής που εννοεί λαϊκά αλλά δεν το δηλώνει ευθαρσώς, ‘’Έντεχνο, ροκ και σάουντρακς’’ , η κουρασμένη από τη ζωή σαραντάρα που ακούει μόνο Μελωδία και στα μεγάλα κέφια λίγο Δίεση, αυτά και άλλα πολλά. Ανάλογα με το συνομιλητή και οι απαντήσεις.
Τους τελευταίους μήνες ο γείτονας του διπλανού διαμερίσματος περνάει μια κρίση προσωπικότητας. Έχει αγοράσει ηχεία και το έχουν μάθει όλα τα Άνω και τα Κάτω Πετράλωνα. Κάθε μέρα αλλάζει γούστα. Σήμερα θ’ακούει ΑΒΒΑ, όλη τη δισκογραφία (!), χτες άκουγε Βlack Sabbath, προχθές είχε βάλει ένα φανταστικό ορχηστρικό που μου θύμιζε δάση και νεράιδες. Αύριο θα βάλει Κηλαηδόνη, ή μπορεί και καμιά όπερα, τώρα που το καλοσκέφτομαι. Όλα αυτά στη διαπασών. Μην τύχει και μας ξεφύγει ένα ντεσιμπέλ παρακάτω. Στο σπίτι μου από την ώρα που θα γυρίσω απ’ τη δουλειά και έως ότου νυχτώσει για τα καλά, οι τοίχοι μου τρέμουν και τα τζάμια μου τρίζουν. Ζω κάθε απόγευμα κι έναν μικρό σεισμό. Διαρκείας.

Τα άστρα, λοιπόν, δεν ευνοούν τους ταύρους για νέες γνωριμίες. Σε ερωτήσεις τύπου ‘’τι μουσική ακούς’’ αναπόφευκτα θα απαντήσω ..‘’ ό,τι ακούει ο δίπλα’’. Κι άντε μετά να καταλάβεις.

Think green.

Το σύνθημα που μας ενώνει. Αρχικός στόχος ήταν να ευαισθητοποιηθεί ο λαός μέσω των οικολογικών μηνυμάτων που θα προβάλλονταν από τις οθόνες ‘’πλάσμα’’ που εγκαταστάθηκαν σε κάθε αποβάθρα του ΗΣΑΠ και του μετρό. Κάθε στιγμή της ημέρας και χωρίς καθόλου σταματημό τριβελίζει τ’αυτιά μου/μας μία και μόνο (απαίσια) μελωδία. Oικολογικός οργασμός κακογουστιάς.
Και ρωτώ: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Μένω ακριβώς πάνω από το σταθμό του ΗΣΑΠ . Φυσικά και ακούγεται ολοκάθαρα κάθε στίχος και κάθε νότα. Και φυσικά το τραγούδι παίζει ΠΑΝΤΑ. Έλεος, όχι άλλο..! Ανοίγω το ραδιόφωνο. Το ακούω. Τα νεύρα μου. Κατεβάζω τέρμα το παντζούρι. Το ακούω ακόμη. Ωτοασπίδες. Θα σωθώ επιτέλους - ‘’..όσο πιο πολύ το γκάζι σουυ πατάάς, πολύτιμη ενέέέέργεια σκορπάάάς..’’ θεέ μου αρχίζω να καταρρέω, θα κατέβω να κάνω παρατήρηση. ‘’Συγγνώμη , αλλά ξέρετε, μένουμε άνθρωποι τριγύρω και είναι πολύ ενοχλητικό που ακούγεται τόσο πολύ το τραγουδάκι, μήπως θα μπορούσατε- ‘’Κοπέλα μου έτσι μας είπαν έτσι κάνουμε τι θες να κάνω δηλαδή να με απολύσουν;’’ ο βαριεστημένος υπάλληλος στον γκισέ των εισιτηρίων έτοιμος να με δείρει με το βλέμμα και μόνο. Τζίφος, δε θα ηρεμήσουμε ποτέ δηλαδή. Μέχρι τις 12 που κλείνει ο σταθμός. Θ’αρχίσω να ουρλιάζω. Δεν παλεύεται. Μ’αυτόν τον τρόπο δηλαδή ευαισθητοποιείται ο κόσμος? Εμένα προσωπικά το μόνο που μου προκαλεί είναι νννννννννννννεύρρρρρρρρρρρρρρρρρα. ΚΡΙΣΗ. Ανακύκλωση έκανα ούτως ή άλλως και τα μέσα μεταφοράς τα χρησιμοποιώ αποκλειστικά. Σε τι χρησιμεύει το ρημάδι το τραγούδι??? Ηχορρύπανση, πεταμένα λεφτά στις τηλεοράσεις ‘’πλάσμα’’- λεφτά που πληρώσαμε εμείς οι φορολογούμενοι!- και τα νεύρα κουρέλι.
Σταματήστε το σας παρακαλώ, δε θα ξαναπαίξω ποτέ πια το ‘’δίλημμα’’ το υπόσχομαι.

Βιάστηκα να κάνω παρατήρηση στον διπλανό. Τώρα κιόλας πάω να του πω να το δυναμώσει και πάω να κλειστώ για δύο ώρες στο ασανσέρ. Μια χαρά ακούω ό,τι ακούει κι ο δίπλα.

breathe me

2008-09-09T09:30:00.010+03:00

έχω μια ώρα στη διάθεσή μου προτού μπουκάρουν οι άλλοι στο γραφείο.
έχω μια μέρα πριν την πιθανή καταστροφή του κόσμου εξαιτίας του cern experiment στη Γενεύη.
κι έχω μια ολόκληρη ζωή να φάω τα μούτρα μου ή να απολαύσω αυτό που συμβαίνει.
πόσο χρόνο έχω όμως μαζί σου?

μέρες τώρα έχει σκαλώσει ένα άχρηστο σκοτάδι στο λαιμό μου. τις νύχτες γίνεται βάραθρο και με καταπίνει. εκεί κάτω δε φτάνει ούτε αέρας ούτε φως μόνο βαρύς καπνός που κάθεται στα τοιχώματα και τα ντύνει με λάσπη. κι αναρωτιέμαι, αν πέσει από 'κεί το σκοτάδι μου, θα διαγράψει τροχιά πάνω στα τετραγωνικά εκατοστά δέρματός μου ή απλώς θα χαράξει κατά μήκος το σώμα μου
ο χάρτης με την πορεία του πόσο ορατός θα είναι και από ποιον
κι αν δεν είναι δρόμος αλλά αυλάκι πόσα φιλιά θέλει ανάμεσά του το κενό για να πάψει

μετρίασα τις ποσότητες φαγητού, οι ώρες του ύπνου μου άγγιξαν τις ελάχιστες. γαντζώθηκα από λέξεις. τράφηκα από ανάσες. η μία δίπλα στην άλλη οι σιωπές, τιμωρία, γέμισε το δωμάτιο με κόσμο. διώχ'τες. όταν μιλάμε οι δυο μας δεν μπορώ να μπαίνουν ανάμεσά μας.

μίλα
μίλησέ μου
δε μ'αγαπάς
θα το ξεχάσω
μίλησέ μου μονάχα
είμ 'εδώ

αγκάλιασέ με, κρυώνω και φοβάμαι

τόσα βράδια με τον πόνο σε διαστολή, το ταβάνι κάθε τόσο μεγάλωνε. δε θα βγεις από 'δω, δε θα βγεις, είναι ψηλά το παράθυρο, φτάνεις?
αν μπορούσα να το'χω ελέγξει θα'δενα ένα ένα τα φιλιά που δεν δώσαμε και θα'χα κρεμαστεί από το ταβάνι. τότε θα το'φτανα.
αλλά δεν ήθελα να 'χω πεθάνει όταν εσύ ξαναγύριζες

κοίτα με
έτσι όπως με κοιτάς μ'αυτά τα μάτια ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει

Ας ΜΗν ξεΧναμΕ την ΑΓΑΠΗ

2008-08-20T23:20:00.006+03:00

''..Ε λοιπόν αυτούς τους δυο τους ζηλεύω..!''
είπε κάποιος κάποτε, βλέποντάς τους μαζί.
Με μια ματιά, θαρρείς, κατάλαβε.

Μέρες, νύχτες,
μισά πρωινά και γλυκά απογεύματα
όλα τα πήρε το καλοκαίρι

Γέλια και δάκρυα
αγάπες και βλέμματα
και αγκαλιές

όχι δεν έζησε άλλο η εικόνα τους
και τώρα πια κανείς δεν θα ''ζηλεύει''
γιατί η αγάπη ξεφλούδισε
κι άφησε πίσω της
μόνο συντρίμμια

αργα τελειωνει ο αυγουστος

2008-08-05T21:50:00.005+03:00

κι αν πια το καλοκαίρι τέλειωσε
μια θάλασσα εγώ δεν είδα
ούτε στα μάτια σου
ούτε στην αγκαλιά σου
κι οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη
σαν επόμενες στάσεις
συρμού που αδιάκοπα πηγαίνει
άραγε προς τα πού
ποιος ξέρει

και κάθε βράδυ ποτίζω τις γλάστρες μου
μια πράσινη
μια κίτρινη
και μια πορτοκαλί
και η τέταρτη που είναι κόκκινη
σ' αυτήν το σφουγγάρι για τα πιάτα να στεγνώσει αφήνω

έτσι όπως στεγνώνουν οι μήνες μου
ο ένας μετά τον άλλο
ο μάρτης ο απρίλης ο μάης
κι ο πεθαμένος ιούνης
και ο ανάπηρος ιούλιος
ακόμα κι αυτός ο αύγουστος σαν της παρηγοριάς καφές
ξεροί
και
άχρωμοι
νεκροί

κι η θάλασσα πια μακριά
και τ'απογεύματα άρρωστα
στοίβες βιβλία
τα ταξίδια μου
και το κρεβάτι μου μόνο σεντόνι
σχήμα κορμιού ή μυρωδιά
ποτέ δεν είχε
μήτε αγκαλιά

δεν ήταν άνοιξη και καλοκαίρι
ήταν λεφτά για ''ώρα ανάγκης''
που άσκοπα ξόδεψα
στιγμές
και αγάπη
και γέλια
και έρωτας
που μάλον αλλού έπρεπε να δώσω

φορμόλη

2008-07-05T22:00:00.013+03:00

Στην πλάτη μολυβιές
μαβιές χαρακιές
ως κάτω
σαν τη μοναδική φλέβα του γίγαντα Τάλω
σαν ανοιγμένες αρτηρίες
σαν από καιρό στεγνές
σαν από ήλιο κι αέρα ξεραμένες
πληγές
μαβιές χαρακιές
σαν μολυβιές
από ίχωρ γυμνές

πορτοκαλένιες μέρες
χρυσές
ωχρές
ή κόκκινες
σαν βουτηγμένες στο μέλι
από φωτιά
ή από σκόνη της ερήμου
βαμμένες
μέρες
μεγάλες
νωθρές
ζεστές
ευθρόμορφες
ραγισμένες
αχτένιστες
μέρες

δάχτυλα
κολλημένες κραυγές
μιας πεταλούδας το φτερό
σβησμένα βήματα
τυφλά
κλειδιά σκουριασμένα

μάτια υγρά
αλλιώτικου θεού προσευχές πνιγμένες
και νύχτες
βουβές
ξέθωρο μελάνι
νερωμένο
μελανόμορφα θραύσματα

μισό
ένα
δύο
μισό
και ξανά
μαθηματικά
υπολογισμοί
ίλιγγος
και σιωπή
απ'την αρχή
ένα και ένα
μισό παρά ένα
διπλό
ή κανένα
και ένα

κρυφτό

βιβλία χαρτιά σημειώσεις σταυρόλεξα
φύλλα
χαρτιά
κι ούτε χαρά ούτε οδύνη
το καλοκαίρι πετάει πέτρες ατη μικρή προβλήτα

μα δε μ'αφήνουν να παίξω μαζί του
το πλοίο κρεμάει στα κλαδιά να στεγνώσει
ανοίγει τα χέρια μπροστά ο ορίζοντας

μαλλιά κορδελάκια ξεφτίζουν στο σούρουπο
μη φας
μην κοιμάσαι
μη νιώθεις
και πρόσεχε.

νυχτα

2008-06-27T02:40:00.005+03:00

εξοικειώνομαι με τους θορύβους της νύχτας
μετρώ τα λιγοστά αυτοκίνητα που τρέχοντας διασχίζουν τον έρημο δρόμο
φυλακίζω τη σκόνη που χορεύει στο σκοτάδι
ήσυχα δέντρα έγειραν στου δρόμου την άκρη
μουρμουρίζουν
έναν αρχαίο σκοπό
στο σκοτάδι
σσσσσς..
στο σκοτάδι
ο ήχος της πόλης σαν νανούρισμα
που πασχίζει να ημερέψει ένα γιγάντιο μωρό
μα εκείνο δεν κοιμάται
κι αν κλαίει δεν υπάρχει αγκαλιά
στη σιωπή
άναψε το τσιγάρο σου
κοίτα το αμάξι του να χάνεται στο βάθος
κι αν πονάει θα περάσει
κάποτε όλα περνάνε.
η ευτυχία ποτέ δεν κρατάει.
ποτέ.
καληνύχτα.

2008-05-28T00:11:00.002+03:00

κι έπειτα έμαθα που μπαίνουν τα χέρια μου και πώς κουμπώνουν στο λαιμό σου

κι ύστερα ένιωσα πώς η μέρα χωρίζεται στο ''μαζί σου'' και στο ''χωρίς σου''-σαν πορτοκαλάδα με, ή χωρίς ανθρακικό.

και ξαφνικά όλες οι βόλτες του κόσμου γύρισαν στη ρόδα ενός τεράστιου λούνα παρκ και μ'ενα κέρμα μονάχα γύρισα πολλές πολλές φορές από τη γη στον ουρανό και τούμπαλιν
κι έπειτα το'ριξα το κέρμα στο πηγάδι των ευχών
κι ευχή μου έπιασε-
ή μήπως ήταν πριν , αυτό ?

και συνταγές ζυμαρικών κι επιδόρπια φράουλας, φούσκες στ'αμάξι και ξαφνιασμένες φάτσες, όμορφη πόλη μες στην ασχήμια της κι εγώ γελάω και γελάς κι όλοι γελάνε κι είν' ο κόσμος μία χούφτα από πολύχρωμα ζαχαρωτά που λιώνουν στο στόμα

κι ύστερα έλεγες για τα ποδήλατα και για τις τούμπες και με κρατούσες στην προβλήτα δίπλα στη θάλασσα

κι έπειτα έγειρες πλάι μου κι έγινες η αγάπη μου

~ Α ΜπΕ ΜπΑ ΜπλΟΜ ~μΠλΙΜ BLUe~

2008-04-16T19:12:00.008+03:00

Έχω τι έχω?
έχω ένα πάπλωμα μπλε με κύβους μεγάλους φτιαγμένους από χρώμα
κι ένα μικρό άγουρο κόκκινο χαμόγελο
κάτω απ'το μπλε πάπλωμα κρυμμένο
κόκκινο μπλε
κόκκινο μπλε
και ρίγες άσπρες και πανί από χαρτί
κι ανέμελο τ'αφήνω να κλυδωνίζεται

έχω ακόμη πορτοκαλί βαθύ τη μοκέτα
σε κάθε βήμα σου να δύει και να βουτάει στο πάτωμα
πίσω απ' το παράθυρο ο κίτρινος ήλιος μου
σαν τις πορτοκαλένιες μέρες κι αυτός
χτυπάει με δύναμη τα χέρια του - ζήτω

έχω έναν ύπνο γλυκό
που όλο να σ'αγκαλιάζει θέλει μωρέ
και δυο παλάμες
τόσες δα
που μέσα τους φώλιασε το χέρι σου

λίγο χοπ χόπινγκ που'χω φρέσκο
μαζί σου θέλω να το ξοδέψω
μαζί με όλα τα υπόλοιπα υλικά της ευδαιμονίας
δε μετράω τις δόσεις δε με νοιάζει
δεν υπάρχει συνταγή
αν δεν πετύχει πάλι εγώ θα το φάω, χαχα

έχω μες στο κεφάλι μου ένα ουράνιο τόξο
κι εσύ είσαι το χρώμα μπλε
οι βόλτες μας πράσινες
γαλάζια απογεύματα
μυρίζουν εσύ
και το γκρι
σαν τη νύχτα
φωτάκια
σκοτάδια
βροχή
σινεμάδες
σιντιά
φαγητά
κανέλλες
γαλότσες
χιόνια
μακαρόνια στραγγισμένα στο νεροχύτη
πλυντήρια κουτσά που παν πέρα δώθε

Φ ι λΙ ά . . στον τέταρτο όροφο γωνιακής πολυκατοικίας στα Πετράλωνα,

φ
ι
λ
ι
ά

ΤΈΛος ΕΠΟχής.

2008-03-22T14:41:00.004+02:00

Λίγες οι νύχτες που δεν θα σ'ονειρευτώ
λίγες πολύ
μικρές
αόρατες
και λίγες
και ποτέ
και καθόλου.

Βρίσκω μικρές διαδρομές και μεγάλες
τότε είχες κάνει ούτε δυο βήματα
να με φιλήσεις τρυφερά
στο λαιμό
χρόνια πολλά
(μωρό μου)
από μέσα σου
χτύποι υπόκωφοι καρδιάς που δεν αγάπησε ποτέ της.
χρόνια πολλά
(μωρό μου)
Το θυμάμαι σαν τώρα
μόνο αυτό άλλωστε έχω
-είχα
μόνο.
Διαδρομές βρίσκω μικρές
ένα τετράγωνο
δεν ήρθα
δεν ήρθα
φτιάχνω μεγάλες
δαδρομές
run forrest, run
όσο κι αν τρέχεις,
θα ξεφύγεις?
Μια νύχτα ακόμη
χαμένη
τυφλή
δίχως να θες να πολεμήσεις
να με έχεις
δίχως
χωρίς
χωρίς
χωρίς
τικ τακ
χωρίσαμε
χωρίσαμε?

Τέλος εποχής
οι εκπτώσεις
τα κρύα
οι νύχτες μου μακριά σου
οι νύχτες μου χωρίς
φιλί

άραγε τώρα πόσο χαμογελάς

εκτος θεματος

2008-03-12T17:42:00.004+02:00

ψες βράδυ άκουσες μήπως τη βροχή,
που είχε αέρα κι αστραπές
νυχτερινή σιωπή ταραγμένη
νυχτερινό ρεύμα σε λειτουργία-
βάλτε πλυντήριο ή κάντε μπάνιο

ήταν σχεδόν αργά μα όχι και τόσο
όλα συνέβησαν στο παραπέντε
ακριβώς

βόλτα στα χιόνια
φιλιά στο σκοτάδι τρεμουλιαστά
η αντίστροφη μέτρηση άρχισε
χοπ χοπ χοπ χοπ
είμαι εγώ που χοροπηδάω ή η καρδιά σου που ξέφυγε

βρέθηκα ξαφνικά να κοιτάζω για σένα δώρα στις βιτρίνες
μα τι έχω πάθει γιατί είμαι έτσι
εγώ ξεκίνησα να λέω για τη βροχή

Μάρτης. Μικρός.

2008-03-03T17:36:00.007+02:00

Mάρτης μικρός
χάρτης
υγρός
καιρός
Μάρτης.

Οι ώρες πριν
όχι χαμένες
όχι
όχι
δικές μας μόνο.

Μια Κυριακή από χιόνι
σαν υλικό ονείρων
άσπρα πουλιά
κομφετί
από ιστορία θρυμματισμένη

Κι αν πιο πολύ στον κόσμο
θέλω κάτι
είναι να'χω στο χέρι
δεμένο
πάντα
έναν Μάρτη.

blogoπαίχνιδο

2008-02-28T00:38:00.005+02:00

Το φιλί είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση του ανθρώπου. Στον κατάλογο των μεγαλύτερων εφευρέσεων είναι ψηλότερα από το ''θερμός'' και το τροχόσπιτο ''Αίρστριμ''. Ψηλότερα ακόμη και από το ρουμ-σέρβις , ίσως επειδή ο κύριος λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε το ρουμ σέρβις ήταν για να μπορούν οι πελάτες των ξενοδοχείων να μένουν στα κρεβάτια τους και να φιλιούνται χωρίς να πεινούν.

ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ, ''ΑΓΡΙΟΠΑΠΙΕΣ ΠΕΤΟΥΝ ΑΝΑΣΤΡΟΦΑ''

πιάσε το πρώτο βιβλίο δίπλα σου
άνοιξε τη σελίδα 123
αντέγραψε στο μπλογκ σου τις σειρές 5, 6, 7 από αυτήν τη σελίδα

προσκαλώ την τσικουμίτα, τον αλέξανδρο, την παπαρούνα, το πατριωτάκι, την τάνιουτσκα .

panta filoi.

2008-02-22T14:00:00.002+02:00

agori.
koritsi.
vgainoun.
pernane super.
pote de ginetai tipota parapanw.
apla vgainoun kai gelane.
anaptyssetai aisthima-
ap'to koritsi mono.
synexizoun na bgainoun.
to agori de milaei.
pote.
sxedon.
ena vrady tis leei
''kapote milages me mia fili sou k vrizate tous kargiolides''
to koritsi aporei, den katalabainei
to agori sunexizei to paralirima
den thelei, leei, na katatagei sti synomotaksia twn kargiolidwn
kai giayto einai toso prosextikos
kai giayto tipota mazi tis den kanei
to koritsi aporei ma de fovatai
niwthei pragmata gia keinin prwtognwra
niwthei dynati kai xaroumeni
anemeli glykia kai iremi
ki ola ayta eksaitias tou
kai tou to leei.
de zitaei tipota
to paizei cool mprosta tou
ki omws tin exei peiraksei.
poly.
i nyxta tous teleiwnei
ki anti na tous kanei erastes
skeptikous ki amixanous
monous
tous afinei

ε Ι ν Α ι ..

2007-10-29T18:53:00.003+02:00

είναι ένα πράσινο φως στο διάδρομο

που άναβε όταν ερχόσουν

είναι και κάτι Κυριακές θλιμμένες

σαν στεγνωμένη μπουγάδα που να μαζέψω έχω αμελήσει

-έρμαιο του αέρα

είναι οι βδομάδες κι οι μέρες

σελίδες σε μπλοκ μιλιμιτρέ

κανένας τόπος πατρίδα

είναι και κάτι βράχοι που στάζουν τα χρόνια τους

κι έργο τέχνης καθώς αλλάζουν σχήμα γίνονται

ίσως να υποστώ το μαρτύριο των αιώνιων δακρύων χρη

για να ομορφύνω

-τότε θα μ’ αγαπάς? δεν ξέρω

είναι το V απ’ τ’ όνομα που έλειπε

και νόμιζα βέλος που είχε εμένα προορισμό πως ήταν

θα προτιμούσα να έλειπε το ένα από εκείνα τα L που έχει διπλά

να το γυρίσω κρεμάλα να γίνει. μια κι έξω

είναι οι καθαρές πατημασιές που αφήνω στο πλακάκι

κι εκείνο γεμάτο σκόνη μου ανταποδίδει το χαιρετισμό

-καθάρισέ με

είναι που’χω ξεχάσει σε ποια τσέπη έχω κρύψει τα κλειδιά μου

σκορπίζοντας σαν κομφετί τη λύπη μου σε δρόμους και σκεπές σπιτιών

είναι οι λέξεις που τις πατάω δύο και τρεις φορές στο χαρτί

τις καρφώνω μη φύγουν

κι αυτές ματώνουν απ’ το πολύ μελάνι

είναι που περιπαικτικά μου βγάζουν τη γλώσσα όσα άφησες

κολλημένα στο ψυγείο

όπως εγώ στην ιδέα σου

και είναι τότε που ψάχνω τα ροζ χαπάκια της νιρβάνας

μαζί με τσάι

να προσπαθώ να καταπιώ κι όλη την πίκρα

σε μικρές αλλά γενναίες δόσεις

κι έτσι μονάχα ο χτύπος της καρδιάς καταλαγιάζει

κι έτσι μπορώ να σιδερώσω τα σεντόνια με δίχως ίχνος οργασμού

κι έτσι μπορώ ν’ αντέξω τις βουβές Κυριακές

που το τηλέφωνο πια δε χτυπάει μεσάνυχτα

και κανείς δε με ξυπνάει τα χαράματα γιατί του λείπω

το πράσινο φως που δεν ανάβει

εκείνο το φαγητό που αγαπούσες και τρώγαμε παρέα με αρρωσταίνει

και είναι αστείο, πως η αγάπη, και στα καλά της και στα κακά της

παίρνει υγρή μόνο μορφή

άλλοτε τη ρουφάν τα στρώματα

κι άλλοτε

χαρτομάντηλα

-κατά προτίμηση σετάκι με εμένα στα πατώματα.